Een soort dagboeklog

Selfie van Raam OpenEigenlijk vind ik dat ik niet moet bloggen over mezelf. Dit mag ik alleen doen zolang het hoofdonderwerp van het log ergens anders over gaat. Dan figureer ik er toevallig in, of neem ik mezelf als voorbeeld. Zo’n soort dagboeklog als dat van gisteren schuurt dicht tegen mijn zelf gestelde grens aan. Wanneer ik zoiets schrijf, is dat een teken van armoede. Alsof ik niets beters weet te bedenken. Dat klopt, want het lukt mij gewoon niet om iets goed te beschrijven.

De oplettende volger zal wel hebben gemerkt dat er iets speelt.

  • Omdat ik veel moeite doe voor mijn tuinen en nu alles uitdroogt. Stomme zon.
  • Omdat ik zoveel zorg aan mijn haagjes heb besteed, die alsnog kapot gaan. Stomme buxusmot.
  • Omdat ik zo mijn best gedaan heb om de relatie goed te houden. Stomme buurman.
  • Omdat het zo moeilijk is om een vakbekwame timmerman te vinden. Stomme bouwvakkers.
  • Omdat ik mij in bochten moet wringen om de gemeente tot actie te dwingen. Stomme jurist.
  • Omdat ik wel wil studeren, maar mijn vooropleiding weer te min is. Stomme regeling.
  • Omdat er in de enige sector die mijn echt aanspreekt, bijna geen baan te krijgen is. Stomme …

Alleen dat van die jurist slik ik in. Want het definitieve besluit met dwangsom is eindelijk naar de buurman gestuurd. Bovendien heeft de jurist een belangrijke suggestie van mij overgenomen. Zo, heb ik toch mooi invloed.

En dan verschijnt die gekoesterde herinnering op You Tube. Ah, nu is het weer goed.

Een kolonie stenen in het bos

a colony of stones in the wood

Deze kolonie stenen ligt op een wandelroute van Otterlo naar station Ede-Wageningen via de Mossel en de Ginkelse heide. Het is een tocht door bossen en over open vlaktes. Negentien kilometer lang, vooral rul zand. De stenen vormen een welkome pleisterplaats. Ze zijn van grijs graniet en gemaakt door Adri Verhoeven in opdracht van de gemeente Ede.

sitting stone resting place

Ze horen bij elkaar, die stenen, maar ze liggen apart. Ook bij mensen in een groep bestaat niet altijd samenhang.

We liepen later over een militair oefenterrein. De kogelhulzen lagen er voor het oprapen. Ik heb een glanzende koperen huls meegenomen. Verderop werd geoefend en geschoten met klappertjespistolen. Daarom kan ik het navertellen. Vertrouw nooit op een kaartlezer zonder oorlogservaring. Dat is de les van vandaag.

Later moest ik even de bosjes in duiken. Daardoor zag ik een wezeltje zitten. Hij keek mij recht aan en ik hem, seconden lang. Altijd fascinerend, oogcontact met een wild dier.

Verder weinig beleefd vandaag. De mensen spraken langs elkaar heen, zoals wel vaker. Doe mij dan liever die mooie stenen kolonie maar.

Als je afhankelijk bent

Onafhankelijk zijn, dat is toch wat de meesten van ons willen. Zelfs binnen een relatie ben je graag autonoom. Je wil je eigen inkomen hebben en als volwaardig worden gezien. Af en toe heb je wel iemand anders nodig. Voor de verbouwing van je keuken, bijvoorbeeld, of in een juridische zaak. Dan hoop je dat de betrokken persoon betrouwbaar is en van goede wil. Want wie zegt er dat jouw belang ook zijn belang is? Misschien laat jouw behoefte hem wel compleet onverschillig.

Ik ben opgegroeid met het idee dat onafhankelijkheid een belangrijke voorwaarde is voor volwassenheid. Dit past in ons westerse gedachtegoed. Daarom voel ik mij ongemakkelijk wanneer ik in een afhankelijke situatie beland. Is het tijdelijk, dan gaat het nog. Wellicht kan ik in de toekomst wat terugdoen voor de persoon van wie ik afhankelijk ben. Zodat de onderlinge verhouding weer ‘in balans’ komt.

Maar bij volwassenheid hoort eveneens dat je hulp vraagt wanneer dit nodig is. En in bepaalde situaties ontkom je sowieso niet aan de welwillendheid van anderen. Heb je ergens hulp bij nodig, dat wil je waarschijnlijk precies dat. Niet meer en niet minder. Want gaat de ander meer hulp bieden dan je eigenlijk wil, dan neemt die de regie over. Dus moet je nog duidelijk grenzen stellen ook. En krijg je te weinig hulp of de verkeerde hulp, dan moet je evengoed voor jezelf opkomen. Het kan best lastig zijn om hulp te ontvangen.

Soms ben je van iemand afhankelijk voor wie je nooit iets terug zal kunnen doen. Gewoon, omdat het bij zijn functie hoort om zich voor jou in te zetten. Maar wat als die persoon het enorm druk heeft en jouw hulpvraag minder urgent vindt? Dan hoop je dat er een norm of regel is, die hem aanspoort. Een uiterste datum, bijvoorbeeld.

Ik verkeer nu in zo’n situatie. Een ‘grijs gebied’ wordt dit genoemd, want er geldt geen officiële termijn voor. Het enige wat nu kan werken volgens een juriste, (een andere dan de jurist waarvan ik afhankelijk ben), is een aanpak volgens het ‘piepsysteem’. Hadden jullie daar al eens van gehoord?

Nog meer droogte

bloesem

Vandaag patrouilleert de brandweer in helikopters boven de Veluwe vanwege de droogte. Ik woon ernaast en het is 13 april. ’s nachts vriest het en de zomer moet nog beginnen. De afgelopen weken zag ik hoe droog de natuur is in de duinen bij Schoorl, op de Veluwe bij Arnhem en Harderwijk en langs de Rijnstrangen bij Zevenaar. Het grondwaterpeil is sinds vorig jaar veel te laag. Akkerbouwers werpen hoge stofwolken op als ze de aarde bewerken.

De Vereniging Eigen Huis meldt dat een miljoen huizen in Nederland door de lage grondwaterstand dreigt te verzakken. In Gouda, Rotterdam en Zaandam weten ze dat al. Mijn huis zal dit niet overkomen. Het staat bovenop een berg zand. Dat betekent wel dat het grondwater hier extra diep wegzakt.

Het voelt belachelijk om de voor- en achtertuin in april te sproeien met de tuinslang. Maar met emmers is het niet meer te doen en mijn struiken zijn juist nu fris groen. Dus heb ik het gedaan.

Nog altijd jubelt Nederland wanneer het zonnig is en twintig graden, zoals afgelopen maandag. Let maar op de manier waarop het weer wordt aangekondigd. Het wordt zonnig. (Joepie!) Het blijft droog. (Gelukkig!)

Hoelang nog?

‘Zo’n verschrikkelijke ervaring’

‘… zo’n verschrikkelijke ervaring, dat wil ik nooit meer. Het was op de boot op weg naar Terschelling toen ik ineens iets zag bewegen. Gewoon het idee dat er wat op je hoofd rondloopt; horror. Ik was er ook niet op voorbereid. Een aardige drogist op Terschelling heeft me gekalmeerd, maar ik heb er nog weken last van gehad.’

Dit zegt een vrouw in het Volkskrant Magazine van 6 april 2019. Waar denk je dat zij over praat? Een luis op het hoofd van haar dochter.

Bij deze woorden verwacht je toch minstens een giftige slang of zo? Hoewel? Op een camping voelde ik als kind eens iets heel griezeligs in mijn oor wriemelen. Daar was letterlijk een oorwurm in gekropen. Maar de ultieme horror? Dat waren joekels van kakkerlakken in de tropen, die ’s nachts over mijn lichaam liepen. Brrr, hier krijg ik nog steeds de kriebels van. Slechts een flinterdun lakentje hield ze bij me vandaan.

De zee! De zee!

De allereerste aanblik? Dat was vrijwel zeker na een autorit of fietstocht met mijn ouders en zus over het hoge duin bij de Wassenaarse Slag. Voordat je de zee eindelijk zag, rook je al het zilte nat. Later volgden er zeeën en oceanen over de hele wereld. Maar die eerste aanblik na een lange periode van afwezigheid blijft bijzonder.

De kust bij mijn oude woonplaats is allang niet meer wat die was. Te druk en te zeer aangetast naar mijn idee. Om te zien hoe het er vroeger was – veertig, vijftig jaar geleden – moet je op een maandagmiddag vroeg in april ver weg gaan van de Randstad. Naar Schoorl bijvoorbeeld, of Hargen aan Zee.

Leeg!!!

Het onzichtbare verbeeld

Het is wonderlijk hoe wij mensen iets kunnen laten bestaan wat onzichtbaar en onaanraakbaar is. Denk aan een afspraak. Wat is dat? Hoe pak je hem beet? Kan je hem doorgeven? Of is een afspraak niets meer dan woorden die vervliegen zodra ze uit onze mond komen?

Hoe verbeeld je een verbond? Een genootschap waarvan je deel uitmaakt. De leden komen elk half jaar bijeen en vertellen elkaar dan hoe het met hen gaat. Hun verhalen zijn als feuilletons vol momenten van drama en woelige baren, afgewisseld door kalmte en rustige levensfasen.

Gisteren wandelden we over het Hulshorsterzand en later bij Harderwijk langs een stille oude binnenzee. Het zeilscheepje en de scheef gewaaide boom verbeelden hoe de onzichtbare wind onze levens beïnvloedt.