Voor en achter de dijk bij Westervoort

Op een zonnige dag maak ik een rondje langs de IJssel bij Westervoort. Van het station leidt de route naar de IJsseldijk toe. Daar wordt het een kwestie van overeind blijven, standhouden, sjaal strak omdoen en met de kop in de wind doorduwen. Ik wandel via de Veerweg en het oorlogsmonument voor de Canadezen langs de Kleine Pley naar de IJsselkop toe. Dit is waar de Rijn en de IJsselstroom elk huns weegs gaan. De zuidwester trekt tranen in mijn ogen en blaast ze alle kanten op. Als ware het een zeestorm. Even verder draai ik een kwartslag om.

Van geweld naar luwte: de overgang is enorm. Na de dijk volgt een laaggelegen polder. Hier koestert het kalme land zich in de milde warmte van de zon.

Parallelle lijnen in de lucht en op de brug

Bovenstaande foto is een toevalstreffer met een bijeffect. Oranjerode strepen verschenen gisteravond in de lucht terwijl de zon achter de horizon verdween. Ik zat in de trein van Zevenaar naar Arnhem. Spoedig zouden we de Westervoortse spoorbrug bereiken. Daar wilde ik een foto nemen van het oranjerode schijnsel, en als het even kon: boven de IJssel. Dus vlak voor de rivier en de brug.

Weldra naderde de trein de helling. Ik was er helemaal klaar voor. Maar op het moment suprême schoven de brugleuningen voor de oranje lijnen en de coupé-verlichting weerspiegelde nogal hinderlijk in de ramen. Dus moest ik razendsnel opstaan en manoeuvreren. Dit is het onverwachte resultaat: de leuningen van vier parallelle bruggen die perfect evenwijdig schuin oplopen aan de oranje strepen in de lucht. En je zou bijna geloven dat het water op de voorgrond de IJssel is.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

De symboliek van de oude steenfabriek

De grijze kalmte en de dramatiek. De eenvoud en de symmetrie. Een beeld vol symboliek. Je mag zelf weten wat je hier in ziet.

Ter plekke trof mij de dreigende lucht en het stille spiegelbeeld.

Eenmaal thuis zag ik een aanstormende stoomtrein in de oude steenfabriek.

Gisteren keek ik naar Zomergasten met Inez Weski. Ik herkende iets in haar; iets in mezelf.

Vandaag bezie ik deze foto met weer een andere blik.

Verschil in waardering voor fotobloggers

Arnhem graffiti Nederrijn bij Mandelabrug

Hoe krijg je als fotograaf waardering voor je werk? Dat vraag ik mij al langer af sinds ik een aantal fotobloggers (ploggers) volg. Zij publiceren foto’s van uiteenlopende onderwerpen en thema’s. Daar zitten amateurfotografen bij en echte professionals. Wat precies het verschil maakt, kan ik moeilijk duiden. Het gaat verder dan je toestel recht houden, goede belichting en weloverwogen uitsneden maken.

Er bevinden zich mensen tussen die van elke macrofoto een waar kunstwerk maken. Ja, die zelfs een heuse fantasiewereld creëren met hun camera. Anderen vangen gebouwen en straten consequent in zwart-wit. Dan zijn er nog de vele natuurfotografen. Zij krijgen vogels en andere dieren vele malen beter te pakken dan ik. Sommigen maken zo veel poster-waardige foto’s dat ik afhaak. Dan is de overdosis aan schoonheid te groot, te intimiderend. Ze zijn gewoon te goed.

De waardering voor deze fotografen is structureel heel verschillend. Tenminste, gelet op het aantal likejes en reacties dat zij vergaren met hun foto’s. Vandaag verschenen er twee plogjes in mijn reader. Het ene met een wolkenlucht van een niet nader te noemen plogger. Er staan nu 56 likejes en 24 reacties onder. Het andere is deze van Beeldenplukker met in water weerspiegelde graffiti. Dat plogje krijgt slechts vier likejes van volgers.

Deze week nam ik zelf foto’s van een wolkenlucht, maar het resultaat was te weinig bijzonder. Toch deden ze in niets onder voor de foto van die andere blogger. (Deze zijn vergelijkbaar.) Eerder legde ik ook Arnhemse graffiti vast (zie hierboven). Mijn foto’s pakten minder fraai uit dan die foto van Beeldenplukker. En zijn foto raakt mij sterker dan de wolkenfoto. Waarom plaatsen dan toch zo veel meer mensen daar likejes onder?

Weerfoto voor het NOS journaal

Je kan naar diverse media foto’s sturen, in de hoop dat ze worden getoond of geplaatst. Bijvoorbeeld naar het NOS journaal voor het weerbericht. Ik heb al diverse fraaie wolkenpartijen aangeleverd. Tot nu toe tevergeefs, helaas. Terwijl ik ook wel eens die five seconds of fame zou willen meemaken.

Misschien ben ik gewoon steeds te laat. De meeste luchtfoto’s neem ik tijdens wandelingen en na thuiskomst ben ik moe. Dan ga ik eerst douchen, eten en wat uitrusten. Daarna kruip ik achter de computer. Tegen die tijd is het al 19.00 uur.

Zodra het journaal begint, word ik zenuwachtig. Een beetje zoals wanneer je bij een loterij wacht op de uitslag. Laten ze mijn weerfoto zien of niet? Ongetwijfeld krijgen ze stapels foto’s binnen. En vooraf weet je nooit wie er die dag is. Want stel dat ze hun persoonlijke voorkeuren hebben. En dat de dienstdoende weerman/-vrouw geen braaf landschapje wil, maar een hip terras. Dan maak ik helemaal geen kans.

Jammer voor de kijkers dat ze nu deze foto van het Rozendaalse Veld moeten missen. Ja toch, niet dan?