Verschil in waardering voor fotobloggers

Arnhem graffiti Nederrijn bij Mandelabrug

Hoe krijg je als fotograaf waardering voor je werk? Dat vraag ik mij al langer af sinds ik een aantal fotobloggers (ploggers) volg. Zij publiceren foto’s van uiteenlopende onderwerpen en thema’s. Daar zitten amateurfotografen bij en echte professionals. Wat precies het verschil maakt, kan ik moeilijk duiden. Het gaat verder dan je toestel recht houden, goede belichting en weloverwogen uitsneden maken.

Er bevinden zich mensen tussen die van elke macrofoto een waar kunstwerk maken. Ja, die zelfs een heuse fantasiewereld creëren met hun camera. Anderen vangen gebouwen en straten consequent in zwart-wit. Dan zijn er nog de vele natuurfotografen. Zij krijgen vogels en andere dieren vele malen beter te pakken dan ik. Sommigen maken zo veel poster-waardige foto’s dat ik afhaak. Dan is de overdosis aan schoonheid te groot, te intimiderend. Ze zijn gewoon te goed.

De waardering voor deze fotografen is structureel heel verschillend. Tenminste, gelet op het aantal likejes en reacties dat zij vergaren met hun foto’s. Vandaag verschenen er twee plogjes in mijn reader. Het ene met een wolkenlucht van een niet nader te noemen plogger. Er staan nu 56 likejes en 24 reacties onder. Het andere is deze van Beeldenplukker met in water weerspiegelde graffiti. Dat plogje krijgt slechts vier likejes van volgers.

Deze week nam ik zelf foto’s van een wolkenlucht, maar het resultaat was te weinig bijzonder. Toch deden ze in niets onder voor de foto van die andere blogger. (Deze zijn vergelijkbaar.) Eerder legde ik ook Arnhemse graffiti vast (zie hierboven). Mijn foto’s pakten minder fraai uit dan die foto van Beeldenplukker. En zijn foto raakt mij sterker dan de wolkenfoto. Waarom plaatsen dan toch zo veel meer mensen daar likejes onder?

Hollandse wolken boven de uiterwaard

Heerlijk, dit frisse uitwaaiweer met een blauwe hemel vol grote witte wolken. Zeker nu, na dagen van grauwheid. De lucht is schoon en de wolken zijn typisch Hollands*. Zo schilderden de oude meesters ze eeuwen geleden al boven zeeslagen en landschap taferelen. Nog altijd is een dramatische wolkenpartij een foto waard.

*Nou vooruit, net over de Belgische en Duitse grens zien ze er hetzelfde uit. En in Aotearoa, uiteraard.

Watermanagement in Nederland

Het water in de Rijn staat nu zo laag, dat oude rietmatten tevoorschijn komen. Deze matten werden vroeger gebruikt ter versteviging van kribben en bescherming van oevers. Ik zag ze afgelopen zaterdag liggen. Ze vormen een stukje geschiedenis van watermanagement dat bij een normale waterstand verborgen blijft.

Over watermanagement gesproken. In Rotterdam, Den Haag en Amsterdam staan zeer hoge woon- en bedrijfstorens gepland. Welke invloed hebben die straks op de landelijke verdeling van neerslag? Bij een zuidwestenwind zullen wolken in deze steden op een muur van beton botsen. Wordt dat ook de plek waar ze voortaan hun water droppen? Want nu al valt er in het oosten minder regen dan in het westen van het land.

Ochtendrood als drama queen

Aan weersverschijnselen dichten we kenmerken toe die op menselijke karaktertrekken lijken, en andersom. Een vrolijk zonnetje/een opgewekt mens. Een donderwolk/een kwade persoon. Een gure wind/een onguur type. Een ijzige kou/een kil iemand. Druilerig weer/een chagrijn. Een mild klimaat/een zachtaardig type. Dit ochtendrood doet mij denken aan een drama queen. Is het een signaal van het veranderende klimaat misschien?

Vandaag, op 13 oktober, heb ik gewandeld op kurkdroge grond in de buurt van Lochem bij 28 graden. Het moet nu echt niet gekker worden.

Weerfoto voor het NOS journaal

Je kan naar diverse media foto’s sturen, in de hoop dat ze worden getoond of geplaatst. Bijvoorbeeld naar het NOS journaal voor het weerbericht. Ik heb al diverse fraaie wolkenpartijen aangeleverd. Tot nu toe tevergeefs, helaas. Terwijl ik ook wel eens die five seconds of fame zou willen meemaken.

Misschien ben ik gewoon steeds te laat. De meeste luchtfoto’s neem ik tijdens wandelingen en na thuiskomst ben ik moe. Dan ga ik eerst douchen, eten en wat uitrusten. Daarna kruip ik achter de computer. Tegen die tijd is het al 19.00 uur.

Zodra het journaal begint, word ik zenuwachtig. Een beetje zoals wanneer je bij een loterij wacht op de uitslag. Laten ze mijn weerfoto zien of niet? Ongetwijfeld krijgen ze stapels foto’s binnen. En vooraf weet je nooit wie er die dag is. Want stel dat ze hun persoonlijke voorkeuren hebben. En dat de dienstdoende weerman/-vrouw geen braaf landschapje wil, maar een hip terras. Dan maak ik helemaal geen kans.

Jammer voor de kijkers dat ze nu deze foto van het Rozendaalse Veld moeten missen. Ja toch, niet dan?