Oud-Hollands winterlandschap

Sommige mensen fotograferen zichzelf terwijl ze figureren als een persoon in een beroemd schilderij. Bijvoorbeeld als de Mona Lisa of als het melkmeisje van Vermeer. Er zijn ook mensen die hedendaagse landschappen fotograferen die sprekend lijken op een landschapje in een zeventiende-eeuws schilderij. Zoals bekend, pruts ik maar wat aan met de camera van mijn oude Samsung. Daarom zal ik niet beweren dat ik iets dergelijks bewust heb gedaan. Maar zeg nu zelf: dit is toch precies een Oud-Hollands schilderij!?

Op deze foto zie je de ondergelopen uiterwaard bij Oosterbeek met links op de achtergrond het oude kerkje en rechts de spoorbrug over de Nederrijn.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Schilderachtig winters riviertafereel

Dit is een week vol zeldzame fenomenen. Het water in de Nederrijn staat nu drie meter hoger dan normaal, waardoor de uiterwaarden onder het wassende water zijn verdwenen. Ook is er veel sneeuw gevallen en beleven we een barre koudeperiode. Daarbij is de buitenlucht sinds corona relatief schoon. Voeg deze vier fenomenen samen en er ontstaat een schilderachtig winters riviertafereel. Op deze foto zie je de uiterwaard nabij het Drielse veer. Het pontje is vanwege omstandigheden uit de vaart genomen, maar naar verwachting vaart het volgende week weer.

Mijn tip voor wie de gelegenheid heeft: grijp je kans en ga naar de rivier!

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Een raadselachtig pand in kerstsfeer

Een foto van een oud huis in Deventer met kerstkrans aan de voordeur. Je zou er zo een wenskaart van kunnen maken. Het pand valt op door de smaakvolle rood-grijs-groene kleurencombinatie. Maar het zit ook vol raadsels. Want wat zien we hier allemaal?

De roodbruine stenen muur draagt versterkt grijs metaal als raamluiken en voordeur. Dat doet denken aan een club voor leden of een bewoner met hang naar de middeleeuwen. Boven de deur prijkt een zwarte gevelsteen met Centaurs en dames. En dan die schaatsen in de kerstkrans. Griekse mythologie meets oer-Hollands winterplezier? Hm, dit maakt nieuwsgierig. Welk karaktervol type zou hier nu wonen?

Hoe dan ook, fijne dagen toegewenst.

Wanneer is een foto kunst?

Wat is nu eigenlijk kunst? Als ik in Italië ben, vind ik bijna alles mooi. Goudbrokaat en zijdefluweel: ze houden van hetzelfde materiaal. Dan Nederland. Hier houden mensen van Piet Hein Eek, moderne kunst en industrieel. Alleen denk ik daarbij: ‘Mwah, kweenie. Is dát nou kunst? Is dit nou mooi? ’t is zo simpel en zo rechtlijnig allemaal. En vooral zo káál.’

Vandaar die twijfel. Neem bovenstaande foto van beukenblaadjes uit de serie Sneeuwwit met goud. Is dit elegant? Of valt dit in de kitsch categorie van zo’n orchideeëntak op de vensterbank van een Chin.-Ind. Restaurant?

Dan de foto hieronder met enkele blaadjes in het ijs. Beeldt je eens in dat het een close-up is van een schilderij. Een steeltje en een puntje piepen speels boven het gladde oppervlak uit. Rembrandt zou dat steeltje met één kunstige dikke streep precies zo hebben gemaakt. En mind you, hij en ik zijn allebei van geboorte Leids. Dan moet dit wel kunst zijn, toch?

IJssculpturen op het pad

Van een afstand gezien, is dit een onooglijk bevroren plasje. Je loopt er zo aan voorbij, maar het zit vol prachtige ijssculpturen. Ik stuit er op in het bos en stop. Om foto’s te nemen van sterren en franjes, van staafjes en parels. Zomaar door de natuur gemaakt.

Hoe ontstaan deze vormen eigenlijk? Heeft de wind het water alle kanten op geblazen? Of trekt het water zich in staafjes samen? Ik zou het graag willen zien in een versneld afgespeelde film.

(Klik desgewenst op een foto voor een vergroting.)

De barre winter van 1979

Anno 2017 legt één flinke sneeuwbui Nederland sneller plat dan tien computer hackers samen. Code rood luidde het gisteren. Dat hebben we geweten. 1.600 kilometer file, treinverkeer compleet ontregeld, 430 vluchten geannuleerd. In feite kunnen we dat beetje sneeuw best hebben. Er lopen hier alleen te veel mensen rond. Daarom weet je nooit of je zo’n code serieus moet nemen. Dus zat ik voornamelijk thuis, te verlangen naar buiten. Hoe anders was dat in mijn jeugd. Toen had je tenminste nog echte winters, zoals die van 1979. En we lieten ons nergens door tegenhouden.

IJzige koude, helse noordooster sneeuwstormen en spekgladde wegen. Dat was pas winters ongerief. We hadden thuis geen centrale verwarming en buiten de woonkamer liep je te bibberen. In Zoeterwoude was de hele Noord Aa bevroren. Het mooiste zwarte ijs lag daar. Er werd een ijsbaan op het bevroren meer uitgezet en schaatsen maar. Je kon er gewoon in een auto overheen rijden. Wat handig was om de baan met een schuiver sneeuwvrij te houden. Diezelfde winter maakte ik een legendarische schaatstocht van Zoeterwoude naar Leiden. Deels over bevroren sloten, maar vooral over spiegelgladde stoepen. Want die waren met een ijslaag bedekt. Je kon er onmogelijk op lopen.

In die tijd had je nauwelijks thermo-ondergoed en kleding van fleece. Er waren juist korte leren jasjes in de mode. Die ik dan ook droeg. Waardoor je op de fiets altijd een koude rug kreeg. Denk maar niet dat ik als recalcitrante puber naar de wijze raad van mijn moeder luisterde, en een hemd of wollen trui aantrok. Nee, afzien moest ik, om erbij te horen. Dat waren nog eens echte barre winters toen.