Winterkunst – Airbrush staarten op mijn raam

Vorige week plaatste ik hier al een staaltje winterkunst van ijs op mijn raam. Dat was nog maar een klein deel van wat er op het zolderraam was te zien. Hierboven staat een ander deel. Deze enigszins bevreemdende foto toont de staarten van ringstaartmaki’s. Ik heb ze in Madagaskar in het wild gezien.

Deze ijsstaarten zijn getekend door de wind. Ofwel: met een natuurlijke airbrush pen. Volgens Wikipedia is de airbrush verfspuit uitgevonden in 1879. Volgens mij is die airbrush-pagina geschreven door een blanke meneer. Alsof de Australische Aboriginals deze techniek niet al 35.000 jaar langer hebben gehanteerd.

Winterkunst – Ice on fire

De weerman van het NOS Journaal toonde vandaag een foto van ijsbloemen op een raam. Vanmorgen maakte ik van het zolderraam een vergelijkbare serie. De eeuwige roem is weer aan mijn neus voorbij gegaan, maar mijn tijd komt nog wel. Hierboven staat alvast een uitsnede. Ice on fire. Dat lijkt mij wel een toepasselijke naam.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

De adressenlijst in Excel

Voor het verzenden van kerstkaarten is een goed bijgewerkte adressenlijst onmisbaar. Ik hou de mijne sinds jaren in een Excel-bestand bij. Een adressenlijst bijwerken lijkt een neutrale bezigheid. Maar feitelijk lopen de emoties soms hoog op. Want: wie leeft er nog? Deze vraag gaat spelen vanaf een zekere leeftijd. En wie zijn er nog bij elkaar? In geval van scheiding: stuur je dan een kaartje naar ieder apart? Misschien heb je slechts met een van beiden een hechte band. Wat dan? Jaarlijks verandert 10% van alle data in een willekeurig adressenbestand.

Voor elke afzonderlijke kerst moet je opnieuw keuzes maken: wie krijgt dit jaar een kerstkaart, en wie niet (meer). Ik ken mensen die dat bepalen aan de hand van aparte lijstjes waarop ze bijhouden van wie ze het voorgaande jaar een kaartje hebben ontvangen. De jaarlijkse kerstkaartenverzending kan daardoor een heuse afrekening worden. Zo van: ‘Jij hebt al sinds januari niks meer van je laten horen en nu hoeft het ook niet meer van mij.’

Dit jaar had ik een specifiek probleem. Een deel van de kaarten stuur ik per post en de rest gaat via e-mail. Van een aantal mensen waren de mailadressen echter verdwenen. Ze stonden in het e-mailprogramma op mijn vorige laptop en waren niet vanzelf meegekomen naar mijn nieuwe laptop. Deze mensen ken ik van groepswandelingen. Ons e-mailverkeer verloopt via een website die onze gegevens afschermt. Prima natuurlijk. Maar hierdoor worden de e-mailadressen pas zichtbaar nadat we elkaar via de website berichten sturen en die rechtstreeks beantwoorden.

Afijn, uit alle hoeken en gaten moesten de nieuwste contactgegevens komen. Van losse briefjes en uit de contactenlijst op mijn mobiele telefoon. Uit een agenda en – na verzending van kale tekstberichtjes – via de bewuste site. Die stamt uit het digitale jaar nul, dus kon er geen mooie foto bij. Toch reageerden deze ontvangers bijzonder enthousiast. Want het is onder ons geen gebruik om elkaar kerstkaarten te sturen. Daarom waren juist zij het meest aangenaam verrast.

Een ragfijne winterbloem

Hortensia’s zijn maar saaie uitslovers, vinden sommige mensen. Insecten hebben weinig te zoeken bij de bloemen, want de meeste soorten zijn steriel. Zelf vind ik hortensia’s prachtig. Ik laat de uitgebloeide bloemen tot het voorjaar aan de struiken zitten. Dan bieden deze parasolvormige bollen tijdens de winter beschutting aan insecten en aan nieuwe knoppen. Tussen de uitgebloeide bloemen valt van alles te ontdekken. Zie bovenstaande foto van een oude bloem met ragfijne blaadjes. Alleen de nerfjes zitten er nog aan. De vorst heeft ze vannacht rijkelijk besuikerd. Kijk je met aandacht naar deze struiken, dan verrassen ze je het hele jaar door met de sierlijkste details.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Oud-Hollands winterlandschap

Sommige mensen fotograferen zichzelf terwijl ze figureren als een persoon in een beroemd schilderij. Bijvoorbeeld als de Mona Lisa of als het melkmeisje van Vermeer. Er zijn ook mensen die hedendaagse landschappen fotograferen die sprekend lijken op een landschapje in een zeventiende-eeuws schilderij. Zoals bekend, pruts ik maar wat aan met de camera van mijn oude Samsung. Daarom zal ik niet beweren dat ik iets dergelijks bewust heb gedaan. Maar zeg nu zelf: dit is toch precies een Oud-Hollands schilderij!?

Op deze foto zie je de ondergelopen uiterwaard bij Oosterbeek met links op de achtergrond het oude kerkje en rechts de spoorbrug over de Nederrijn.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)