Even bijpraten over de loopgraven

Als ik over mijn onderzoek naar ‘de loopgraven’ begin, dan zie ik bij anderen vaak enige verwarring ontstaan. Zo van: Wat moet jij nou met loopgraven? En dan die Tweede Wereldoorlog? Boeien zeg. Soms moet ik ook nog de betekenis van de term ‘spergebied’ uitleggen. Ach ja. Wie denkt dat ik met iets heel stoms bezig ben, laat ik in die waan. De ‘loopgraven’ zijn in werkelijkheid een soort geuzennaam.

Overigens ben ik wat sneller onderneemster geworden dan de bedoeling was. Ik zou per 1 januari 2023 van start gaan. Maar toen bleek dat mijn bedrijfsnaam pas een week voor aanvang vastgelegd kon worden, heb ik de openingsdatum per direct laten ingaan. Dus nu sta ik al 2,5 week aan het hoofd van een bedrijf. En dat bevalt verrassend goed.

Het is wonderbaarlijk wat een verschil het maakt, wanneer je na lang wikken en wegen een Gordiaanse knoop doorhakt. Ineens kan ik weer doelgerichte stappen zetten. En naar de buitenwereld toe schept een concreet besluit ook meteen duidelijkheid. Sindsdien lijkt alles veel makkelijker te gaan.

De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan de voltooiing van deel I. Nog één hoofdstuk te gaan. Ik heb mezelf tot eind 2024 drie deadlines gesteld, die zijn stuk voor stuk haalbaar. Streefdata halen oude reflexen naar boven, van toen ik gewend was om met strakke planningen om te gaan. Plannen is logisch nadenken. Beginnen bij het eind en dan terugrekenen: eerst dit en dan dat. Stap voor stap. En tussendoor de voortgang in de gaten houden.

Alles ligt op schema. Daarbij kan ik een grote massa data overzichtelijk houden. Dit in deel I, dat in deel II en de rest in deel III. Gisteren liep ik mijn oude ‘Lijst resterende bronnen loopgraven nog nagaan’ van februari 2021 na. Toen bleek pas goed hoe zeer ik nu boven de materie sta.

Zo was het aanvankelijk best spannend om toestemming te regelen voor overname van beeldmateriaal. Bepaalde plattegronden en foto’s zijn cruciaal voor mijn verhaal. Wat als ze moeilijk gaan doen? Wat als ze er veel geld voor zouden gaan vragen? (Tenslotte werk ik nu ‘commercieel’, hoewel een deel van mijn project ‘non-profit’ blijft.) Daarom heb ik de belangrijkste bronnen het eerst benaderd. En die hebben geen van allen bezwaar.

Sommige mensen denken nog steeds dat ik met loopgraven bezig ben. Feitelijk ben ik bezig met het weer menselijk maken van mensen – de ander – die in de ogen van andere mensen niet menselijk meer waren. Zo’n foto als hierboven, weliswaar uit WO I, is een concreet voorbeeld van waar mijn loopgravenverhaal eigenlijk over gaat.

Een tafeltje met een paar stoelen in een loopgraaf waar soldaten pauze houden / liggen te slapen, terwijl er een granaathuls met bloemetjes op de tafel staat.

Bron foto: Bundesarchiv, Bild 104-0832 / CC-BY-SA 3.0, CC BY-SA 3.0 DE, via Wikimedia Commons.

Van wie is DocPlayer?

Wees voorzichtig met wat je op internet plaatst. Voordat je het weet, gaat de content een eigen leven leiden. Dit is zo’n beetje mijn vaste stelregel. Toch moet ik bekennen dat ik zelf geen idee heb hoe vér de gevolgen kunnen reiken. Wie wel, trouwens?

Deze week heb ik het bestaan van DocPlayer ontdekt. Wat ik tot dat moment niet wist, is dat DocPlayer mijn familiewebsite al veel langer in de smiezen had. En dan vooral de tientallen PDF-documenten die daar zijn te vinden. DocPlayer struint namelijk hele websites af op alles wat bruikbaar is. PDF-documenten dus, waarvan het systeem de inhoud integraal op zijn eigen website plaatst. Alsof die documenten van DocPlayer zijn. Met een lading advertenties ernaast.

Nou, daar staan al mijn bloedeigen voorouders dan, tussen de reclames. Op de site van een of ander Russisch snotjoch, dat zichzelf niet kenbaar maakt.

Oh, natuurlijk kan ik op zijn contactformulier aangeven dat ik hiermee niet blij ben. Ook kan ik gewoon in het Nederlands vragen of hij mijn PDF-bestanden van zijn site wil halen. Alleen moet ik dan accepteren dat er allerlei vage cookies op mijn laptop worden geplaatst. Anders lukt het niet om dat formulier in te sturen.

Zal ik naar de openbare bibliotheek gaan en het formulier op een publiek te gebruiken computer invullen?, dacht ik. Want dan krijgt DocPlayer mooi mijn IP-adres niet. (En God mag weten wat nog meer.) Maar ik heb besloten om het voorlopig zo te laten. Tenslotte helpt DocPlayer mij nu om mijn voorouders voor de digitale eeuwigheid te bewaren.

Een nadeel is wel dat DocPlayer hoog scoort bij Google. Hierdoor klikken mensen eerder bij DP op documenten, dan op de websites waar ze illegaal van zijn overgenomen. Al heeft DocPlayer mij daar niet mee. De volledige url van mijn familiewebsite staat namelijk prominent in al mijn PDF-jes, compleet met mijn naam als auteur op alle 3.000+ pagina’s. Dus hij doet maar, daar bij DocPlayer.

Sterker. Aangezien DocPlayer toch alles van mijn familiewebsite overneemt, heb ik speciaal nog een extra PDF-bestand toegevoegd! Eentje over de man/vrouw-verhoudingen in andere culturen. Dit lijkt mij kostelijke literatuur voor zo’n Russisch ventje. Het is vandaag al drie maal gedownload, terwijl ik er geen ruchtbaarheid aan had gegeven.

Voor degenen die wel balen dat hun bestanden door een Rus worden gejat, heb ik een tip. Maak een PDF-document met een onzintekst in minimaal drie talen plus Russisch. (Is zo gepiept met Google translate.) Zet daar in vette koeienletters op dat het een illegale kopie van jouw werk betreft. En plaats dat in een onopvallend hoekje op je eigen website.

Als iedereen dit nu doet, zijn we zo weer van DocPlayer af, vermoed ik.

Originele denker out of the box

Dit herken je vast: Je zit op je werk, staat op het voetbalveld, of bent op bezoek bij je schoonfamilie. Je krijgt een briljante ingeving. In je enthousiasme deel je jouw idee met iedereen die het maar horen wil. Helaas. Niemand wil het horen. Sterker, ze kijken je een beetje meewarig aan. Zo van: heb je haar of hem ook weer. Ik moet eerlijk bekennen dat mij dit regelmatig overkomt.

Wat mij ook overkomt, is dit. Ik heb een briljant idee en een ander gaat daarmee aan de haal. Als voorbeeld denk ik terug aan een echt gebeurd voorval.

Ik was met een groepje Nederlanders op vakantie in Jordanië. We lagen even buiten Aqaba op het strand te zonnen en zwommen lekker in zee. Toen stopte er een auto. Eruit stapten vier Saoedische mannen. Zij liepen naar ons toe en gingen vlak bij ons staan. Vervolgens keken ze ongegeneerd minutenlang verlekkerd naar al dat blanke vlees. Geleidelijk aan werd dit toch wel wat irritant.

En let nu even heel goed op.

Toen zei ik dus tegen het meisje naast mij: ‘We moeten rustig naar ze toe lopen, pontificaal voor ze gaan staan en dan heel kalm van ieder van hen een foto maken’. Zij stond op en deed het nog ook. De vier mannen wisten niet hoe gauw ze met hun dikke buiken terug moesten rennen; snel hun auto in en daarna stoven ze weg. Geweldig!

We hebben er smakelijk om gelachen. Zij had ze maar mooi weggejaagd. Dat vond ik ook. Maar toen begonnen de anderen (waar ik bij stond) haar te complimenteren met haar goede idee. En wat deed zij? Zij hield haar mond en wees niet naar mij.

Ik krijg trouwens vaak alsnog gelijk, wanneer men mijn ideeën niet serieus neemt. Ik wrijf het er niet in hoor, helemaal niet. Ik waarschuw alleen maar even. Want een idee van mij werd onlangs ook al niet door de Volkskrant gepubliceerd. Gisteren bleek dat de Duitsers het nu gaan uitvoeren. Geen wonder dat zij ons zo vaak voorbijstreven.

(Dit logje uit november 2013 is onlangs gewist bij de sloop van mijn blog. Het blijft actueel en daarom publiceer ik het opnieuw.)

‘Ik heb het niet gedaan’

Vergeet detective series, vergeet crime investigation scenes. Er is een andere cliffhanger die je echt moet zien. Zelden ben ik zo onder de indruk geweest van een reconstructie. Tijdens het filmen stond er voor alle betrokkenen veel op het spel. Dit gaat over Romano van der Dussen in Elena Lindemans’ documentaire Ik heb het niet gedaan. Romano zat 13 jaar onterecht vast in een Spaanse cel.

‘De onthutsende documentaire laat niet alleen zien hoe Romano – die slechts voor een deel is vrijgesproken – nog altijd vecht om zijn onschuld te bewijzen. De film toont ook aan hoe dun de lijn is tussen goed en kwaad, tussen recht en onrecht. Want ís Romano wel zo onschuldig als hij zegt te zijn?’ (BNNVARA.)

Je zal voortdurend heen en weer worden geslingerd, tussen wat gelogen is, en wat het ware verhaal. Je zal worden geconfronteerd met je eigen gedachten. Schat je alles wel goed in of niet? Kijk je naar een slachtoffer of naar een dader? Is er een verschil?

Al het vertrouwde jargon komt voorbij: ‘nu zouden ze het ADHD noemen’, ‘een moeilijke jeugd’. Shots van een ontmoeting met een makker uit het verleden. Het ruige leven staat op diens gelaat getekend. Ze hebben ‘een beetje kattenkwaad’ uitgehaald. Vergelijk dit met het eufemisme van de elite: ‘een dwaling’, over een rechterlijke uitspraak. En je zal je wederom afvragen af of er wel een verschil is.

Ik neem mijn pet af en maak een diepe buiging. Zelden heb ik zo’n aangrijpende documentaire gezien.

I know the truth and I know what you’re thinking. Stone Roses – Fools Gold.