1584 – 1918 – 1945: als … dan …

Als Nederlandse ouderen over ‘de oorlog’ praten, dan bedoelen ze die van 1940 – 1945. De oorlog van 1914 – 1918 komt amper ter sprake, terwijl daarin de kiem voor de ‘tweede’ school. Als het over die ‘eerste’ oorlog gaat, dan is Ieper nooit ver weg. Maar herinneringen vervliegen snel.

Wie denkt nog aan Ieper als figurant in de Tachtigjarige Oorlog? Een deel van mijn Vlaamse voorouders komt er vandaan. Noodgedwongen verlieten ze rond 1584 huis en haard en kwamen in Leiden aan. Daar wonen hun nakomelingen nog steeds, dertien generaties later.

Als … dan. Welbeschouwd dank ik mijn leven aan die oorlog van lang geleden.

Oorzaak en gevolg. Het steentje in de rivier.

We beseffen zelden hoe ver de reikwijdte en invloed van onze geschiedenis gaat.

Vluchtelingenbeleid: input voor de EU-migratietop

Terug van nooit weggeweest is het EU-vluchtelingenbeleid een hot issue. In de afgelopen 4,5 jaar heb ik over een scala aan problemen in landen van herkomst geschreven. Ook heb ik suggesties gedaan voor een benadering van het vluchtelingenvraagstuk. Links en rechts verschansen zich nu in de loopgraven  Het lijkt alsof niemand nog bereid is om voorbij het eigen gelijk te kijken.

Toch ontruk ik een aantal logjes aan de vergetelheid. Ze gaan over oorzaken en gevolgen van vluchtelingenstromen en ze bevatten suggesties voor oplossingen. Dit alles is gebaseerd op wat ik uit eigen ervaring heb geleerd. Ondanks het tumult zal ik het Raam Open houden. Al heb ik evenmin overal een antwoord op en bespeur ook ik enige metaalmoeheid.

Als je slechts één logje leest, lees dan dit: https://raamopen.blog/2014/06/04/geboortebeperking-als-redding/ Over de naar mijn idee belangrijkste oorzaak van armoede en migratie: gebrek aan zeggenschap bij vrouwen.

Hieronder volgt de rest in chronologische volgorde.

Sommige hulpverleners zijn gewoon asociaal

De Volkskrant volgt het leven van een Syrische asielzoeker. De man is duiker van beroep en inmiddels als vluchteling erkend. Hij heeft zijn gezin naar Nederland gehaald, zit op taalles en zoekt werk. Met de taal en het werk schiet het niet op. Vorig jaar kon hij wel als fruitplukker aan de slag. ‘Maar’, zei een hulpverlener, ‘dan verdien je nauwelijks meer dan wat je nu aan bijstand ontvangt.’ Hij raadde hem het werk af. Vandaag las ik in dezelfde krant dat slechts 10.5% van de Syrische statushouders hier na dertig maanden werk heeft.

Het lijkt me nogal een overgang voor Syriërs en andere asielzoekers. In veel landen van herkomst bestaat nul komma nul bijstand. Krijg je wel hulp, bijvoorbeeld van de moskee, een zakenman of een gefortuneerd familielid, dan kan je er vergif op innemen dat er een tegenprestatie wordt verwacht. In welke vorm dan ook. En is het niet meteen, dan komt dat gegarandeerd later. Kan je zelf niet presteren, dan moet je zoon dat waarschijnlijk doen. Kwestie van reciprociteit. Voor niks gaat de zon op. Trauma of geen trauma. Dat is overal zo.

En dan beland je in Nederland, waar je een verblijfsstatus krijgt. Plus een woning, geld, huisraad, kleding, scholing voor je kinderen, gezondheidszorg, en de rest. Je was in Syrië al wel een zekere welvaart gewend. Anders had je voor die hele reis onvoldoende geld gehad. Dan was je lot nu aanzienlijk erbarmelijker geweest. Dan werd je nu in een Turkse fabriek uitgebuit. Of zat je nu in een Libanees tentenkamp.

Wellicht bezit je zelfs nog een huis, dat niet is gebombardeerd. Naar verhouding gaat het je eigenlijk best goed dus. En je hebt een waardevol diploma op zak. Ook al kom je daarmee in dit land niet aan de bak. Dus als die hulpverlener zegt dat je dat fruit niet hoeft te plukken, dan ga je je toch zeker niet in het zweet werken? Dat doen de gastarbeiders en de ongeschoolden maar. In het Midden-Oosten werkt het tenslotte net zo.

Ik ken geen recent erkende vluchtelingen. Maar als ze zo denken, dan begrijp ik dat best. Wat ik minder begrijp, is waardoor zo’n hulpverlener meent dat hij namens de hele Nederlandse bevolking wetgever mag spelen. Al vindt hij dit vast heel sosijalisties van zichzelf.

Stop bebouwing in het groen!

Minister Ollongren van Binnenlandse Zaken zegt dat gemeenten maar eens wat creatiever moeten ‘kijken naar het bouwen van woningen in groene gebieden rondom grote steden.’ Daarop reageert de wethouder Ruimtelijke Ordening van Zoeterwoude direct. En terecht. Want Zoeterwoude kampt al eeuwen met de landhonger van het naburige Leiden. De hele regio is inmiddels versteend. Moeten nu de laatste groenstroken van het Groene Hart wijken?

Bouwbeleid van gemeenten
Minister Ollongren toont een gebrek aan visie. Daarvoor moet je nu bij de gemeenten zijn. Die mogen met gesloten portemonnee de nationale problemen oplossen. Zie het NOS artikel Gemeenten verontwaardigd over uitspraken Ollongren meer bouwen. Dit bevat informatie over het betere bouwbeleid van gemeenten.

Visie nieuwbouw in ons land
Grootschalige nieuwbouw en ongebreidelde bevolkingsgroei roepen bij mij weerstand op. Want wat willen we nu eigenlijk met ons land? Naar welke bevolkingssamenstelling moeten we streven in het licht van toekomstige ontwikkelingen? Trouwens: wat is een wenselijke verhouding tussen bebouwing, productiegrond en natuur? Aan welke woonvormen is in de komende vijftig jaar behoefte? Waaruit moet de overige bebouwing bestaan? Hallen, zo groot als voetbalvelden, vol servers voor bitcoins? Schei uit. Ons land gaat er zo niet op vooruit.

Eerdere logjes over huisvesting: beleid en alternatieven
Prettige tijdelijke woonvormen
Tweede kans voor leeg winkelpand
Huisvesting, zorg en verpleging

Visie op economische toekomst
Ik mis een visie op een logische verdeling van bedrijfstakken en bijbehorende beroepsgroepen. In Nederland, in Europees verband en wereldwijd. Die computerhallen passen bijvoorbeeld beter in de Sahara. Daar kan men ter plekke de daken en omgeving vol zonnepanelen zetten voor energieopwekking. We hoeven er geen vruchtbare landbouwgrond in Groningen voor op te offeren. Die grond kan hard nog nodig zijn zolang de aarde opwarmt.

Visie op bevolkingssamenstelling
Momenteel groeit de bevolking in Nederland vooral door immigratie. Daar zit voor een deel weinig beleid achter. Kijk liever in Europees verband waar en hoeveel mensen met specifieke vaardigheden wenselijk zijn. Dan maken ze een betere kans om zelfstandig hun leven op te bouwen. Dit gebeurt allang bij de toelating van kenniswerkers. En dwing werkgevers om actief te investeren in omscholing van Nederlandse ingezetenen, voordat ze mensen in het buitenland werven. Misschien krijgen die Marokkaan en die 50-plusser dan eindelijk een kans.

Eerdere logjes over beleid rond immigratie en werk
Gelukzoekers in een meritocratie
Opvang in de regio
De EU, de vluchteling en de 80 miljard

Gisteren was ik in Doesburg. Daar zorgt de IJssel voor een prachtige scheiding tussen stedelijke bouw en platteland.

 

Achtergrondinformatie

Volgens Wikipedia telt het hele stadsgewest Leiden inclusief  randgemeenten totaal 348.868 inwoners. ‘Met 5.646 inwoners per vierkante kilometer is de stad Leiden sinds 2014, na Den Haag, de dichtstbevolkte gemeente van Nederland.’

Voorlopig gaat de groei door. ‘Volgens het CBS vestigden zich het afgelopen jaar 82 duizend meer mensen in Nederland dan er vertrokken. Ook werden 19 duizend meer baby’s geboren dan er mensen overleden. Naar verwachting zal de bevolkingsgroei de komende jaren aanhouden. Over vijf jaar zullen er volgens het CBS 17,5 miljoen mensen in Nederland wonen. ‘Maar van de baby’s moet de groei het niet hebben, van de migranten wel’, zegt Jan Latten van het CBS.’ (De Volkskrant,  2 januari 2018.) Lees hier het volledige artikel.

De EU, de vluchteling en de 80 miljard

Echt, ik geniet van het mooie weer dit weekend. Gisteren heerlijk gewandeld en vandaag was het aangenaam toeven in de zon. Daar niet van. Bovendien is er een klus in huis geklaard. Dat geeft een voldaan gevoel. Alleen baal ik een beetje van de EU.

Turkije en de vluchtelingenstroom
Wij zijn afhankelijk van Turkije om de toestroom van vluchtelingen te stoppen, zeggen politici en EU-kopstukken. Ik beschouw dat als onzin. Vermoedelijk kan Europa beter alsnog hotspots bij de vluchtelingenkampen in Jordanië en Libanon opzetten. En dáár zes miljard euro in steken. Of meer als dat nodig is voor een menswaardige opvang. Scheidt daar de echte asielzoekers van de economische vluchtelingen. En doe wat ik bijna 2 ½ jaar geleden suggereerde in Gelukzoekers in een meritocratie.

Voor een tegengeluid is deze tekst op welingelichtekringen ook interessant. Al jaren is er een communicatieprobleem. De EU had in een vroeg stadium de valse verhalen van mensensmokkelaars kunnen ontkrachten. Gewoon via sociale media, tv-spotjes en radioberichten in de landen van herkomst. Verder hoor ik veel te weinig over vluchtelingen die kansen zien in Amerika, Azië, Afrika en het Midden-Oosten.

De ECB en de € 80.000.000.000 per maand
Straks pompt Draghi maandelijks tachtig miljard euro in de banken. Er zijn nu al onvoldoende veilige partijen om dat geld aan uit te lenen. Dus worden risico’s en zeepbellen vergroot. Wat Draghi toont, is een groot gebrek aan creativiteit om de economie op stoom te krijgen. Even een paar cijfers. Er waren eind 2015 508 miljoen EU-burgers. Die 80 miljard is per maand per inwoner een bedrag € 157.080.315. Ruim honderdzevenenvijftig miljoen euro. Dat is totale waanzin.

Volgens de media raakt de beslissing van Draghi ons leven direct via ons pensioen en spaargeld. Maar juist landen met grote staatsschulden profiteren. Dat zijn toevallig Duitsland, Italië, Frankrijk, Spanje, Nederland en België. Draghi zou zijn eigen land voortrekken. Echter, wij staan er ook tussen. Hoe zit het nu? Schrappen ze straks de vorderingen van de ECB tegen de schulden van de landen weg? Gewoon op papier, omdat het slechts Monopoly-geld is?

Beetje boos
Intussen staat daar een ECB-president die ik niet heb gekozen en hem zal het een zorg zijn hoe het mij als Nederlandse vergaat. In de krant las ik een paar maal dat iedereen zo boos is tegenwoordig. Kennelijk mag je niet boos zijn, want het klonk negatief. Alsof je dan een tekortkominkje qua emotionele intelligentie hebt, of sociaal onaangepast bent. Ik durf bijna niet te zeggen dat ik een beetje boos ben, anders word ik als Tokkie weggezet. Maar met de EU heb ik het nu toch behoorlijk gehad.

Laat het maar uiteenspatten
Wat mij betreft mag de hele EU uit elkaar spatten. Ik ben klaar met de euro. Ik zie economische groei niet als heilig doel. Ik ben klaar met politici die het nergens over eens kunnen worden. Ik ben klaar met landen die ik er toch al niet bij wilde hebben (maar wie vroeg mij wat) en die nu constant dwarsliggen. Ik ben klaar met dat krampachtige samenwerken met de hele groep. Alsof ik mij verbonden voel met een Roemeen. Schei toch uit. We delen niet eens elkaars geschiedenis. Laat staan dat ik over Turkije wil nadenken. Met chanterende, nationalistische potentaten doe ik geen zaken. Ik ben er gewoon helemaal klaar mee.

Alternatieven
Volgens mij (en anderen) kunnen we beter werken vanuit gemeenschappelijke doelen in per doel van samenstelling wisselende groepen. Zoals de Noord-Europese landen met een vergelijke monetaire cultuur bij elkaar passen. Of bijvoorbeeld alle Rijn-landen of alle Donau-landen, die watermanagement bundelen. De landen aan de Middellandse Zee mogen hun visquota daar onderling uitvechten. Voor verdediging en beveiliging wil pan-Europa vast wel samenwerken. Dat doel gaat ons allemaal aan. (Maar dan wel met daadwerkelijke controle en verantwoording van hoe het geld wordt besteed.) De mogelijkheden zijn oneindig. Zolang je een groepssamenstelling hebt waarbij de leden de meerwaarde van elkaars deelname zien.

Bovendien zijn er heel andere allianties mogelijk. Holland werd welvarend en al vroeg redelijk democratisch dankzij de macht van de steden. De Amerikaanse politicoloog Benjamin Barber publiceerde in 2013 zijn boek If Mayors Ruled the World. Burgemeesters staan veel dichter bij de inwoners en worden het meest direct met vraagstukken geconfronteerd. Zij kunnen hun krachten bundelen en kennis uitwisselen. Grote maat- schappelijke organisaties doen dat internationaal ook. En ik betaal liever gemeente- belasting dan dat mijn geld verdwijnt in een nationale bodemloze put. (Waar ik, wederom, nauwelijks zeggenschap over heb.)

Mij lijkt onderhand alles beter dan de comateuze staat van de huidige EU-politiek. Ik voel mij absoluut niet vertegenwoordigd door EU-instellingen en heb geen enkele directe inspraak. Naar mijn idee moeten over grote zaken Europese volksreferenda worden gehouden. Of liever, volksreferenda per hierboven voorgesteld samenwerkingsverband. Want die EU heeft zijn langste tijd gehad.

Grensafbakening

Met de buren praat ik over het vervangen van onze schutting. De huidige is verrot, scheefgezakt en ziet er armoedig uit. Je kan zo tussen de planken door kijken. Ik vind het een delicate klus, al gaat alles in goed overleg. Terwijl wij ons territorium afbakenen, trekken landen elders in Europa nog forsere hekken op. Ook dat ligt gevoelig.

In mijn jeugd hadden de meeste buren geen schutting van 1 meter 80 hoog, maar een lage heg. Je kon zo zien wat anderen in hun tuin deden. Kennelijk konden we daar goed mee leven. Maar ergens was er een kentering. Nu heeft iedereen een schutting die het zicht over en weer blokkeert. Daar is behoefte aan. Vooral nu er zo veel meer onbekende mensen zijn dan veertig jaar geleden. Bovendien moeten we altijd en overal bereikbaar zijn. We verlangen naar een privétuin, waar wij ons onbespied en ongehinderd kunnen bewegen.

Naarmate meer grenzen binnen Europa verdwenen, trokken burgers hun stellingen hoger op. Er kwam een tuindeur in plaats van een open ingang. Plus een slot. Want kennelijk is het nu ook minder veilig dan toen. Omdat er meer vreemden zijn. Of omdat er meer criminelen zijn. Dat laatste kan inbeelding zijn.

Afbakeningen geven ons het gevoel dat we de zaak onder controle hebben. Zo hebben we het graag. Slechts weinigen van ons voelen zich senang bij chaos. Dan kunnen we moeilijk helder denken en worden we bang. Wij zijn bereid om ver te gaan om chaos te vermijden. Heel ver. Ik zou zeggen: we doen het tegen elke prijs, ten koste van werkelijk alles. Kijk maar naar de paniekdeal van de EU met Turkije.

Sociaal wenselijk schrijven

Het was te verwachten, mijn vorige bericht viel enkele volgers rauw op hun dak. Het gaat over de vluchtelingenstroom en de eerste versie verscheen in ongepolijste vorm. Enkele belangrijke nuanceringen liet ik weg, omdat ik die al vaker heb beschreven. En ik deed een uitspraak die makkelijk verkeerd kon worden begrepen. De daarbij geplaatste context mocht kennelijk niet baten. Dus zijn enkele volgers afgehaakt.

Ik vraag mij af wat sommige mensen verwachten. Kritisch en onafhankelijk denken heb ik zeer hoog in het vaandel staan. Dan kan het voorkomen dat ik onwelgevallige uitspraken doe. Gewoon, omdat ik ergens in geloof en mij op dit blog niet conformeer aan wie dan ook. Wat heeft het voor zin om sociaal wenselijk te schrijven? Dan kan ik net zo goed zwijgen.

De blogs van sommige afhakers volg ik voorlopig nog wel. Ook zij hebben meningen over vluchtelingen geplaatst waar ik niet achter sta. Alleen ga ik andersdenkenden niet direct uit de weg. Liever hoor ik ze aan en probeer ik te begrijpen wat zij willen vertellen. Misschien is dat socialer dan het schrijven van een sociaal wenselijke tekst.