Oud-Hollands winterlandschap

Sommige mensen fotograferen zichzelf terwijl ze figureren als een persoon in een beroemd schilderij. Bijvoorbeeld als de Mona Lisa of als het melkmeisje van Vermeer. Er zijn ook mensen die hedendaagse landschappen fotograferen die sprekend lijken op een landschapje in een zeventiende-eeuws schilderij. Zoals bekend, pruts ik maar wat aan met de camera van mijn oude Samsung. Daarom zal ik niet beweren dat ik iets dergelijks bewust heb gedaan. Maar zeg nu zelf: dit is toch precies een Oud-Hollands schilderij!?

Op deze foto zie je de ondergelopen uiterwaard bij Oosterbeek met links op de achtergrond het oude kerkje en rechts de spoorbrug over de Nederrijn.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Schilderachtig winters riviertafereel

Dit is een week vol zeldzame fenomenen. Het water in de Nederrijn staat nu drie meter hoger dan normaal, waardoor de uiterwaarden onder het wassende water zijn verdwenen. Ook is er veel sneeuw gevallen en beleven we een barre koudeperiode. Daarbij is de buitenlucht sinds corona relatief schoon. Voeg deze vier fenomenen samen en er ontstaat een schilderachtig winters riviertafereel. Op deze foto zie je de uiterwaard nabij het Drielse veer. Het pontje is vanwege omstandigheden uit de vaart genomen, maar naar verwachting vaart het volgende week weer.

Mijn tip voor wie de gelegenheid heeft: grijp je kans en ga naar de rivier!

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Wilgen in de mist

Mist. Hoe dichter bij de rivier, hoe dichter de mist wordt. Laaghangende wolken slokken mij op. Gedempt gebrom van een onzichtbaar schip. Een man met een zonnebril op komt mij tegemoet. ‘Goedemiddag, jongedame.’ Ach ja. Twee schimmen verderop. Ze roepen naar een hond en ik trap in de stront. De wilgen staan er stil bij en zeggen geen woord.

Fotosafari in de uiterwaard

Nu het water zo hoog staat, móet ik naar de rivier toe. En met mij vele anderen. Vandaag was het een komen en gaan van mensen met statieven en camera’s op paden waar ik doorgaans de enige ben. Je komt er normaal gesproken hooguit een dorpeling met hondje tegen. Bij toeval zag ik een bekende die speciaal voor het schouwspel uit Utrecht was gekomen. Ook stond er een man met zeer professionele apparatuur. Hij vertelde aan een andere fotograaf dat hij aan een documentaire had gewerkt. De nieuwe wildernis, of zoiets. Ik liep er heel serieus met mij mobieltje tussen, aangezien die toevallig wel van een prima camera is voorzien.

Dit wandeltochtje langs de Nederrijn begon bij de aanlegsteiger voor het veerpontje naar Driel, recht tegenover de Westerbouwing. Daarna liep ik via het paadje tussen de bebouwing en de uiterwaard naar het oude kerkje van Oosterbeek. Iets verderop was het fietspad richting de Rosandepolder verdwenen. Er dobberde een bootje boven het asfalt. En het weggetje naar camping Oosterbeeks Rijnoever stond eveneens blank. Hopelijk houden de beheerders het droog.

Eenmaal thuis omvatte de buit honderd foto’s. Met moeite heb ik de helft weggegooid. Want wil je je eigen werk serieus nemen, dan moet je rigoureus selecteren. De rest heb ik een beetje bijgesneden of zo gelaten. Afijn, veel beter dan dit wordt het niet. (Klik eventueel op de foto’s voor een vergroting.)

. Het dunne streepje tussen de bomen is de rivier.