Depeche Mode, waardering na 40 jaar

Onlangs zag ik Depeche Mode: SPiRiTS In The Forest, een concertfilm van Anton Corbijn. Eigenlijk had ik weinig op met die band en hun elektropop. Neem het nummer ‘Just can’t get enough’. Da’s typisch zo’n gangmaker voor feesten en partijen. Het vrolijke deuntje ligt makkelijk in het gehoor en is mij te gelikt. Maar Anton Corbijn staat garant voor kwaliteit. En als hij een film aan een band wijdt, dan moet die groep wel speciaal zijn. Dus nieuwsgierig geworden keek ik toch. Het werd een openbaring.

Depeche Mode bestaat al veertig jaar en krijgt nog altijd hele stadions vol. De film toont tegelijk een portret van enkele fans die desnoods de halve wereld over reizen om hun idolen te zien. De songteksten hebben een diepere, bijna spirituele betekenis voor hen. Het weerzien, de sfeer, de muziek en veertig jaar levenservaring: dit alles maakt elk concert intens.

Live speelt Depeche Mode rauwer en anders dan ik van hun hits gewend ben. Dit is één van die bands die er altijd al waren, maar die ik onvoldoende heb opgemerkt. Gewoon, omdat ik volledig in de ban was van U2. In werkelijkheid is Depeche Mode beter dan ik al die jaren heb gedacht.

Frappant genoeg valt in diverse nummers een uitwisseling van invloeden te bespeuren. Bij I feel you van het album Songs of Faith and Devotion uit 1993 hoor ik zang van Oasis en kort gitaarspel van The Edge. Barrel of a gun van het album Ultra uit 1997 roept bij aanvang associaties op met Miami van U2. Dat nummer stamt eveneens uit 1997. En mijn favoriet, Never Let Me Down Again, herinnert vagelijk aan een concert van Siouxsie and the Banshees.

Dit is best logisch, want Siouxsie and the Banshees heeft Depeche Mode beïnvloed. Sterker, Siouxsie had daarvoor al Joy Division beïnvloed. En Joy Division kennen ze allemaal. Van die groep loopt er een regelrechte lijn naar U2, Depeche Mode, Oasis én Anton Corbijn.

Vitesse-vlaggen op de Nelson Mandelabrug

Tot mijn vroegste herinneringen aan Arnhem behoort een autorit met mijn zus langs het station, over de Nelson Mandelabrug, naar U2 in het GelreDome. We arriveerden ruimschoots op tijd voor het concert. Daarom liepen we over de brug terug en zaten we een uurtje op een terras bij het water aan de Rijnkade. Dat stukje Arnhem doet mij altijd denken aan Frankrijk. Misschien door de ongedwongen sfeer, de kade en de kasseitjes. De fly-overs dragen ook bij aan dat buitenlandgevoel.

Het heeft wel iets stoers, die fly-overs, zo vlak bij het centrum. Ze bezorgen mij een grote-stadgevoel dat ik niet van andere Nederlandse steden ken. Behalve Rotterdam, natuurlijk. Die stad blijft de uitzondering.

Als automobilist ben je op een fly-over vooral bezig met netjes op de rijbaan blijven tussen de brugleuningen in. Zelf rij ik er alleen als buspassagier overheen. Dan biedt de brug een mooi uitzicht over de stad en de rivier. Maar vaker kijk ik als voetganger vanaf straatniveau tegen het bouwwerk aan. Daar geldt de menselijke maatstaf en die blaast de proporties van al dat beton flink op. Lopend aan de linkerkant over het Nieuwe Plein zie je goed hoe imposant de kronkels van de rijbanen zijn.

Deze locatie heeft iets onwerkelijks. Hier is sprake van meer dan een gewone tegenstelling. Dit betreft een regelrechte clash, een botsing. Want aan de ene kant staan statige oude huizen langs wat ooit een boulevard moet zijn geweest. En aan de andere kant is er het geweld van grove bouwmaterialen en het voortrazende verkeer.

Afgelopen woensdag kwam ik er weer. Donkergrijze regenwolken naderden vanuit het zuidwesten, terwijl de zon de wapperende Vitesse-vlaggen fel bescheen. Ik heb er in de schaduw van een boom recht tegen het licht in foto’s genomen.

Lijst van logjes met toepasselijke muziek

December. Buiten is het nat en donker; thuis is het warm en licht. Ik verkeer nu graag in mijn eigen wereld en luister veel naar muziek. Deze maand blikt menigeen terug op werk, relaties, ingrijpende gebeurtenissen en veranderingen. Kortom: op het eigen leven. Ik doe nu iets vergelijkbaars op Raam Open met een vervolg op Muziek voor bij het log. Dat bericht stamt uit februari 2018. Mijn plan was toen om logjes vaker te voorzien van passende muziek. Oordeel zelf maar of dat is gelukt.

De nostalgie van een concerttijdperk

Het wordt tijd om te erkennen dat mijn jeugdige jaren voorbij zijn. Het ontgaat mij namelijk al langer welke artiesten nu ‘in’ zijn. Of zeg je: hip, te gek, cool, awesome, vet ziek, of zoiets? Zelfs het jargon versta ik niet meer. Een muziekrecensent schrijft lyrisch over het concert van FKA Twigs. ‘FKA who?’, denk ik dan. Géén idee. Ze is geboren in 1988. Dat zegt alles.

En dan ben ik nu naar L.A.vation en The Masterplan geweest. Twee tribute bands van respectievelijk U2 en Oasis. (Je moet wat als U2-kaartjes kopen via Ticketmaster onmogelijk blijft.) Zij geven concerten waar vooral leeftijdsgenoten op afkomen, want die groeien met de originele bandleden mee. Oasis is van begin jaren negentig en U2 begon al in de jaren zeventig. Dan weet je het wel.

De tribute bands speelden overigens heel aardig. Toch, wat The Edge en zijn gitaarsolo’s betreft: die blijven ongeëvenaard. En het was in Stompwijk, of all places. Oude tijden herleven. Ik zeg je: het is afgelopen. Schluss, finito, The End, basta. Mijn tijdperk èn dat van de grootste rockconcerten is definitief voorbij. Veertig jaar concertbezoek-geschiedenis ligt achter mij.

Vroeger, in de begintijd, zo rond mijn zestiende, was ik nog zwaar onder de indruk van al die beroemdheden. Daar kwamen ze dan, in levende lijve. Stipjes waren het, ver weg op het podium. Op het veld zag ik meestal weinig van een optreden. Daar stonden altijd lange slungels voor me met hun grote lijven. Maar op de tribune was het prima uit te houden. Kon je lekker blijven zitten tot de band ging optreden. Later kwamen er enorme beeldschermen aan weerszijde van het podium.

Plus natuurlijk indrukwekkende lichtshows en showelementen. Zoals de hellehonden van de Rolling Stones, het zwevende stoeltje van David Bowie, en Prince met zijn entourage. In die tijd was Rotterdam de stad waar je moest zijn. Kon je met de U2-express van de NS tot aan de poorten van de Kuip rijden. De Kuip zal voor mij voor eeuwig verbonden blijven met balanceren op de bovenste rij tijdens Bullet the blue sky. Geen enkel ander stadion haalt het daar bij. Oh, nostalgie.

Die tijd is voorbij. Knappe zangers worden sloom en grijs. Ze krijgen een buik en hun stem is niet meer zoals in hun glorietijd. Dergelijke pijnlijke situaties kan je beter vermijden. Dus geen Night of the Proms meer voor mij. Als vijftiger heb je al genoeg decepties te verwerken.

En de normen veranderen. Als je nu naar een concert gaat, is iedereen druk met zijn mobieltje. Zelfs tijdens een optreden. Dat bezoekers filmopnamen maken, kan ik wel begrijpen. Maar dat ze met elkaar gaan bellen en hele gesprekken staan te voeren, met hun rug naar de band toe … Nou echt zeg! Waar is het heilige ontzag voor beroemdheden gebleven? Een beetje eerbied graag. Jong en oud doet dat, hè. Ik vind dit maar rare tijden.

Die ontwikkeling is best lastig, want er resteren twee bands die ik nog live wil zien. Dat zijn U2 en Radiohead. Maar oh wee, als mensen door hun muziek heen durven te praten. Zulke heiligschennis kan ik echt niet verdragen. Misschien is het toch maar beter om voortaan thuis te blijven. Dan moet ik met cd’tjes genoegen nemen. Voor zolang als dat nog kan, want de tijd van de cd’tjes is ook al bijna passé.

Over Boy – October – War en U2

U2 nagetekende hoezen Boy en War

De eerste dag van oktober, de regen en twee van mijn tekeningen uit 1985 leiden mij naar de vroege jaren van U2. Ik moet zoeken naar woorden en hou het daarom bij hun muziek. Een selectie van drie nummers die je bijna nooit meer hoort. Onterecht, vind ik.

Van het album Boy (tekening links) het mysterieuze The Ocean.

Van het album October het titelnummer.

And kingdoms rise / And kingdoms fall / But you go on …

En van War (tekening rechts) het nummer Drowning man, waarin Ierse muziek doorklinkt.

U2 2018 Rage against the machine

Natuurlijk zat ik startklaar, nog voordat de strijd op de site van Ticketmaster begon. Password bij de hand en de juiste webpagina op het scherm. Alles voor kaartjes van U2’s eXPERIENCE & iNNOCENCE Tour. Maar er is bijna geen beginnen meer aan. Vroeger, in die goeie ouwe tijd, kon je nog rond middernacht voor de deur van het VVV-kantoor gaan liggen. Zodat je een van de eersten was als het kantoor om 9.00 uur open ging. Tegenwoordig verloopt de kaartverkoop via internet.

Dat lijkt een hele verbetering sinds die nachtelijke avonturen. Gewoon ff wat klikken vanuit je luie stoel. Maar feitelijk boks je nu op tegen machines. Digitale systemen die volautomatisch de hele boel tegelijk opkopen. Zie dan nog maar aan betaalbare kaartjes te komen. De verkoop begon om 10.00 uur. Om 10.04 uur waren de gewone rangen al uitverkocht. Wat restte waren tickets vanaf € 525. Ja, doei. De vorige keer was het ook al zo’n drama. Ik ben er nog een beetje misselijk van.

Ach, zal je misschien zeggen, gewoon even een zen-oefening doen. Zet een lounge muziekje op. Iets met het geluid van kabbelende beekjes, keuvelende vogeltjes en wat zacht ruisende windvlaagjes. Ogen dicht. Rustig ademhalen. Zet je beide voeten stevig op de grond, voel hoe je verbonden bent met de aarde. Voel je benen, voel je lichaam, voel je armen, voel hoe de rust en de kalmte je hoofd bereikt. Adem in, adem uit.

Dat zou ik kunnen doen, ja. Maar dat is niet mijn oplossing voor dit soort momenten. Nee zeg, dit pakken we heel anders aan. De beuk erin! RAGE AGAINST THE MACHINE!

Zo, hé, hé, ik kom weer een beetje bij.

Stay calm & wacht tot je een ons weegt

Een dagje uit het leven van een U2-fan. Vandaag: kaartjes kopen voor het concert op 29 juli 2017 in Amsterdam. Dat staat in het teken van de dertigste verjaardag van The Joshua Tree. The Edge & Co maken zich zorgen over het komende presidentschap van Donald Trump. De band heeft het gevoel dat we terugkeren naar het onrustige politieke tijdperk van Thatcher en Reagan. ‘We denken dat de liedjes van onze plaat weer nieuwe betekenis kunnen krijgen.’

Heel verheven allemaal, zoals gewoonlijk bij U2. Maar ik vraag mij wel af of zij ooit in de afgelopen dertig jaar zelf geprobeerd hebben om een kaartje voor hun concerten te bemachtigen. Kaartjes kopen voor U2 ontaardt namelijk standaard in knokken op een slagveld. Ik weet er alles van. Tot bloedens toe heb ik mij door de samengeperste massa heen gevochten voor het Leidse VVV-kantoor. Nou ja, zo ongeveer dan. Ik heb wel meegemaakt dat de etalageruit eraan ging.

Nu regelen we alles via internet. Heel clean, beschaafd en stijlvol. Alleen werkt het voor geen meter. Ik had al een trauma overgehouden aan de vorige keer, twee jaar geleden. Toen zat ik nog bij mijn werkgever op kantoor en lukte het kaartjes kopen niet bij Ticketmaster. Kwam onder meer omdat we in zo’n hip bedrijfsverzamel- gebouw zaten waar onze buren super chille video’s van artiesten maakten. Die moesten zo nodig net op het moment suprême de internetverbinding van het hele gebouw leeg trekken voor contact met Amerika.

Hier thuis heb ik een uitstekende internetverbinding. Buiten de Randstad werkt het soms beter dan daar binnen. Mijn zus en ik zaten vandaag weer startklaar met computer en telefoon. Nou, zo ging het daarna.

Tegelijk met Ticketmaster telefoonnummer 0900-3001250 bellen.
Een meneer: ‘Dit informatienummer kost 60 cent per minuut met een maximum van 30 euro en een starttarief van 4 cent plus uw gebruikelijke belkosten.’
Daarna een mevrouw: ‘Welkom bij Ticketmaster. Momenteel is het te druk om u in de wachtrij te plaatsen.’

Dat gaat zo verder, tig keer achter elkaar, samen met op de website in de wachtrij staan.

Na bijna een uur bereik ik op internet het bestelmenu. Het lijkt in eerste instantie alsof alle kaartjes nog beschikbaar zijn. Probleem is wel dat de plattegrond ontbreekt en ik niet weet waar het podium komt te staan. Op goed geluk klik ik een vak aan. Dan verschijnt er een pop-up scherm tussendoor met een foto van verkeersborden in een straat. Ik moet bewijzen dat ik geen robot ben en een straatnaambordje met tekenlijnen selecteren. Maar er staat helemaal nergens een straatnaambord; er zijn slechts verkeersborden en die accepteert het programma niet. Ondertussen hang ik met mijn zus aan de telefoon. Alleen kan ik geen twee dingen tegelijk. Bovendien sta ik onder hoogspanning want elk moment kunnen de kaartjes op zijn. Snel roepen we dat € 114 per kaartje ook prima is en hangen we op.

Na wat gepruts verschijnt er een nieuw plaatje waarbij de vraag wel klopt. Dan kan ik eindelijk verder. Maar welk vak ik ook aanklik, er is niets meer vrij. Die hele website van Ticketmaster is nog even waardeloos als altijd. Het liefste zou ik nu willen zeggen dat het uiteraard weer zo’n stom bedrijf is uit Amsterdam. Maar ze komen uit Den Haag. Ook dat nog.

Ik haat Ticketmaster. Ik háát Ticketmaster! IK HAAT TICKETMASTER!!!

Alleen komt er nog een concert. Dus voor de volgende kaartverkoop zit ik weer startklaar.