Alt 135

Vandaag moest ik de naam François typen en daar zit zo’n ‘ç’ in. Op zulke momenten ben ik gelijk terug bij begin jaren negentig. Ik werkte op een afdeling waar studiemateriaal werd gemaakt. We moesten complete boekwerken digitaliseren en overtypen in Word Perfect. Er was wel een tekstscanner, maar die werkte alleen als de letters in de brontekst haarscherp waren. Duizenden pagina’s heb ik al typend overgezet. Wat ik zo handig vond, waren de Alt-codes. Alt 135 voor ‘ç’ en Alt 159 voor ‘ƒ’, om er een paar te noemen.

Pas nu besef ik wat een gouden jaren de jaren negentig waren. Met weemoed denk ik aan werkgevers die hun personeel trainingen voor de zakelijke markt aanboden. Dan ging je gezellig met je collega’s een dagje naar Den Haag, waar de Infotheek op een toplocatie cursussen Word Perfect gaf. En daar leerde je dan over Alt 135 en zo.

Ik herinner mij verder een training in een klasje van vijf bij Rank Xerox. Het was in Hoofddorp of Amstelveen. Ik had vertraging en mocht er van mijn werkgever met de taxi vanaf Amsterdam CS heen. Je kreeg daar ook van die heerlijke lunches voorgeschoteld. Want zo’n training was eigenlijk een verkooppraatje voor de gebruikers van hun apparatuur.

Vergelijk dat eens met hoe het nu gaat. Je moet zelf maar op internet naar een oplossing zoeken als je vastloopt met Windows 10. En mooi dat het antwoord op je vraag daar vaak helemaal niet staat. Voor mij is het een hele geruststelling dat die Alt-codes tenminste nog bestaan.

Ik mis het ‘ƒ’-teken best wel. Het is zo’n sierlijk symbool dat je in een zwierige zwaai met pen op papier zet. Dat gebaar maak ik nu haast nooit meer. Die stomme ‘€’ ook.

Iedereen is een *s*t*e*r*

Twitter, Facebook, Instagram. Like me, follow me, share my post! Kijk naar mij, zie wat ik doe, lees wie mijn vrienden zijn. Erken mij, waardeer mij, schenk mij jouw onverdeelde aandacht.

‘Het idee dat er altijd iemand is die je ziet, is een diep menselijke behoefte. Het is de bron van betekenis hebben in de wereld. Het oog van God is het oog van de camera geworden.’, Bas Heijne. ‘Als je haar maar goed zit, dan ben je onkwetsbaar.’, Erwin Olaf. ‘Continu zijn we in de weer met narcistisch impression management. (…) Mensen zijn niet meer op zoek naar zichzelf.’, Carl Rohde. Dit zijn wat uitspraken in de VPRO-gids, 51-52, 2013.

Ik ben verlost van Twitter en Facebook en hoef geen façade. Wel voel ik mij vereerd als iemand mijn blog wil volgen. Dan hebben mijn schrijfsels blijkbaar kwaliteit.

Word jij blij van jouw selfies op internet, ga dan gerust je gang. Alleen, wie heeft er aandacht voor, als iedereen vol is van zichzelf? En waarom durven gelovigen nauwelijks hardop te zeggen dat ze wekelijks naar de kerk gaan? Misschien vrezen ze een stormloop als iedereen ontdekt wat daar te halen valt. Een soort heilige graal, in de vorm van aandacht en verbondenheid. Maar wat weet ik daar nou van? Ik kom alleen nog als toerist in de kerk.