Voorsorteren op je volgende baan

‘Eén van de nuttigste tips die ik ooit kreeg, veel belangrijker dan je kleding of hoe je praat, was: je moet voorsorteren binnen je baan, door de ingrediënten uit te zoeken die je interesseren en extra taken naar je toe te trekken. Dan … zorg je wel dat je al aan de kant zit die jou interesseert, zodat, als de kans dan komt, iedereen denkt: zij is de beste kandidaat!’ Dit zegt Judith Kamalski, directeur academische zaken bij de Universiteit Maastricht, in een interview over het boek Nice girls don’t get the corner office. (Volkskrant Magazine, 9 februari 2019.)

Voor een sollicitatiegesprek blijft het goed om je kleding op de werkgever af te stemmen. En vrouwen met een hoog stemmetje kunnen inderdaad beter op een lagere toon praten, willen ze door sommige mannen serieus worden genomen. Maar kleine ‘tekortkomingen’ worden vanzelf ondergeschikt als je aantoont dat je de juiste expertise hebt.

Dat is precies waarop ik hoop. Onlangs heb ik visitekaartjes c.q. business cards laten drukken. Gewoon op mijn eigen naam, zonder dat ik een bedrijf heb of voor een organisatie werk. Want als passieve werkzoekende voelde ik mij een beetje niksig, zo zonder business card. Bij vorige banen had ik tenslotte ook kaartjes met mijn naam en functie erop. Ik bleef ze maar missen. Vooral als ik iemand sprak die zakelijke interesse had voor wat ik te bieden heb.

Natuurlijk is er LinkedIn, maar vorig jaar heb ik welbewust mijn account gewist. Als alternatief verwees ik sindsdien naar mijn website met familiegeschiedenis. Want daarop komt alles samen: mijn vaardigheden, expertise en interessegebieden. What you see is what you get; indachtig aan het idee uit bovenstaand citaat. En er staat een tekst op over mezelf. Toch was het niet ideaal.

Daarom heb ik maatregelen getroffen. Mijn familiewebsite is nu reclamevrij. Verder heb ik de url ingekort, zodat je hem goed kan onthouden. En voor geïnteresseerden zijn er nu die visitekaartjes. Behalve mijn naam en contactgegevens, staan daar de werkzaamheden op die ik het liefste verricht. Namelijk: onderzoek, gegevensbeheer, informatieve teksten schrijven en projectadministratie.

Dus als het zo uitkomt, kan ik kort vertellen wat ik doe, voor voorbeelden naar de website verwijzen en gelijk een kaartje overhandigen. Bij de kring voor werkzoekenden vonden ze dit een goed en origineel idee.

Plog – Winters foto allegaartje

Als ik een specifieke foto wil plaatsen, lukt het meestal wel om een bijpassende tekst te bedenken. Doorgaans is dat de best gelukte foto uit een serie of een afbeelding van iets bijzonders. Toch blijf ik elk seizoen met een allegaartje zitten dat ik nergens kwijt kan. Terwijl het presentabele foto’s zijn.

Misschien is zo’n resterend allegaartje een teken van gebrek aan inspiratie. Toch hangt inspiratie slechts gedeeltelijk van toevalligheden aan elkaar. Ik lees bijvoorbeeld weleens een uitspraak en besef dan ineens: ‘Hé, daar past die foto bij.’ Daarna kan ik meteen verbindingen leggen in een nieuw logje. Dit is de makkelijke manier. Voor een marketingcampagne brainstormen professionals net zo lang tot er ideeën ontstaan voor een pakkend verhaal met versterkend beeldmateriaal.

Die aanpak werkt ook deze keer. Want volgens de weersverwachting blijft het de komende veertien dagen zacht. Voordat we het weten, zijn we de winter alweer vergeten. Daarom plaats ik deze foto’s nog even. 😉

Bloginspiratie opdoen via de krant

Toen Raam Open anderhalve maand bestond, postte ik het logje Eenzijdige inspiratie uit de krant. Het begon zo: ‘Bij thuiskomst na vakantie lijkt het vaak alsof er niets is veranderd. Ja, de plantjes in de tuin zijn wat groter, maar het nieuws is bijna hetzelfde als toen je vertrok. Dat gevoel wil ik voorkomen bij lezers van mijn blog. Alleen is originaliteit best een opgave, merk ik nu.

Want de Volkskrant is één van mijn inspiratiebronnen. Maar burgers, bedrijven en politici halen steeds dezelfde capriolen uit. Dus is het voor journalisten lastig om echt iets nieuws te brengen. Wel verdenk ik de redactie van tunnelvisie. Let er maar eens op. Over sommige landen of onderwerpen lees je nooit. Zo heb ik veel belangstelling voor Afrika, het Midden-Oosten en de Stille Zuidzee. Nieuws uit de Stille Zuidzee echter, kan je op de vingers van één hand tellen. En dan hou je nog vijf vingers over.’

Hierna gaf ik voorbeelden over politiek, economie, maatschappij, etc. die vijf jaar geleden actueel waren, maar nu niemand meer boeien. Dat log heb ik dan ook geschrapt. Nu heb ik eens geturfd hoeveel pagina’s nieuws bevatten en hoeveel er vol andere info staan. Ook turfde ik over welke regio’s in de wereld de berichtgeving gaat.

Dit is van vrijdag 11 januari 2019 het resultaat. De krant telt 56 pagina’s. Waarvan:

  • nieuws: 15
  • cultuur, muziek, fotografie en literatuur: 15
  • food & lifestyle: 5
  • puzzel, weerbericht en vaste columns: 5
  • opinie & debat (reacties van lezers): 4
  • economie: 3
  • sport: 3
  • advertenties: 6

Twintig pagina’s cultuur, food en lifestyle! Tsjonge. Het nieuws komt er met vijftien best bekaaid af.

Dan de landenscore. Hier ben ik uitgegaan van het land waarover het hoofdonderwerp gaat. In een paar gevallen heb ik twee landen geteld, zoals bij de Nederlandse commentaren op de Nashville-verklaring. Dit leidt ongeveer tot de volgende telling.

  • Nederland: 60
  • VS (hoofdzakelijk Nashville en Trump): 12
  • EU-landen: 16
  • Afrika (uitsluitend over de verkiezingen in Congo, maar dat is ook wel een erg groot land): 4
  • Midden-Oosten: 2
  • Azië & Turkije: 6
  • Latijns Amerika: 4
  • Rusland (foto van Pussy Riot): 1

En dan komt het: de hele Pacific (Melanesië, Micronesië, Polynesië, Australië en Nieuw-Zeeland): 1. Een! Die ene is niet de minste, hoor. Dat is een regel in een artikel over echtscheidingen van allerlei beroemdheden. Maar dat zinnetje gaat wel heel specifiek over de $ (USD, AUD?) 425 miljoen die de Amerikaans-Australische Mel Gibson in 2006 bij zijn scheiding aan zijn vrouw Robyn moest betalen.

Nou, zo haal ik toch mooi dankzij het belangrijkste bericht over het wereldnieuws inspiratie uit de krant.  😉

Raam Open is jarig

Vandaag bestaat dit blog vijf jaar. Als blogger begin je daar vol goede moed aan. Vervolgens moet je afwachten hoe het verder gaat. Hou je voldoende inspiratie? Blijft het leuk om bijna dagelijks te publiceren? En zijn er wel belangstellenden die je logjes willen lezen?

Raam Open is het podium geworden waarop ik had gehoopt. Ik kan er mijn ideeën over de wereld op slijpen. En ik kan er mijn persoonlijke ervaringen op kwijt. Zoals gebeurtenissen uit het dagelijkse leven; herkenbaar voor iedereen. Soms moet ik mijn gal spuwen. Maar vaker deel ik zaken die het leven veraangenamen. Humoristische voorvallen, mooie beelden en blijken van medemenselijkheid.

Raam Open is daarnaast een soort dagboek geworden. Onbedoeld, aangezien ik steeds een zekere afstand wil bewaren. Niet alles hoeft op internet. Maar welbeschouwd is er weinig dat ik zou willen terugnemen. Juist dankzij de remmende invloed van datzelfde internet. Mijn enige verzuchting is dat ik eerder met dit blog had willen beginnen. Het schrijven zet aan tot nadenken en er zijn al zoveel anekdotes in vergetelheid geraakt.

Blijft Raam Open voor anderen boeiend? Ik hoop het. Een blog draait op gedeelde interesses en herkenning. Terwijl mijn basisvisie stabiel blijft, veranderen mijn bezigheden wel. Af en toe maken logjes wat los. Soms inspireren ze en brengen ze iemand op een idee. En soms irriteren ze.

Het leven zelf is de toekomst van Raam Open. Gaan we richting Mad Max of wordt het iets anders? Er volgt nog materiaal genoeg.

Het bijzondere van een fotoblog

Het lijkt zo gewoon. Je pakt je smartphone en loopt ermee naar de tuin. Je maakt een paar foto’s van mooie blaadjes en zet die op je blog. Even wat woorden toevoegen en hup, publiceren maar. Vergeleken hiermee is een blad volschrijven met een weldoordachte tekst soms een heel gezwoeg.

Zowel in woord als beeld proberen we iets vast te leggen wat vluchtig is. Een zeldzame vogel, een moment in tijd, een ervaring, een dierbare zoals hij of zij nu is. We willen het vangen, vasthouden en meedragen of veilig bewaren. We willen het bezitten.

Een lens legt soms taferelen vast die er  ogenschijnlijk niet zijn. Zoals de speling van het licht, wat een menselijk oog slechts beperkt ziet. Ook het niet tastbare verandert door fotografie in een bestaande entiteit, digitaal of op papier. Waarna het ‘is’.

Lezen is goed voor je hersenen

Leer je evenveel van reizen als je zelf het avontuur beleeft of als je over de reiservaringen van anderen leest? Reizen heb ik altijd beschouwd als persoonlijke ontwikkeling in sneltreinvaart. Vooral als je alleen reist, alles zelf regelt en continu van plaats naar plaats trekt. Je komt om de haverklap in een nieuwe omgeving aan. Je ontmoet voortdurend vreemden. Je moet met onverwachte situaties omgaan en je aan lokale omstandigheden aanpassen. Daarom komen nogal wat mensen zichzelf tegen op reis.

Niettemin kan een couch potato ver komen door goede reisverhalen te lezen. Want, stelt neuropsycholoog Jelle Jolles van de Vrije Universiteit in het artikel ‘Hongerige hersenen’ (Sir Edmund, 7 juli 2018): ‘Door kennis van vroeger te gebruiken voor situaties van nu kan een persoon zich aanpassen aan nieuwe situaties, en in dat proces is lezen van groot belang. Omdat het een effectieve methode is om ervaringen en kennis van anderen te kunnen gebruiken; van vroeger maar ook uit andere werelden, of van mensen met andere normen en waarden. Door lezen leer je denken.’

In dat artikel legt hij ook uit hoe hersenstructuren door een soort snelwegen, landweggetjes en paden met elkaar in verbinding staan. Dankzij die netwerken wordt informatie uitgewisseld. ‘Bij iemand die veel leest, zijn de netwerken verder ontwikkeld. Daardoor worden er gemakkelijker associaties gevormd en verbanden gelegd tussen zaken die niet per se bij elkaar horen.’ Je ziet de ragfijne draadjes groeien en hun uitlopers elkaar aanraken. Volgens mij gebeurt precies dat wanneer je op reis van alles meemaakt en ervaart.

Het stemt mij gelukkig. Want stel je voor dat je de boel niet onderhoudt. Dan kunnen de uiteinden verdorren, zich terugtrekken en afsterven. Zoals bij planten tijdens deze droogte ook gebeurt. Althans, dat vermoed ik. Nu ik weinig reis, heb ik weer behoefte aan reisverhalen. Verhalen die wezenlijk ergens over gaan. Zoals Zuiderkruis van Pauline Slot, dat zich afspeelt in landen waar ik ben geweest. Landen als decor. Landen in de hoofdrol. Een half woord is genoeg om herinneringen terug te halen.

Momenteel is er op Raam Open iets heel bijzonders gaande. Een onbekende leest sinds donderdag bijna alles. Het gebeurt rustig en kennelijk aandachtig. Van het heden terug naar het verleden heeft deze persoon al circa 550 berichten gelezen. Ik hoop dat hij of zij vandaag verder gaat. Er zijn van 13 februari 2014 tot 4 november 2013 nog 94 berichten te gaan. Juist daar staat genoeg stof tot nadenken bij. Zou er een nieuwe verbinding ontstaan?

Een vraagje over de vakantie

Onderweg in Australië, dertig jaar geleden. Ik correspondeer regelmatig met vrienden en familie. Hun brieven worden poste restante bezorgd in plaatsen waar ik kom. In Nederland is het voorjaar. Daarom vraag ik aan X of zij en haar man dat jaar op vakantie gaan.

Doorgaans wil zij graag op pad, hij wat minder. Ze schrijft terug, maar geeft geen antwoord op die vraag. Kort daarna schrijf ik weer en informeer nogmaals naar hun plannen. Ze gaan ieder jaar minimaal een week op pad. Maar in de volgende brief ontbreekt wederom een antwoord.

Het is mij een raadsel waarom ze er niets over rept. Als ze thuis blijven, kan ze dat toch melden? Mij maakt het weinig uit wat ze doen. Maar juist omdat ze over de vakantie zwijgt, blijf ik er nieuwsgierig naar vragen.

Inmiddels is het hartje zomer. Nog heb ik niets over hun plan vernomen. Dan laat ik het er bij. Het is tenslotte een vraagstuk van niets. Toch, omdat het nooit werd opgehelderd, is deze situatie mij altijd blijven verwonderen.

Onlangs las ik die oude brieven opnieuw en toen viel eindelijk het kwartje. Want X liet mijn brieven ook door haar man lezen. Zo werd hij steeds geconfronteerd met haar eigen vraag, zonder dat ze over haar vakantiewens hoefde te beginnen.