De Posbank, nu met paarse hei

Wil je de heide in bloei zien staan, dan is dit het juiste moment. De zachtglooiende heuvels van de Posbank liggen er prachtig diep paars bij. Wel zijn de sporen nog zichtbaar van het extreem droge jaar 2018. Toen stierven hele stukken heide af. Die dode heidestruikjes zorgen nu voor een extra kleurschakering: groen, paars en grijs.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Puffende hortensia’s en hydrangea’s

Toen ik hier kwam wonen, stonden er in de voortuin zeven jonge hortensia’s en hydrangea’s. Inmiddels zijn ze volgroeid en koester ik deze struiken. Ieder jaar krijgen ze een prachtige bloementooi in roze, lila en blauw. Alleen zegt de naam het al. Hydrangea’s, dat zijn enorme zuiplappen. Daarom staan deze struiken hier helemaal verkeerd in zandgrond en op het zuiden.

Nu staan ze weer amechtig te puffen in de bloedhitte. Ik heb schaduwdoek opgehangen en de afgelopen dagen tientallen liters water gebracht. Maar het mag niet baten. Hun bloemen zijn verschroeid en van kleur verschoten. Wat vorige week nog fris en fruitig was, zie boven, is nu flets en oudroze. Die stomme klimaatontkenners ook.

En waar blijven die buien nou!?

Unintentional camera movement fotografie

Op internet staan uitermate ingewikkelde beschrijvingen voor het bereiken van artistieke effecten met fotografie. Eerlijk gezegd zijn die instructies abracadabra voor mij. Het gaat over zaken als ‘shutter speed’ en ‘neutral density filters’ en ‘strip away surface detail’. Nou, het zal allemaal wel.

Ik ‘werk’ met de eenvoudige camera van mijn al even simpele smart phone uit het jaar nul. (Samsung J5 uit 2016.) En deze smart phone heeft een geheel eigen wil. Daarom doe ik nooit iets intentionally voor de meest bijzondere fotografie.

Kijk maar. Hierboven de wegberm links en hieronder de wegberm rechts. Geheel unintentional bedoelde camera movement fotografie. Ach, mijn smart phone is toch zo creatief.

Zwarte schimmeldraden op gothic boom

Vandaag stuitte ik op zwarte slierten onder de schors van een gevelde boom.

Hij ligt naast een kerkhof en lijkt afkomstig uit een griezelfilm. De duistere, dradige materie oogt morbide en vormt een soort vlies.

Zien we op deze foto’s wellicht dood cambium? Of is dit een gothic boom? Wie het weet, mag het zeggen.

PS: Het antwoord is binnen: deze draden zijn zwarte schimmels waaraan de boom waarschijnlijk overleden is.

Het vogelnestje van de wilde peen

Al jaren wil ik de bloeiwijze fotograferen van de daucus carota, ofwel de wilde peen. Deze plant komt algemeen voor op graslandjes, bermen en dijken. Dus hoe moeilijk kan het zijn. Nou, toevallig zijn dat tamelijk open plekken. De wind heeft er vrij spel. Gisteren was het resultaat onscherp, maar inmiddels heb ik een nieuwe poging gewaagd.

Aan het eind van de bloeitijd krult de schermbloem naar binnen en neemt dan de vorm aan van een vogelnestje. Daarna rijpen de stekelige zaadjes. Op deze foto’s zijn ze nog jong en groen.

Mocht je nu denken: ‘Ik heb hier al iets vergelijkbaars gezien.’, dan kan dat kloppen. Want op Raam Open staan ook foto’s van een roodborstnestje.