Kunst en cultuur in Rotterdam

Met de Kreta-groep (een vriendengroep) ben ik op stap in Rotterdam. We volgen een NS-wandelroute en praten onderweg bij. Een van hen is bijzonder geïnteresseerd in kunst. Zoals beelden langs de singel, elementen in muren en glas-in-lood-kerkramen van de Pilgrim Fathers in Delfshaven. Alles vind zij even boeiend en fraai. Ze heeft diverse cursussen kunstgeschiedenis gevolgd. Tijdens uitstapjes is zij altijd degene die bij inwoners informeert naar details.

Qua eten heeft onze gids voor die dag enkele authentiek Rotterdamse zaken uitgezocht. Eerst nemen we bij een Griek op de Nieuwe Binnenweg koffie met bougatsa. Zeg maar de Griekse tompouce met dikke vanillepudding. Een paar uur later lunchen we in de enige echte Ballentent. Voor de liefhebbers van een broodje bal met zicht op de haven. De tocht voert ons langs de verrassend groene Heemraadsingel, het park bij de Euromast, en met een watertaxi naar de Kop van Zuid, De Hef en nog wat iconen.

Bij de Kruiskade gaan we eten in een vijftig jaar oud Chinees restaurant. Typisch zo’n zaak die nooit de overstap naar het heden heeft gemaakt. Daar ontwaart onze kunstzinnige vriendin een decoratieve rand op een glazen tussenwand. We kijken er allemaal naar en ze merkt op dat de zwarte strepen niet doorlopen. Maar ik zie de witte doorgaande lijn en ben groos met mijn alternatieve kijk.

Griekse rand decoratieDan komt de Chinese ober langs en onze vriendin klampt hem gelijk aan. Want zij wil weten of het interieur nog lijkt op dat van vijftig jaar geleden. ‘Nee,’ antwoord de ober, ‘bijna alles is in de loop der jaren vervangen.’ Daarna vraagt zij hoe het zit met de wanddecoratie. Heeft die vorm een symbolische, diepere betekenis voor Chinezen? Ze wijst ernaar en de ober kijkt met haar mee. ‘Dat? Ach welnee, dat komt gewoon van de GAMMA.’

We zijn tenslotte in Rotterdam.

De 10 mooiste stadsgezichten

De trein van Driebergen naar Arnhem rijdt niet en we moeten via Den Bosch en Nijmegen omrijden. Dat is balen, maar de omweg brengt ons wel langs fraaie steden. In Nederland kan je makkelijk een themareis samenstellen. Want ons land is rijk aan stadsgezichten aan het water. Die zie je het beste vanaf de overkant van een rivier, voordat de trein het station nadert. Ik heb nog niet alle steden bezocht, maar voorlopig is dit mijn top 10.

10. Rotterdam (vanuit de metro zie je prachtige stukjes haven en stadsdelen aan het water)

9. Den Bosch (vanuit Utrecht, aan de linkerkant oeverwallen waarin zwaluwtjes nestelen)

8. Deventer (als je met de trein uit Apeldoorn komt)

7. Zwolle (wanneer je de stad met de Hanzelijn nadert)

6. Nijmegen (vanuit Arnhem, zicht op alle bruggen en het oude centrum. Ik vond de natuurlijke oever aan de overzijde bij Lent vroeger wel mooier.)

5. Harlingen (het station ligt pal aan de haven)

4. Zutphen (eerst de uiterwaarden, dan links het rauwere nieuwe-oude deel en rechts het pittoreske historische centrum)

3. Culemborg (de kleinschalige haven met het pontje en daarachter het stadje met torens en molen)

2. Dordrecht (na blokkendozerig Zwijndrecht doemen links de stoere kades van de binnenstad op, met vooraan dat smalle hoekhuisje)

1. Arnhem (vanuit Nijmegen op de spoorbrug over de rivier. Links de prachtige ligging van het oude kerkje in Oosterbeek aan de uiterwaarden. Plus zicht op de heuvelrug waar het landschap plotseling radicaal verandert. En rechts de kenmerkende contouren van Arnhem)

Nu mis ik alleen foto’s. Zijn er nog mooiere stadsgezichten aan het water, gezien vanuit de trein in Nederland?

Fotografie: kijken of zien?

Ooit ontmoette ik iemand die het fotograferen volledig had afgezworen. Wij reisden in gezelschap door een bijzonder fotogeniek land. Een land waar toen slechts 6.000 toeristen per jaar kwamen. Bij elke stop tijdens de busrit nam de hele groep driftig foto’s. Hij, daarentegen, ging ergens zitten en aanschouwde het plaatselijke tafereel. Meestal stonden nieuwsgierige bewoners binnen no-time om hem heen. Die waren zelden eerder westerlingen tegengekomen.

Wie van ons zou nu de best bewaarde herinneringen hebben?

Vorige week kwam ik bij Blaak boven de grond. Daar pronkt sinds kort de Markthal en die moest worden gezien. Ik keek vanaf de eerste etage naar het gewoel en gekrioel op de vloer. Overal fotograferende mensen: met mobieltjes, camera’s en grote lenzen. Kiekjes nemend van elkaar, de markt en de kleurrijke wand. Ik deed volop mee, want ik wilde mijn eigen unieke beeld creëren. Natuurlijk koos ik een nét iets andere invalshoek dan alle anderen deden. Heel geraffineerd en artistiek en zo.

Hoeveel foto’s zouden er inmiddels van de Eiffeltoren bestaan?

. IMG_3257IMG_3259

Op afscheidstournee

Nederland is klein en vergeleken met Australië ligt elke plaats in onze achtertuin. Of je nu naar Bergen op Zoom of Groningen gaat, de reisafstand stelt weinig voor. En toch. Omdat ik binnenkort van de kust naar het oosten verhuis, ervaar ik die afstand ineens wel. Van de weeromstuit ga ik op afscheidstournee.

IMG_3253Die begint in Den Haag met een wandeling door de binnenstad. In de volgende plaats, Delft, stuit ik onverwachts op een voorouderlijk oord. Een gedenksteen op een brug verwijst naar de locatie van de vroegere Koepoort. Daarna bezoek ik de catacomben van station Blaak. Sommigen zullen vast denken: ‘Die is gek.’ Maar daar is het mooiste licht van heel Nederland, vind ik. De historische haven van Dordrecht hou ik nog tegoed.

Daarna volgen allerlei favoriete routes. Zoals een wandeling van Katwijk naar Noordwijk en een bloemrijke treinrit door de Bollenstreek. Zolang ze dichtbij zijn, fiets ik kriskras door de polders van het Groene Hart. En dit weekend is Warmond aan de beurt vanwege de exotische markt.

Ach, misschien is het een restant van onze prehistorische aard. Die behoefte om te snuffelen aan bekende plaatsen. Vertrouwde mensen opzoeken, oude routes nalopen, herinneringen verankeren, en weer verder gaan. Houvast in een onzeker bestaan.

Authentiek Rotterdam

Achterbank, op de A4.
Onderweg naar de autoroute du soleil.
Wat een drukte, fly-overs, daar is de haven!
Zware industrie.
Schoolreisje, uitzicht vanaf de Euromast.
Inkt in de oude, grauwe Rijnhaven, romantiek?
U2 in de Kuip, en allen die volgden.
De haven, kade en water, wijds vergezicht.
Reisvoorbereidingen, het zal eens een keer niet zo zijn.
Etappe 1, stap 2, R’dam CS – München Hbf, aanvang wereldreis.
Dunya, Wereldmuseum, exotische winkels, leuk, leuk. De Koopgoot, saai.
Kop van Zuid, Hotel New York net heropend in 1995. Het enige opgeknapte gebouw.
Weer afscheid. Vervallen opslagloodsen met weemoedige namen, vuil, kapot,
gebroken ruiten, half gesloopt. Net als in een maffiafilmdecor.
Grote kerk, waar de trein alleen nog ondergronds komt.
De haven, de kranen, schepen komen en gaan.
Puur, rauw en authentiek.
Robuuste hoogbouw, meer industrie.
En nog is het centrum niet volledig herbouwd.
De enige van de grote vier die lijkt op een wereldstad.
Tropische klanken en romantische muziek in Doelen en park.
Magistraal surrealistisch werk van Bosch bij Boijmans Van Beuningen.
Harde lijnen en een enkele krul, 010, ik zal altijd slechts een passant blijven.
De Trenchsetter in de haven, een kans om niet te laten schieten. Met Johan en collega’s
in de auto ernaartoe. Zo ver uit de stad, hoort dat er ook allemaal bij?
Duik een café in, maakt niet uit waar, vleug zeebonkenromantiek.
Havenziekenhuis, de tropenkeuring vooraf en na thuiskomst.
Met Jack varen door de haven. Schrijft ze en passant.
Nieuwe Binnenweg, een vernieuwde kans.
De laatste keer E & L samen.
.
Steeds weer dat licht.
Dat licht, dat groen/blauwe licht.
Dat licht, extra mooi in die lelijke catacombe.
Dat licht, zo intens verbonden met de Stille Zuidzee.
Dat licht, het allermooiste licht dat er is.
.
Daarom keer ik steeds terug naar Rotterdam.
.
30-12-2013.