De laatste van het seizoen

Het was leuk, maar nu is het klaar. Dit wordt de laatste paddenstoelenfoto van het jaar. Onlangs schoonde ik mijn foto’s op. Daarbij merkte ik hoe sterk natuurfoto’s seizoensgebonden zijn. Een zomerse foto oogt misplaatst bij een log over de herfst. En foto’s van de droogte afgelopen zomer kan ik niet meer zien. Die beelden zijn te verontrustend. Maar goed, paddenstoelen. Sinterklaas is al in het land, dus verklaar ik het seizoen voor gesloten. Het was mooi. Bedankt en tot volgend jaar.

De paddenstoelenroute

Op de warmste novemberdag ooit in Nederland, volg ik diverse kronkelpaden door het bos. Want daarlangs staan de populairste boomstronken onder de paddenstoelen. Ik geniet ervan om ze periodiek te inspecteren en volg al hun ontwikkelingen. Voor mij als voormalige polderbewoonster is dit een nieuwe wereld.

Ik ontdek nu van alles over het leven van paddenstoelen en zwammen. Zoals dat er in september andere soorten groeien dan in november. Er zijn soorten die van specifieke bomen houden en soorten die alleen op de grond groeien. Sommigen worden gegeten, maar de meesten worden gemeden. Tijdens elk groeistadium kunnen ze een fascinerende gedaantewisseling ondergaan. Net als vlinders. Dit valt pas goed op als je regelmatig terugkomt.

Onderweg verzamel ik de mooiste exemplaren. Vrees niet, ik raak ze niet aan. De sport is juist om ze eerst te spotten en daarna te fotograferen. Sommige paddenstoelen zie je namelijk amper staan. Die zijn piepklein of gaan helemaal op in hun omgeving. Weet je eenmaal hoe ze ruiken, dan hoef je slechts je neus achterna te gaan.

Bovenstaande paddenstoel met krullen aan zijn steel en zoom ken ik nog niet. Weet jij de naam?

Bostaferelen-arrangeur

Het kan lang duren voordat je weet wat je later wil worden wanneer je groot bent. Ik zou nu gaan voor het beroep van bostaferelen-arrangeur. Een arrangeur doet iets anders dan een landschapsarchitect of boswachter. Een arrangeur van bostaferelen schept namelijk een boslandschap zodanig dat overal de fotogeniekste plekjes ontstaan. Dat moet natuurgetrouw, alsof het toevallig zo is gegaan.

Het vergt decennia om dergelijke bostaferelen te ontwikkelen. In het groot met doorkijkjes, waterpartijen en pittoreske bomen. En in het klein met strategisch gevallen blaadjes en eikels in herfstkleuren op diepgroen sterrenmos rond een bruine paddenstoel.

Tot die tijd is het behelpen voor natuur- en landschapsfotografen. We moeten dwarse takjes weghalen, blaadjes opzij schuiven en de boel zelf arrangeren. Maar we hebben het er voor over. Vandaag hoefde ik op landgoed Lichtenbeek niets te doen. Regen had de boel opgefrist en de tafereeltjes waren al klaar.

Zomerse herfst

Op de grens van eikenbos, zandpad, bijenrand en akkerland.

Zonovergoten veldbloem op de foto,
terwijl een vlinder op mijn smartphone landt.
(Sommige beelden bewaar je alleen in je herinnering.)

Het regent eikels op de grond. Een cascade.
Alsof een boom grote druppels van zich afschudt.
Ritselend gebladerte. Een specht klopt zacht.

Verderop, verscholen in het bos.
Een geschubde paddenstoel, gespot door de zon.
Charles Aznavour op de achtergrond.

Lichtenbeek-Boschveld, all in one, 05-10-2018.

Elfenbankjes langs de afgrond

De natuur is sterk, maar oh zo kwetsbaar. Dat besefte ik tijdens een boswandeling langs nog meer paddenstoelen en zwammen. Want de exemplaren met de felste kleuren trekken alle aandacht. Dus nader je geboeid om ze te fotograferen, terwijl je onbewust een halve heksenkring vertrapt. Oeps, sorry, even niet gezien. Veel soorten zijn namelijk bruinig. Ze vallen nauwelijks op tussen het gevallen blad. En sta je niet bovenop een paddenstoel, dan vertrap je wel een mestkever. Die was nu juist zo druk bezig om de boel op te ruimen.

Afijn, hopelijk heb ik niet al te veel dood en verderf gezaaid toen ik deze foto’s nam. ‘Gewone elfenbankjes’ noemen ze deze zwammen. Volgens mij is hier weinig gewoons aan. Ik vind ze betoverend mooi. Op microniveau hangen ze in een diepe kloof van een fantasy landschap.

(Klink desgewenst op een foto voor een vergroting.)