Boze Witte Vrouw

22 augustus 2018

Geachte heer Kalshoven,

Aangezien ik mij weer zeer boos heb gemaakt over een van uw suggesties in uw column #Hoedan (2) onlangs in de Volkskrant, wil ik u wijzen op een paar omissies in uw denkwijze. Het gaat mij als nugger zonder werk of inkomen om maatregel 7: ‘Stuur volwassenen zonder werk en zonder uitkering jaarlijks een pro-formabelastingaanslag. Waarom: ook deze mensen hebben profijt van publieke goederen in Nederland, zoals wegen, de politie, de dijken en defensie. Maar ze leggen de rekening nu bij anderen. Het minste wat we kunnen doen, is dit onder hun aandacht brengen.’

Ik vind dit echt godgeklaagd. U doet mij geen enkel recht door mij als een parasiet weg te zetten. Ik ben een nugger die al 35 jaar heeft gewerkt (begonnen op mijn 17de, toen u wellicht nog een luizenleventje had als student) en in dit land belasting heeft betaald, maar nu toevallig de pech heeft om tussen alle regeltjes in te vallen. Bovendien leef ik van eigen middelen en woon ik in een afbetaald huis van normale proporties, dat ik door werken, ja u leest het goed: door werken en verstandig geldbeheer nu hypotheekvrij heb.

Wijs liever de maatschappij op werkgevers die roepen dat er geen personeel te krijgen is, terwijl ze nauwelijks bereid zijn om aan behoeften van oudere werknemers te voldoen. (Ik hou geen fulltime werkweek of avonddiensten vol.)

Wijs liever de overheid er op, dat zij bij opleidingsmogelijkheden even hard aan leeftijdsdiscriminatie doet. En dat vooral waar het nuggers betreft. Zie deze link naar de website van de Rijksoverheid over de financierings-regeling voor levenlangleren, die, u raadt het nu vast al, mij als 55-jarige vanzelfsprekend aan de neus voorbij gaat.

Tot slot wil ik u wijzen op een groeiende groep nieuwe inwoners die in dit land nog geen dag heeft gewerkt of belasting heeft betaald, maar vreemd genoeg wel overal voor in aanmerking komt. En nee, ik stem niet op de PVV. Dit laatste schrijf ik er maar even bij voor het geval dat ik, naast parasiet, ook nog als racist wordt weggezet.

Het wordt tijd dat u (en de overheid) nuggers als realisten gaat zien. 55-Plussers worden namelijk nog altijd massaal afgeschreven.

Jammer dat onze regering het te druk heeft met voordeeltjes voor multinationals en het binnenhalen van nog meer jonge buitenlandse werknemers in een land waar bijna geen auto of trein meer bij past, om dat te zien.

Met vriendelijke groet,

Karin

(Dit begon met het idee om de termen ‘informatiebeheer’ en ‘functioneel informatiebeheer’ op mijn LinkedIn-pagina te zetten. Daarna dacht ik: ‘zijn dat wel de juiste termen, wat houdt dit werk precies in?’ Vervolgens las ik op de website van een headhunter in die branche welke vereisten er bij vacatures zijn. Daarna ging ik eens kijken naar opleidingen en toen kwam ik op die webpagina van de Rijksoverheid. De column van Frank had ik al eerder uitgeknipt en een paar dagen later boos weggegooid. Zojuist heb ik hem weer tussen de beschimmelde bramensap en vieze zakdoekjes uit de vuilnisbak gevist. En nu heb ik dus gereageerd.)

Twijfels, twijfels – Wat te doen?

Op dit moment loop ik rond met drie vraagstukken. Vooralsnog weinig schokkends, maar negeren kan evenmin. Een vaag pijntje, bijvoorbeeld, dat steeds verdwijnt en dan weer terugkeert. Ook ligt er een offerte van een dakdekker die wacht op een antwoord. En dan de gemeenteraad. Op welke partij moet ik nu stemmen woensdag?

Mijn vorige huisarts was de allerliefste die je kunt treffen. Vol aandacht en begrip, al vreesde ik soms dat ik een aansteller was. Zij was zorgvuldig en risicomijdend. Dus sloot ze mogelijkheden uit, zelfs bij vage pijntjes. Dat vond ik fijn. Het contrast met mijn nieuwe huisarts kan niet groter zijn. Van haar schiet ik telkens in de stress en krijg ik hoofdpijn.

Ze is erg kordaat en kan dus weinig met mijn vage pijntjes. Uitleg geeft ze pas als ik nadrukkelijk doorvraag. En als patiënt moet ik zelf aangeven wat ik wil. Alsof ik zonder vakkennis iets zinnigs kan inbrengen. Wellicht schuift ze de verantwoordelijkheid voor ‘onze gezamenlijke’ keuzes graag naar mij. Da’s ook een vorm van risicomijding, maar dan anders. En ze strooit met vaktermen. Zoals dat het ‘iets chirurgisch’ kan zijn. Volg jij het?

Dan de offerte van de dakdekker. Aardige man, mij aanbevolen door een betrouwbare vakman. Maar er hangt nogal een prijskaartje aan. Ga ik extra offertes opvragen bij onbekende bedrijven, met alle risico’s van dien? Of laat ik het erbij en betaal ik maar wat teveel? Hm. Misschien is er nog onderhandelingsruimte. Of zijn er andere opties?

En dan die politieke partijen hier. Feitelijk vertegenwoordigt geen daarvan nuggers met een buffer. Zoals ik. Want nuggers worden standaard over het hoofd gezien. Dus ook bij de gemeenteraadsverkiezing. Op wie moet ik nu stemmen? Zal ik Iene Miene Mutte spelen of dit aan mij voorbij laten gaan?

Roept u maar.

Verborgen werkloosheid

Net gezien in Hollandse Zaken. De aflevering begint met de economie, die weer draait als een tierelier. Dus waarom lukt het die 45-plussers dan niet om massaal aan werk te komen? Ik ga het niet eens meer uitleggen. Wat mij boeit is dit.

We zien een filmpje over politici die vragen stellen over het gegoochel met de werkloosheidscijfers. Die cijfers waarin niet-uitkeringsgerechtigden (nuggers) en andere randfiguren ontbreken. Het gaat om een slordige 700.000 onzichtbare werkzoekenden volgens het CBS. Dat cijfer is al vier jaar stabiel.

Léon de Jong, van de PVV nota bene, stelt er relevante vragen over in een commissie. We zien Lodewijk Asscher zwijgend met zijn mobieltje spelen. In het volgende fragment vertelt presentator Cees Grimbergen wat Asscher hem naderhand desgevraagd heeft geantwoord. ‘Dit is gewoon de definitie en die moeten we zo houden.’

Of hij daar nog iets aan heeft toegevoegd, weet ik niet.

Sprokkelen – alle beetjes helpen

Gisteren had ik meerdere financiële meevallers. Nou ja, meevallertjes. Met een inkomen van € 0 per maand kijk je vanzelf wel anders naar geld. Daarom was ik in mijn nopjes met de ‘opbrengst van de dag’.

img_4048‘s Morgens benutte ik eerst een bon voor gratis koffie op Utrecht CS. Normaal kost cappuccino ongeveer € 2.
Vervolgens heb ik vijf NS-kaarten bij Kruitvat ingeslagen. Dat betekent op een ritje naar mijn ouders een besparing van € 7 per keer. Samen € 35.
Tijdens de optocht kreeg ik het Leidsch Dagblad aangereikt. Prijs € 2.
Weer terug op Utrecht CS draalde ik door de stationshal in afwachting van de volgende trein. En zag drie splinternieuwe glossy woontijdschriften liggen in een Metro-krantenbak. Ze waren vast gedropt door iemand die van de woonbeurs kwam. Dat stapeltje kost circa  € 20.
Zo was het snel € 59 verdienen in Leiden en op Utrecht Centraal.

Ik was trouwens bijna postbezorger geworden. Maar dit jaar loont bijverdienen nauwelijks vanwege consequenties voor de inkomstenbelasting en toeslagen. Door het eerder verdiende salaris overschrijd ik dan weer een grens. Dat werd vandaag duidelijk na een gesprek. Jammer, want ze zitten hier te springen om bezorgers en ik vind het best leuk werk.

Zonder inkomen geen extraatjes

In Gratis geld voor bedrijven (de Volkskrant, 9 september 2016) vraagt Koen Haegens zich af of het beter is om alle burgers in de EU 3.000 euro te geven. Zoiets lijkt mij prima, naast investeringen in een toekomstbestendige economie. Nu riskeert de ECB met zijn monetaire beleid instabiliteit van financiële markten en vastgoed. Terwijl spaargeld en een eigen woning voor mij juist gelden als zekerheid. Kennelijk houdt niemand in politiek Den Haag zich bezig met Nederlanders zonder inkomen.

Ik sta nog ingeschreven bij het UWV. Dat stuurde onlangs een bericht over scholingsvouchers voor werkzoekenden t.w.v. € 1.000. Die zijn echter voorbehouden aan mensen met een uitkering of arbeidscontract, en zelfstandigen. Verder zijn er extra voorzieningen en activiteiten voor mensen in de bijstand. Maar zonder bijstand gaan die aan je neus voorbij.

Er zit een rare gedachtekronkel in. Wie weinig inkomen heeft, krijgt extra’s. Wie helemaal geen inkomen heeft en verplicht inteert op vermogen, krijgt niets. Een werkloze kan via de WW een uitkering krijgen van maximaal € 35.000 per jaar. Zo iemand komt ook in aanmerking voor een scholingsvoucher. Maar verdwijn je uit de kaartenbak van de WW en zoek je aantoonbaar naar werk, dan krijg je die voucher niet. ‘Da’s toch niet normaal?’, zou Bennie vast zeggen.

Ik wijt dit aan de onzichtbaarheid van mensen zonder inkomen. Pas bij de belastingaangifte in het volgende jaar wordt hun situatie helder. Middeling van inkomens lijkt de enige handreiking van de overheid als je noodgedwongen leeft van eigen vermogen.

Nee, écht geen uitkering

Na afloop van mijn WW-uitkering op 1 augustus volgt er geen andere uitkering. Dat is moeilijk te bevatten voor veel mensen. Ze reageren vol ongeloof en vertwijfeling. Dat dit kán in Nederland! Er is toch altijd een sociaal zekerheidsvangnet? Dus blijven ze mij op het hart drukken om vooral nog naar deze of gene regeling te kijken. En om navraag te doen, want ze hebben ergens gelezen dat er alternatieven zijn. Ook al heb ik herhaaldelijk en uitgebreid gezocht op relevante websites als Rijksoverheid.nl.

Feitelijk verstoren die goed bedoelende mensen telkens weer mijn gemoedsrust. De realiteit is dat ik net overal buiten val. En ja, zoiets bestaat in Nederland. Ook als je een arbeidsverleden via loondienst hebt van 35 jaar. Ook als je een klein eigen bedrijf hebt gehad. Ook als je altijd belasting hebt betaald. Ook als je boven de vijftig bent. En zéker wanneer je nooit schulden hebt gemaakt, je hypotheek hebt afbetaald en een appeltje voor de dorst hebt gespaard.

Vandaag heb ik na het zoveelste ‘advies’ het sociaal loket van de gemeente gebeld. Om er voorgoed van af te zijn. Een vriendelijke en begripvolle medewerkster stond mij te woord. Zij hoorde mijn verhaal aan en raadpleegde wel drie collega’s. Waarna zij alsnog ‘nee’ moest verkopen. Vermoedelijk zat zij er nog meer mee dan ik, want ik was er op voorbereid. Wat mij juist verwondert, is dat nog zoveel mensen anno 2016 onvoldoende beseffen wat er in Nederland gaande is.

Paradoxaal maakt ons socialezekerheidsstelsel mensen afhankelijk. Om te kunnen reizen, heb ik al vaker volledig van eigen geld geleefd. Misschien moet je het zelf hebben meegemaakt om te weten hoeveel vrijheid dat geeft. Al is het maar tijdelijk.

Werk blijven zoeken

Vanmorgen had ik een gesprek met een collega-werkzoekende. Hij zoekt een baan in de non-profit sector en misschien had ik nog tips. Hij is sinds kort op zoek en vol goede moed. Ik kon hem aan de hand van zijn CV en brieven verschillende suggesties doen. Kennelijk wilde hij ook een soort tegenprestatie leveren. Daarom gaf hij mij ongevraagd advies. Met de beste bedoelingen, hoor. Ik hoorde het aan en zei dat ik zijn tips waardeerde. Eigenlijk bedoel ik daarmee zijn poging om te helpen. Want die adviezen kan ik niet meer hóren.

Ik kan nu een heel lang verhaal afsteken over wat ik allemaal heb bedacht, geprobeerd, gedaan, etc. Ik kan mijzelf de schuld geven, de regering verwijten, werkgevers uitschelden en tegen uitzendbureaus aanschoppen. Als hij nog wordt uitgegeven, kan ik (letterlijk) voor de vierde keer de hele Elsevier beroepenalmanak van A tot Z doorspitten. En kijken of er tóch een ander passend beroep is, waarmee ik zo de huidige arbeidsmarkt op kan. Ik kan extra netwerken, een vierde coaching traject doen, de vijfde sollicitatiecursus volgen, nog een vrijwilligersbaan nemen, en weer open sollicitaties versturen. Kan allemaal. Maar wat ik beter niet kan doen, is met enthousiaste werkzoekenden praten. Want daar word ik nogal depressief van.

Nee, doe mij maar intens trieste berichten vol rampspoed en doemscenario’s. Daar knap ik helemaal van op. Mijn huis als een wervelwind schoonmaken, helpt ook. Gelukkig, de redding is weer nabij. Bij thuiskomst lees ik dit: ANP – De werkloosheid is in maart licht gedaald met 7.000 tot 684.000 personen. Dit komt doordat mensen zich terugtrokken van de arbeidsmarkt, niet doordat meer mensen betaald werk kregen. Het aantal mensen met betaald werk nam in maart opnieuw af. Dit blijkt uit donderdag gepubliceerde cijfers van het CBS. Ton Heerts van de FNV: ‘Terneergeslagen en moedeloos gooien zij het bijltje erbij neer.’

Zo, he he. Nu kan ik er tenminste weer tegen.