De cadeautjes van vorig jaar

Wat je in het ene jaar niet afkrijgt, mag je beschouwen als een cadeautje voor het volgende jaar. In 2020 kon ik niet alles afronden, dus kreeg ik voor 2021 een paar geschenken mee. Dat is fijn, zou je denken. Alleen is dat buiten mijn extreme gevoeligheid voor jaarwisselingen gerekend. Wat ik naar 2021 heb meegenomen, moet wel van grote betekenis zijn.

Mijn eerste afspraak in 2021 bestaat uit twee onderzoeken en een gesprek in het Radboud UMC. Er zullen daar meerdere ontmoetingen plaatsvinden. Die ontmoetingen draaien om mijn gezichtsvermogen, dus om niets minder dan mijn persoonlijke vrijheid. En dat in een Nijmeegs ziekenhuis. Toevallig heb ik ook al een uitermate gevoelige band met die stad. Die band is volkomen imaginair, dat weet ik wel. Maar de combinatie van jaarwisseling, vrijheid en locatie maakt deze eerste afspraak zeer precair.

Want als dit cadeautje op die locatie een van de meest fundamentele zaken in mijn leven raakt … dan kan het niet anders: deze afspraak wordt zeer speciaal. Dit gaat de rest van mijn leven beïnvloeden. Echt, dit kan wel eens de ontmoeting met de man van mijn leven worden.

Het is behoorlijk spannend om ze uit te pakken; die cadeautjes van vorig jaar.

Twee kanten uitzicht vanaf de Erlecomsedam

Eén van de mooiste wandelgebieden in Nederland grenst direct aan de Nijmeegse binnenstad. Je loopt er vanaf de Waalkade via een boogvormige voetgangersbrug zo de Ooijpolder in. Dat is een uiterwaard. Daarna passeer je achtereenvolgens de Bizonbaai (met groot wild!), de Erlecomse Waard en de Kekerdomse Waard. Uiteindelijk bereik je na circa achttien kilometer de theetuin in de Millingerwaard. Hier ontstaat de Waal uit de Rijn en ligt Fort Pannerden aan de overkant.

Wandelaars komen graag in de Ooijpolder en de Millingerwaard, maar over het tussenliggende traject hoor je zelden wat. Toch is het uitzicht vanaf de Erlecomsedam beslist een bezoek waard. De tegenstelling in het landschap kan niet groter. Deze week nam ik er foto’s van.

Hier scheidt de dijk recht en rigide van uitbundig en zwierig. Of strakke lijnen in het geordende boerenland versus de ruige uiterwaard van de meanderende rivier. Struinroutes langs dit traject zijn een walhalla voor plantenliefhebbers.

Het paars rond het meertje is van de grote kattenstaart. Klik desgewenst op een foto voor een vergroting.

Het heen en weer in Nijmegen

Vandaag heb ik zo’n beetje alle Nijmeegse bruggen gezien, want dit was de route:

  1. Rij eerst met de trein vanuit Arnhem zuidwaarts over de Spoorbrug bij Nijmegen.
  2. Wandel daarna via de Waalbrug noordwaarts naar het stadseiland Veur-Lent. Koffiestop.
  3. Ga verder over de Lentloper, dat is een bijzondere brug. Stukje naar het westen.
  4. Weer zuidwaarts naar het stadseiland over de Snelbinder en loop daarna opnieuw richting het westen.
  5. Terug noordwaarts via de Zaligebrug. Verder naar het westen aan de kant van Lent.
  6. Zo kom je uit bij de Oversteek en via die brug wandel je weer naar Nijmegen in het zuiden terug.
  7. Loop vervolgens naar het oosten. Sla voorbij Loetje en het spoorviaduct rechtsaf. Dan kom je uit bij het station. Neem daar de trein die weer over de Spoorbrug naar het noorden rijdt. Terug naar huis.

(Klik desgewenst op een foto voor een vergroting.)

Je eigen stad in woord en beeld vastleggen

Waarschijnlijk ben je een echt goede fotograaf wanneer je foto’s maakt die iemand niet loslaten. Hetzelfde geldt voor het werk van een auteur. Mijn zus leende me het boek De acht bergen van de Italiaanse schrijver en documentairemaker Paolo Cognetti. Zijn verhaal bevat rake observaties over familierelaties, vriendschap, reizen, leefwijzen en het verstrijken der tijd. Vaak terloops verwoord, tussen de regels door. Ze getuigen van levenswijsheid, herkenbaar voor iedereen die al een tijdje rondloopt. Zulke stukjes komen regelrecht binnen.

Iets dergelijks gebeurt wanneer ik kijk naar de Nijmeegse foto’s van Han Dekker. Nijmegen is voor mij een bijzondere stad, om puur sentimentele redenen. Iets met het verleden. Wat resteert, zijn een gevoel en fragmentarisch herinnerde beelden. Nu ik in de buurt woon, komt daar een nieuwe laag overheen. Het zal nog jaren duren voordat ik de juiste woorden over die stad heb verzameld. Als dat ooit lukt.

Want met Leiden, ongeacht waar ik woon mijn eigen stad, is er helemaal geen beginnen aan. Ik kan onmogelijk de beelden fotograferen die in mijn herinnering zitten. Toch, bij deze foto van Han Dekker komt er direct iets boven. Iets wat ik nooit in Leiden heb gezien. Maar het had er zo kunnen zijn. Omdat het in een andere vorm ooit wel onderdeel van het straatbeeld was. Misschien bij een studentenhuis, of tijdens een 3 oktober optocht. Of veel langer geleden, op het plein voor het Gravensteen.

Dan nog, is het wel wat ik erin zie? Is de sfeer onder studenten in Nijmegen dezelfde als in Leiden? Mis ik een betekenis, die ze in Nijmegen wel kennen, maar in Leiden niet? We kijken allemaal vanuit onze eigen achtergrond naar beelden. En we herkennen passages uit teksten vooral vanuit onze eigen herinneringen. Mijn zus haalt vermoedelijk andere details uit het boek van Paolo Cognetti dan ik. Omdat we een deel van elkaars geschiedenis delen, maar een ander deel alleen kennen door observatie of van horen zeggen.

Tweedehandskleding kan best

Gisteren bezocht ik de Waal bij Nijmegen, waar toevallig ook een hele leuke winkelstraat is. In de Lange Hezelstraat vind je allerlei zaken met een origineel aanbod. Zoals kleding, meubels, hebbedingetjes, sieraden en huisraad. Eén zo’n kledingwinkel is Restore. Jawel, van het Leger des Heils. Die zijn hip tegenwoordig. Ik heb er een lekker warme donkergrijze trui gekocht voor € 4.

Regelmatig slaag ik beter in zulke tweedehandswinkels dan in zaken met nieuw spul. Als je geen standaard mode zoekt, vind je daar nog betaalbare ‘afwijkende’ modellen. Sommige mensen vinden het wel vies om kleding van een ander te dragen. Mijn ‘nieuwe’ trui hangt na een sopje nu fris geurend te drogen. En in een gewone winkel weet je evenmin wie wat heeft gepast. Daar moet ik ook weleens lange blonde haren van een trui plukken. Om maar te zwijgen over hotelbedden.

Appel & Ei, een andere kleding kringloop winkelketen, geeft in haar nieuwsbrief goede tips. Want het beste is om kleding te kopen die meteen al helemaal naar je zin is. Dus:

‘Winkel bewust
Koop alleen kleding waar je écht van houdt. Ja, dat klinkt simpel en dat is het ook. Vergeet trendy te zijn en wees selectief; koop alleen kleding waar jij je echt lekker in voelt en die lekker zit. Zo verzamel je vanzelf kleding die je daadwerkelijk draagt. Bij het staren naar je volle kast zucht je in ieder geval een stuk minder vaak: ‘ik heb echt niks om aan te doen.’

Kwaliteit boven kwantiteit
Hoe verleidelijk een snelle kledingwinkel met ‘veel voor weinig’ ook is, investeer in kwaliteitsstukken die jarenlang meegaan. Dat bespaart je veel geld en levert een garderobe op met items die je jarenlang met trots kunt dragen.

Negeer de stijlregels
Ben jij altijd hetzelfde? Jouw stijl hoeft niet in één categorie te passen en ook niet in ‘het’ modebeeld. Jij bent jij, dat is precies je kracht. Dus ben je diep van binnen een ruige rockchick, dol op uitbundige bloemetjesjurken én op basic outfits? Je hoeft niet te kiezen. Draag waar je van houdt, ongeacht in welke categorie het past.’

Het oog wil ook wat

Op een zonovergoten dag waren een vriendin en ik op stap in Nijmegen. Dat werd een tocht van het ene naar het andere terrasje. Het leuke is dat restaurants steeds meer werk maken van hun presentatie. Dan krijg je koffie met een advocaatje erbij in een kitsch oud-Hollands kopje. Of een Italiaan serveert cappuccino met mini ijsje ernaast. Bij de Waagh in deze stad (kijk ook even binnen) kozen we allebei een ‘12 uurtje’. Zij met vlees en ik met vis. De Japanse kastjes kwamen er voor de show bij.