Op weg naar het derde ondernemerschap

Komend jaar ga ik direct als ondernemer van start. Dat wordt dan poging nummer drie. Zelf moet ik nog een beetje wennen aan dit idee. Voor mensen in mijn omgeving valt deze stap compleet uit de lucht. Voor mijzelf eigenlijk ook. Ik denk dat niemand ooit zo snel tot een dergelijk besluit gekomen is. De officiële inschrijving vindt eerder plaats dan het opstellen van een ondernemingsplan. Maar daarmee heb ik dus ervaring. Deze keer is een half A4-tje genoeg. Mijn huidige verwachtingen zijn realistischer dan ooit.

Deze stap komt voort uit recente ontwikkelingen rond mijn project. Dat project begon met een foto, gevolgd door een onderzoek en een idee voor een boek. Toen het schrijven niet wilde vlotten, ben ik overgestapt op publicatie van een serie webartikelen. En dat verloopt al maanden prima.

Met de website ontstond de mogelijkheid om mijn onderzoeksthema te benaderen als een maatschappelijk project. De website kon onder meer gaan fungeren als kennis- en netwerkcentrum. Ik wilde en wil nog steeds dat alle informatie voor een breed publiek toegankelijk wordt. Daarom ging ik op zoek naar subsidie, met de website als concreet voorbeeld van wat mij voor ogen stond.

Als particulier maak ik bij fondsen echter geen kans. Een stichting optuigen wil ik evenmin. Dit is een eenpersoonsproject; het werk verdelen heeft geen zin. Zo verkeerde ik maandenlang in dubio. Het schrijfproces verliep steeds beter, maar een oproep tot sponsoring tussendoor leverde niets op.

Omdat financiering ontbrak, had ik nog weinig ruchtbaarheid gegeven aan de website. Wel waren meerdere historische kringen op de hoogte van mijn onderzoek. Ik had ze benaderd voor informatie en foto’s. En met enkele nabestaanden van voormalige dwangarbeiders had ik eveneens contact. Dit bracht meteen weer nieuwe vraagstukken en uitdagingen met zich mee. Zo wilden vier van de zes benaderde verenigingen artikelen van mij publiceren. Zonder vergoeding voor mij.

Eind vorige maand stonden er al 300 pagina’s met mijn onderzoeksresultaat op de site. Juist dat werd steeds meer een prangend probleem. Want iedereen kon zo alles vinden wat ik na twee jaar onderzoek en schrijfwerk keurig in verhaalvorm had gepresenteerd. Wilde ik dat te gelde maken, op welke manier dan ook, dan moest dat er zo snel mogelijk af. Wat mij weer in een andere spagaat bracht. Want ik had meerdere bronnen mijn oorspronkelijke insteek voorgehouden: dat alles voor iedereen toegankelijk zou worden. Zoals dat hoort bij een maatschappelijk informatief project.

Dus daar zat ik, met diepe frustraties over het gebrek aan financiering en een vraag als een gordiaanse knoop over hoe het nu toch verder moest.

Maar à la The life of Pi zorgde een gesprek met iemand die te veel van mij vroeg ervoor dat alles in een stroomversnelling kwam. Soms kan iemand die jou niet helpt, je beste coach en raadgever zijn.