Desnoods woninguitbreiding

ruimte op zolder vergroten

Wat doe je anno 2019, als je een huiseigenaresse bent en een goede klusser vindt, die meerdere disciplines beheerst, beschikbaar is en heel betaalbaar bovendien? Nou, geloof me, die hou je bezig zo lang het maar kan. Al moet je er je woning voor laten uitbreiden.

Ik ga nog net niet zo ver dat ik hier een bedje voor hem neerzet, maar het scheelt weinig meer. Wil hij om 09.00 uur beginnen? Is goed. Komt hij om 10.00 uur, deze keer? Ook prima. Soms is hij ziek en dan blijft hij weg. Dat is steeds even slikken. Maar kan hij moeilijk zijn bed uit komen en moet hij eerst nog een rondje met de hond lopen? Geen probleem, hoor.

Want als hij er is, dan werkt hij in een moordend tempo door, zonder gezeur. My wish is his command. Zijn er complicaties (zijn die er ook weleens niet?), dan lost hij ze op voordat ik het doorheb. Geld is geen punt. Ik heb hem al een hoger uurtarief aangeboden voor de klussen waarbij hij zijn specifieke expertise benut. Hoeft-ie niet.

Dus ja, wat gebeurt er dan? Je wordt er hoopvol van. Je gaat zelfs kansen zien. Zo ontdekte ik dat ik diverse klussen was vergeten. Of misschien wel had opgegeven. Een leuning bij de keldertrap, bijvoorbeeld, waar ik eens lelijk ben gevallen. Die lag al drie jaar klaar. En in de keuken een afzuigkap. Die wil ik al zo lang. Trouwens, wat te denken van de zolder? Daarmee kon hij direct aan de slag.

De zolder was prima, maar wel wat krap. Een vorige eigenaar had de onderste helft van het schuine dak betimmerd met rechte voorzetwanden. Daarachter zat 7 m2 moeilijk bereikbare ruimte. Zonde, natuurlijk. Vanmorgen zijn die rechte wanden verwijderd en morgen werkt hij het schuine dak mooi af. Zo krijg je vanzelf woninguitbreiding. Tel uit je winst.

Handig hoor, zo’n klusser over de vloer. Nieuw boeideel maken, stukje dak renoveren, kraan repareren, bedrading aanpassen, stopcontact toevoegen, waterafvoer verplaatsen, verwarmingsbuizen omleiden, laminaat verleggen: dat kan hij allemaal. Hij is graag bezig en hij vindt het prettig om hier te werken. Ik ga dus gauw nog wat bedenken.

Zo zonde van de tijd

Uiterwaard Ewijk wandeltocht

We ontmoeten elkaar in 2015 voor het eerst tijdens een wandeling. Ik woon hier dan zes maanden. Haar huis staat op dat moment al jaren te koop. De woningmarkt zit op slot en de verkoop schiet niet op. Deze situatie beheerst haar. Want de verkoop hangt samen met haar scheiding. Ze wil weg daar. Weg van die plek met al die herinneringen.

Daarna zien we elkaar regelmatig en praten we steevast over onze woonsituaties. Ik ben blij dat ik hier terecht ben gekomen. Zij wacht nog steeds. Jaren later volgt de doorbraak en verhuist ook zij eindelijk.

Onlangs sprak ik haar weer. Het was tijdens die wandeling in de uiterwaard bij Ewijk. Daar woonde zij tot voor kort vlakbij. Nu blikt ze terug. 7 ½ jaar. Zéven-en-een-half-jaar. Zo lang heeft haar leven gevoelsmatig stilgestaan. Zo lang heeft het geduurd voordat zij weer verder kon gaan, dankzij de verkoop van haar woning.

Ik ken dergelijke fases. Wachttoestanden of voortslepende situaties waarin maar geen verbetering komt. Intussen verstrijkt de tijd. Leef-tijd. Wat kan je er aan doen? Soms is er geen ontkomen aan.

Het begint nog wel zo klein

Met verbeteringen in huis moet je oppassen. Ik tenminste wel. Want het kan gebeuren dat je iets ziet waarvan je denkt: ‘Mwah, dat heeft zijn beste tijd gehad.’ En dat je het dan gaat vervangen. Maar als je het ene vervangt, dan zou het mooi zijn als je ook dat andere meteen opknapt. En als je dát gaat opknappen, nou, dan kan je net zo goed gelijk de hele kamer aanpakken. (Valt nog mee, als het beperkt blijft tot slechts één kamer.)

Deze week begon het met mijn doucheputje. Dat doucheputje is een onding. Zo’n soort Italiaans designerding dat er elegant uitziet, maar waar wel alle troep doorheen schiet. Het ontbeert namelijk een deugdelijk roostertje. Sterker, er past geen enkel rooster op. Daarom moet ik om de haverklap alle gore troep er uit vissen, met de hand. (Bah.) In mijn vorige huis hoefde dat hooguit eens in de vijftien jaar; hier elke anderhalve maand.

Je kan jaren voortmodderen, maar vroeg of laat komt dan er een kritiek moment. Dat begint met een ontbrekend roostertje voor een doucheputje. Daarna bekijk je de hele douchecabine. ‘Die kitranden en dat voegwerk hebben hun beste tijd gehad.’, denk je. Je zou ook andere glasdeuren willen hebben. ‘Trouwens, de doucheruimte is eigenlijk een beetje krap.’, vervolg je. Maar ja, het ernaast staande bad neemt al veel ruimte in beslag. Dat gebruik je zelden. ‘Dus als je nu eens dat bad eruit zou halen.  En misschien ook maar gelijk het toilet zou vervangen, dan …’

Bouwvakkers inhuren is als Russische roulette

Vrijdagavond 23:00 uur. Net wanneer ik naar bed ga, klinkt er een vreemd geluid in de slaapkamer. Of eigenlijk klinkt het erg bekend: drup, drup, drup. De dakkapel deze keer. Bij de bouwkundige keuring bleek al dat de bedekking daarvan binnen enkele jaren aan vervanging toe zou zijn. Nu moet ik naar een goede dakdekker op zoek. Nou, brace yourself and let the game begin. Want dit wordt weer zo’n spelletje Russische roulette.

Wie kiest er een dakdekkersbedrijf op basis van rationele argumenten? Ik niet. De welgeteld 39 (!) bouwvakkers die hier al over de vloer kwamen (en ik vergeet er vast nog een paar), koos ik per toeval. Of op basis van een soort onderbuikgevoel. Kort na de verhuizing naar Gelderland kende ik hier geen vakmensen. Daarom vroeg ik bij buren naar hun ervaringen. Maar verstaan zij wel hetzelfde als ik onder ‘goed en betrouwbaar’? We hanteren uiteenlopende maatstaven en deze termen zijn multi-interpretabel.

Gisteren vroeg ik om tips via de buurt-app. Er kwamen diverse reacties binnen. Allemaal verschillend. Iemand schreef dat ik vooral niet met bedrijf X in zee moet gaan. Dat bedrijf levert wel goed werk, maar afspraken maken en communiceren verloopt nogal moeizaam. ‘Welkom in de wondere wereld van huizenbezitters’, dacht ik. Want dit is tamelijk gangbaar.

Als informatie inwinnen meer twijfels oplevert, kan je verder rondkijken op internet. Daar staan websites van zzp’ers en bouwbedrijven inclusief referenties en beschrijvingen van geleverd werk. Sommige vaklieden hebben een hoge rating, anderen nul sterren. Wat zegt dit? Weinig. Referenties kunnen door vrienden zijn ingevuld. En een gelikte website kan het werk zijn van een veertienjarig achternichtje, dat toevallig Multimedia & Communicatie op school heeft gedaan.

Die opmerking over dat foute bedrijf maakte mij trouwens wel nieuwsgierig. Het betreft een samenwerkingsverband van twee families. Waarschijnlijk vormt één daarvan een heuse dynastie. Die familie draagt namelijk dezelfde achternaam als de rioolservicemeneer. En hij is zeker lid van een plaatselijke clan. Of gang, dat weet ik niet precies. Maar hem vind ik tenminste sympathiek.

Alleen, wat zegt dit over de andere leden van zijn familie? Die van de dakdekkerstak, bedoel ik. Volgens hun referenties lopen de meningen flink uiteen. Dus wat nu?

Zal ik een dakdekker bellen die ooit foldertjes in de buurt achterliet? Of zal ik twee dakdekkers bellen over wie buurtgenoten positief zijn? (Die buurtgenoten ken ik evenmin.) Ook kan ik de man van de rioolservice vragen of hij de mensen van het dakdekkersbedrijf aanraadt.

Er is een alternatief. Namelijk Googelen op ‘dakdekkers’ en dan met gesloten ogen een willekeurig bedrijf aanwijzen op het beeldscherm. Dat deed ik eerder voor de complete keukenverbouwing. Toen kon ik ook al zo moeilijk een weloverwogen keuze maken.

Sowieso is het idee dat we kiezen op basis van ratio een illusie. Dat geldt zowel voor mij als voor bouwvakkers zelf. Misschien plaats ik de klus wel gewoon op Werkspot. Dan vraag ik om een dakdekker die houdt van Russische roulette.

Drie buurmannen en een nieuwe buurvrouw

Beter een goede buur dan een verre vriend, zeggen ze. Ik kan hier best door een deur met mijn buren. Ook al moeten we soms gezamenlijk onderhoud regelen. Vooral de linkerburen en ik leven dicht bijeen. Onze keukendeuren openen naar elkaar toe. Met slechts vier meter afstand en een tuinmuurtje ertussen, hoor je al gauw veel. Dus houden we onze woongeluiden binnen de perken. Alleen hun kat trekt zich nergens wat van aan.

‘T. is het helemaal zat.’, staat vandaag op de voorpagina van onze dorpskrant. “Waarom moet ik last hebben van de keuzes die anderen maken? Ik wil ’s zomers gewoon mijn tuindeuren open kunnen zetten zonder dat de kat van de buren binnenkomt.” Waarschijnlijk ken ik deze persoon. Leuke vrouw. Steeds wanneer ik haar zie, is ze ergens in verwikkeld. Haar relaas is altijd boeiend.

Ach, kijk hem nou toch. Denkt dat ‘ie onzichtbaar is.

Ook ‘mijn’ kat van de buren wandelt bij voorkeur dagelijks langs de openstaande keukendeur naar binnen. Wat niet de bedoeling is. Hij overschrijdt alle grenzen. In mijn tuin kan hij namelijk lekker op kikkerjacht. En wat er rondvliegt, vindt hij even interessant. Al zeg ik nog zo vaak dat hij geen kikkers en bijtjes mag molesteren, hij doet het toch. Maar ja, hij is ook mijn grote vriend.

Met zijn baasjes heb ik een prima verstandhouding. Daarom baal ik zo dat hun huis binnen een maand is verkocht. De buurman zei eerder nog met zijn Mokumse accent: ‘We zullen wel zorgen dat je een leuk buurvrouwtje krijgt.’ Hij regelt namelijk alles. Alleen heb ik veel liever een leuke buurman. Maar bijgelovig als ik ben, durfde ik niet door eigen ‘sturing’ de gang van het lot te beïnvloeden. Dus hield ik mijn mond.

En nu komt er toch een vrouw. Tijdens de bezichtigingen kon ik haar horen. Ze praat hard en ze heeft een scherpe stem. Bah. In gedachten noem ik haar nu al ‘dat mens’. Daar moet ik mentaal dus nog even aan werken voordat ze komt.

Dan mijn buurman aan de andere kant. Is een oude weduwnaar en staat niet bekend als ‘makkelijk’. Had een ernstig getroebleerde relatie met drie opeenvolgende eigenaren van mijn pand. Praat niet met zijn buren rechts en aan de overkant. Ziet zijn kinderen zelden. Kennelijk zitten ook die verhoudingen vol trammelant.

Vandaag ging ik met een beetje lood in mijn schoenen bij hem op bezoek. Want er moet al twee jaar iets worden gerepareerd. Een eerdere poging strandde op het korte antwoord: ‘geen geld’. Toch valt er best met hem te praten. Zelfs over zo’n lastig onderwerp als gezamenlijk onderhoud. Misschien maakt hij via mij goed, wat er bij al die anderen is misgegaan.

De verhuizing, precies een jaar geleden

Vandaag exact een jaar geleden ben ik verhuisd. Die dag zal ik niet licht vergeten. Met de vorige eigenaresse had ik specifieke afspraken gemaakt. De middag voor de verhuizing was de sleuteloverdracht. Daarna kwam de verhuisdag en pas de volgende dag zou de koopakte officieel worden ondertekend. Ik moest hiervoor drie maal heen en weer pendelen tussen de Randstad en oost Nederland. Alles was driedubbel gecheckt, want er mocht geen kink in de kabel komen met zo’n strakke planning.

Op de verhuisdag rijden de verhuizers al vroeg voor en gaat alles van driehoog naar de vrachtauto beneden. Met deze bikkels rij ik prinsheerlijk hoog gezeten in de cabine mee. Nog een laatste ritje over de Rijksstraatweg langs Wassenaar en Den Haag, en dan door naar het binnenland. Het uitladen en plaatsen van dozen en meubels verloopt vlot en professioneel. Ik hoef maar te zeggen waar ik het hebben wil. Erg moe maar voldaan maak ik na afloop een rondje door huis en tuin. Daarna rap weer met de trein terug van oost naar west. Voor een laatste nachtje op een campingbed in mijn lege appartement.

Dat wordt een memorabele nacht die ik geheel doorwaakt doorbreng. Want de koopakten moeten nog officieel worden getekend. En ergens onderweg heb ik een oproepje gemist. Om 20.00 uur ’s avonds ontdek ik dat dat afkomstig is van de notaris! Is er dan op het allerlaatste moment toch iets serieus mis? De. Die nacht hoor ik de Marekerk-klok elk kwartier luiden.

Helemaal brak wacht ik de komst van de aan- en verkoopmakelaars af. Een bakkie troost van de benedenbuurvrouw brengt nog even soelaas. Wanneer ik om 8.00 uur de notaris bel, blijkt het slechts om een ontbrekend energielabel te gaan. (Wat ik al tweemaal naar de makelaar had gestuurd. …) Niets aan de hand.

Een half uur later rij ik met de makelaar en een koffer vol diploma’s, belangrijke papieren en laptop naar de notaris. Daar is het ’s morgens om 09.00 uur al een gekkenhuis. In razende vaart maak ik kennis met de moeder van degene die mijn appartement heeft gekocht; krijg ik koffie; moet ik gelijk met koffie en koffer naar een andere kamer voor de ondertekening; wordt er al begonnen met voorlezen voordat ik goed en wel zit; en is de hele ceremonie in no time voorbij. Hallo zeg, dat was dus de verkoop van mijn oude vertrouwde appartement.

Gelijk daarna met koffer en al in de auto van de makelaar naar station Lammenschans voor de derde rit van west naar oost. Stuiterend van de adrenaline, slapeloze nacht, hectiek en ongebruikelijke dag. In de trein kan ik eindelijk achterover leunen, een hapje eten en van de rit naar mijn nieuwe woonplaats genieten. Eenmaal daar drop ik mijn koffer en moet ik nog één keer op pad. Want om 15.00 uur wordt officieel voor de overdracht van mijn huidige pand getekend in een nabijgelegen stad.

Het is in zo’n statig herenhuis met een weldadige rust, zeker vergeleken bij die andere overdracht. Daar ontmoet ik de vorige eigenaresse en nu ook haar man. Er is gewoon tijd voor een praatje. Zo verneem ik meer over wat zij aan onderhoud heeft gedaan. (Of heeft nagelaten, beter gezegd.) Na de ondertekening en overdracht van resterende sleutels  kan ik eindelijk op huis aan.

Eigenlijk vond ik het ook wel een beetje imponerend. Ineens was ik verantwoordelijk voor zo’n historisch pand en een stukje land. Alsof je plotseling grootgrondbezitter bent. Maar na alle klussen en de verbouwing ben ik wel aan dat idee gewend. En nog steeds ben ik heel content.

Een CV-ketel en installateur kiezen

Bij een eigen huis hoort een eigen CV-ketel en die van mij hapert een beetje. Het zat er in. Tussen de gegevens van dit huis stond het al: CV-ketel uit 2000. En de vorige eigenaresse was niet zo van het onderhoud plegen. Nu twijfel ik waar ik goed aan doe: laten repareren of direct vervangen. Mijn ervaring met loodgieters en installateurs maakt de keuze extra lastig.

Twee dagen na de verhuizing liet ik ter controle de eerste onderhoudsmonteur komen: een lokale zelfstandig werkende vijftiger. Hij bromde iets over een lek vat, vulde wat bij, maakte een slangetje vast en gooide zijn kopje koffie om. Zwaar overspannen en met het nodige gevloek deed hij een uur lang zijn beklag over zijn scheiding, zijn kinderen, de drukte op zijn werk en zijn slechte gereedschap. Toen hij klaar was, heb ik maar niet meer om advies gevraagd.

De tweede kans kwam bij een loodgieter die een dakgoot verving. Een beer van een vent die hijgde als een postpaard. Een collega (timmerman) had hem via de tuin verwelkomd, terwijl ik binnen aan de lunch zat. Even zijn gezicht laten zien, deed hij niet. Al na vijf minuten vroeg hij luidkeels aan zijn collega of het hier altijd zo lang duurde voordat je koffie kreeg. Tja, die kon zijn bakkie leut dus vergeten, plus toekomstige opdrachten.

De derde kans kwam bij de lekkage van de douchebak. Toen het water zo door het plafond op de vloer van mijn woonkamer spatte. Enigszins van slag had ik lukraak de derde loodgieter in de buurt gebeld. Die kwam aanzienlijk professioneler over. Ik had hem al in het vizier voor de CV-ketel, toen ik de rekening kreeg gepresenteerd. En die loog er niet om. Daar ging de derde kans.

De vierde kans kwam toen ik degene moest bellen die de huidige ketel heeft geïnstalleerd. Namelijk een eerdere eigenaar die zelf een installatiebedrijf heeft. Ik moest weten of er ergens een luik in de vloer naar de kruipruimte is. Aardige man; had in zijn tijd veel aan mijn woning gedaan; leuk om hem te spreken. Maar. Bij de verbouwing werd duidelijk dat ook hij geen perfect werk had geleverd.

De vijfde kans kwam toen de doucheafvoer alwéér verstopt raakte. Dat had loodgieter nummer drie toch al opgelost? Nou nee, meneer was vergeten iets over een cruciaal bakje in de afvoer te vertellen. Dat ontdekte ik dankzij loodgieter en installateur nummers vijf. Ofwel de mensen die aan het leidingenstelsel bij de verbouwing werkten. Zij hebben de verstopping wel adequaat opgelost en hun andere werk ook grondig gedaan. Dus vroeg ik hen om advies over de CV-ketel.

Er kwam een collega, gespecialiseerd in CV-ketels. Hij vertelde dat het merk van mijn ketel (Nefit) de Rolls Royce onder de ketelbouwers is. Dat klonk aanzienlijk beter dan wat een vakgenoot eerder had gezegd. Namelijk dat ik een ‘projectketel’ heb die hooguit zeven jaar goed mee kan gaan.

Nu werd mij aangeraden om de pomp te vervangen, à raison van € 500. Voor een CV-ketel van bijna zestien jaar oud, die wellicht niet meer zo energiezuinig draait. Doe ik daar goed aan? Of had hij beter kunnen vertellen welke ketel ik moet nemen, gezien mijn huis en gebruik? Ik heb trouwens de eindafrekening van de verbouwing ontvangen, inclusief het loodgieterswerk. En juist die post springt er nogal uit.

De verwarming werkt prima en het kraanwater is heet zat. Maar intussen maakt mijn ketel steeds vaker een raar geluid. Alsof hij even warm draait en dan vastloopt. Het houdt een paar minuten aan en dan stopt het weer vanzelf.

Het lijkt erop dat ik terug ben bij af. Op internet staat meer dan ik begrijp. Vaklieden spreken elkaar tegen. Geen idee of ik mijn ketel moet vervangen. Geen idee of ik hem beter nog kan laten repareren. En wat ik ook kies: wie kan ik daarvoor in de arm nemen?