Tweede start na zeven jaar

Nu de laatste klus op de lijst van de bouwkundige keuring uit 2015 gedaan is (plus drie klussenlijsten daarna), voelt het alsof er een nieuwe fase begint. Een soort herstart die samenvalt met de afloop van de eerste zeven jaar. Mijn huis en ik hebben nogal wat meegemaakt en doorstaan met elkaar. En met bouwvakkers. Een hele reeks bouwvakkers. Zeker veertig in totaal.

Wat die bouwvakkers betreft: er zijn uitzonderingen. Maar elke denkbare truc om meer te vangen dan het geleverde werk waard is, ken ik nu. Wat ik inmiddels ook weet, is hoeveel uur voor een goed uitgevoerde klus realistisch is. Het is bijna jammer dat alle grote klussen zijn gedaan, anders zou ik deze kennis meteen in praktijk brengen.

Of zal ik naar de plaatselijke bouwvakschool gaan en een zelf ontwikkelde lesmodule ‘Zo werk je klantgericht en professioneel’ te koop aanbieden? Daar is veel behoefte aan, terwijl het gewoon een kwestie is van mijn ervaringen omdraaien. Op basis hiervan praat ik met gemak een uur vol.

Op dit moment ben ik met een heuse grote schoonmaak bezig. Dat is typerend voor een tweede start. Naast de gebruikelijke ‘extra klussen’, zoals ramen zemen, vloeren dweilen en de douchebak ontkalken; doe ik nu dingen als: oude kitranden vervangen, alle nog goede kitranden poetsen met chloor en een tandenborstel, vloerkleedjes wassen, muren stofzuigen, op mijn knietjes plinten poetsen, afzuigkap ontvetten, enzovoort. Kortom, alles wat ik normaliter hooguit eens in de zeven jaar doe. Of nooit.

Wat echter niet lukt, is het ontdooien van de inbouwkoelkast. Daar zit geen aan/uit-knop op en de stekker is achter de koelkast verstopt. (Iets zegt mij dat die koelkast niet door een vrouw ontworpen is.) Dus hoe krijg ik dat nu weer opgelost?

Wat je met het afwerken van vier ellenlange klussenlijsten makkelijk vergeet, is dat het gedane in zeven jaar tijd geleidelijk aftakelt. Of veroudert. Of uit de mode raakt. Vandaar dat de volgende ronde van het verfwerk alweer voor de deur staat. Dit zal ik maar beschouwen als een tweede kans.

Waterslag eindelijk opgelost

Op een verjaardag spreek ik een jonge man die trots een glanzende folder van een nieuw appartementencomplex laat zien. Het complex komt in mijn omgeving te staan. Deze man is even oud als ik was, toen ik mijn appartement op basis van een glanzende folder kocht. Ook ik toonde de folder aan iedereen die hem maar wilde zien. Leuk, dat iemand van de volgende generatie net zo verwachtingsvol geniet.

Hij weet precies op welke woonlaag hij een appartement wil kopen, want hij kent het uitzicht. Aangezien hij vlakbij werkt, kan hij vanachter zijn bureau het bouwterrein overzien. Dat kon ik ook, 22 jaar geleden. Ik werkte toen eveneens hoog gezeten in de buurt en zag ons gebouw per etage groeien.

Hij is even hoopvol en optimistisch als mijn nieuwe buren en ik waren. Pas later kwam het volle besef dat onderhoud van zo’n gebouw niet eenvoudig is. En dat je als eigenaar, ook binnen een VVE, het nodige moet regelen. Dat lukt alleen als de meeste neuzen één kant op staan.

Vrij kort na de oplevering begonnen de eerste bewoners in ons gebouw waterkranen te vervangen. Mengkranen ogen stijlvoller dan de basale exemplaren die er in zaten.
En daarna begon het op te vallen: waterslag. Er valt mee te leven, maar het is schadelijk voor je waterleidingstelsel. Bovendien kwamen er nieuwe buren die ’s avonds om 23.30 uur hun wasje gingen draaien. Vanwege de goedkope stroom. Met als gevolg dat de waterslag van hun wasmachine mij uit mijn slaap hield.

In de afgelopen 21 jaren is er eindeloos gediscussieerd en van alles geprobeerd. Speciale waterslagdempers bij de wasmachines, aparte dempers op elke woonlaag, afspraken over het gebruik van mengkranen, ga zo maar door. De meeste buren waren bereid om rekening met een ander te houden. Een enkeling had daar compleet maling aan. Er zijn harde woorden gevallen. Een gezaghebbende buurman moest als mediator optreden om een grote rouwdouwer in het gareel te krijgen. Toen laatstgenoemde vertrok, kon ik de vlag wel uithangen.

En dat terwijl het hier eigenlijk prettig toeven is. De meeste buren verhuizen pas wanneer ze kinderen krijgen en groter willen wonen. In de loop der jaren zag ik er heel wat gaan en komen. Maar die waterslag bleef hardnekkig bestaan.

Waterslag is volgens ‘deskundigen’ een zeer moeilijk oplosbaar probleem. Elke loodgieter spreekt trouwens het advies van een ander tegen. Op internet kan je beter helemaal niet kijken. Ik heb nog geprobeerd een wetenschappelijk artikel over de technische oorzaak te ontcijferen. Maar de formules daarin lijken op wiskunde en dan houdt het op.

Deze zomer liep ik mee met een bouwkundig ingenieur die ons gebouw kwam inspecteren. Een buitenkansje, want wellicht dat hij toch een oplossing wist? Je moet het blijven proberen. Hij beval een loodgieter aan die met een camera de leiding in een schacht kon controleren. Deze loodgieter was anders dan degenen die ik eerder over de vloer had gehad. Als jonge zelfstandige kwam hij voortvarend, zorgvuldig en deskundig over. Toch, na al die jaren met niet werkende ‘oplossingen’ was ik een beetje afwachtend.

Hij stuurde een offerte, die de buren via e-mail goedkeurden. Het duurde nog maanden voordat hij tijd had en langskwam. Gisteren en vandaag. En nu is zowaar het wonder geschied. Bij vier woningen moest een muur worden opengebroken. Maar de loshangende leiding in de schacht is eindelijk vastgezet. Er zijn per woning nieuwe waterdempers op de leiding geplaatst. En nu is het stil. Stil.

Wel vreemd hoor. Tot vandaag kon ik aan de waterslag horen of de buren thuis waren. Nu lijkt het alsof ik helemaal alleen ben in het gebouw.

Kansen voor de bouwsector

Toen de bouwsector in zwaar weer kwam, dacht ik met enig leedvermaak: ‘dit is jullie verdiende loon’. Er zijn talloze consumentenprogramma’s volgepraat over wat er niet zou deugen. Is er wat verbeterd? De bouwwereld is een mannenbolwerk, want slechts 5% van de werknemers is vrouw. Dat maakt communicatie voor vrouwelijke klanten soms best lastig.

Lang bleef ik gevrijwaard van contact met de bouwsector. Op een gegeven moment was daar de oplevering van mijn woning. Zo ontdekte ik dat er best geschikte mannen werken in de bouwwereld. Alleen lijkt dat meer een kwestie van geluk dan regel. Iemand hielp mij met de keuring bij oplevering. Hij somde een paar belangrijke aandachtspunten op.

Kort daarna kwam de vertegenwoordiger van het bouwbedrijf polshoogte nemen. Meneer was nogal fors, sprak plat Haags en liep rond met een centimeters dikke gouden ketting. ‘Mevrouwtje’ zei hij letterlijk, ‘dat hoort nu eenmaal zo te zitten’. Waarop er een blabla-verhaal volgde. Helaas voor hem had ik het keuringsrapport binnen handbereik. Dus werd het euvel alsnog verholpen. Er volgden meer situaties waarin ik door mannen uit de bouwwereld niet direct serieus werd genomen.

Dat verwondert mij nogal. Beseft de bouwsector eigenlijk wel dat de helft van de Nederlandse bevolking uit vrouwen bestaat? Sterker, dat vrouwen vaak de uitkomst van keuzes bepalen als het om woningen gaat. Veel vrouwen hebben bovendien een pesthekel aan technische klussen. Dus jongens, hallo, joehoe, dit betekent klandizie! Jullie hoeven slechts één ding te doen om de opdrachten binnen te laten stromen. Gewoon vrouwen even serieus nemen als mannen. Het is toch zo eenvoudig.