Winters foto allegaartje

Als ik een specifieke foto wil plaatsen, lukt het meestal wel om een bijpassende tekst te bedenken. Doorgaans is dat de best gelukte foto uit een serie of een afbeelding van iets bijzonders. Toch blijf ik elk seizoen met een allegaartje zitten dat ik nergens kwijt kan. Terwijl het presentabele foto’s zijn.

Misschien is zo’n resterend allegaartje een teken van gebrek aan inspiratie. Toch hangt inspiratie slechts gedeeltelijk van toevalligheden aan elkaar. Ik lees bijvoorbeeld weleens een uitspraak en besef dan ineens: ‘Hé, daar past die foto bij.’ Daarna kan ik meteen verbindingen leggen in een nieuw logje. Dit is de makkelijke manier. Voor een marketingcampagne brainstormen professionals net zo lang tot er ideeën ontstaan voor een pakkend verhaal met versterkend beeldmateriaal.

Die aanpak werkt ook deze keer. Want volgens de weersverwachting blijft het de komende veertien dagen zacht. Voordat we het weten, zijn we de winter alweer vergeten. Daarom plaats ik deze foto’s nog even. 😉

Bloginspiratie opdoen via de krant

Toen Raam Open anderhalve maand bestond, postte ik het logje Eenzijdige inspiratie uit de krant. Het begon zo: ‘Bij thuiskomst na vakantie lijkt het vaak alsof er niets is veranderd. Ja, de plantjes in de tuin zijn wat groter, maar het nieuws is bijna hetzelfde als toen je vertrok. Dat gevoel wil ik voorkomen bij lezers van mijn blog. Alleen is originaliteit best een opgave, merk ik nu.

Want de Volkskrant is één van mijn inspiratiebronnen. Maar burgers, bedrijven en politici halen steeds dezelfde capriolen uit. Dus is het voor journalisten lastig om echt iets nieuws te brengen. Wel verdenk ik de redactie van tunnelvisie. Let er maar eens op. Over sommige landen of onderwerpen lees je nooit. Zo heb ik veel belangstelling voor Afrika, het Midden-Oosten en de Stille Zuidzee. Nieuws uit de Stille Zuidzee echter, kan je op de vingers van één hand tellen. En dan hou je nog vijf vingers over.’

Hierna gaf ik voorbeelden over politiek, economie, maatschappij, etc. die vijf jaar geleden actueel waren, maar nu niemand meer boeien. Dat log heb ik dan ook geschrapt. Nu heb ik eens geturfd hoeveel pagina’s nieuws bevatten en hoeveel er vol andere info staan. Ook turfde ik over welke regio’s in de wereld de berichtgeving gaat.

Dit is van vrijdag 11 januari 2019 het resultaat. De krant telt 56 pagina’s. Waarvan:

  • nieuws: 15
  • cultuur, muziek, fotografie en literatuur: 15
  • food & lifestyle: 5
  • puzzel, weerbericht en vaste columns: 5
  • opinie & debat (reacties van lezers): 4
  • economie: 3
  • sport: 3
  • advertenties: 6

Twintig pagina’s cultuur, food en lifestyle! Tsjonge. Het nieuws komt er met vijftien best bekaaid af.

Dan de landenscore. Hier ben ik uitgegaan van het land waarover het hoofdonderwerp gaat. In een paar gevallen heb ik twee landen geteld, zoals bij de Nederlandse commentaren op de Nashville-verklaring. Dit leidt ongeveer tot de volgende telling.

  • Nederland: 60
  • VS (hoofdzakelijk Nashville en Trump): 12
  • EU-landen: 16
  • Afrika (uitsluitend over de verkiezingen in Congo, maar dat is ook wel een erg groot land): 4
  • Midden-Oosten: 2
  • Azië & Turkije: 6
  • Latijns Amerika: 4
  • Rusland (foto van Pussy Riot): 1

En dan komt het: de hele Pacific (Melanesië, Micronesië, Polynesië, Australië en Nieuw-Zeeland): 1. Een! Die ene is niet de minste, hoor. Dat is een regel in een artikel over echtscheidingen van allerlei beroemdheden. Maar dat zinnetje gaat wel heel specifiek over de $ (USD, AUD?) 425 miljoen die de Amerikaans-Australische Mel Gibson in 2006 bij zijn scheiding aan zijn vrouw Robyn moest betalen.

Nou, zo haal ik toch mooi dankzij het belangrijkste bericht over het wereldnieuws inspiratie uit de krant.  😉

Creatief zijn is hard werk

Als kind en puber kon ik urenlang fantaseren. Bijvoorbeeld over dingen waarin ik uitzonderlijk goed wilde zijn. In mijn dagdromen creëerde ik hele fantasiewerelden. Je kan dat tijdverspilling noemen. Maar we hebben fantasie nodig voor ons welzijn en onze ontwikkeling. In de jaren die volgden, moest ik vele decepties verwerken. Het zat er allemaal niet in. Ik blink slechts uit in fantaseren. Toch speelt verbeeldingskracht een grote rol bij creativiteit.

‘Creativiteit is het combineren van stukjes informatie die op het eerste gezicht niet bij elkaar passen, zodat je een nieuwe aanpak krijgt om een probleem op te lossen. Creativiteit is breed: van het ontdekken dat de wereld rond is tot en met het loskrijgen van een vastzittende kraan.’ Zo luidt de definitie volgens Margreet Vermeulens’ artikel ‘Hé Einstein, kom eens uit je zitzak’. (Volkskrant magazine, 14 april 2018.)

Creativiteit beschouw ik als de poort naar de heilige graal. Creativiteit komt vrij bij een heldere ingeving. Bijvoorbeeld als je ergens over loopt te piekeren en ineens weet: zo en zo moet het. Meestal komt zo’n inzicht wanneer je ontspannen bent. Dan lijkt het wel alsof het vanzelf gaat. Niets is minder waar.

Voor creativiteit moet je lang en hard werken. Het artikel staat vol voorbeelden waaruit dat blijkt. Er is vaak diepgaande kennis nodig, en een ijzeren discipline. Daarbij helpt kruisbestuiving. Denk aan wetenschappers uit verschillende vakgebieden die na uitvoerig onderzoek samen iets nieuws bedenken. Ook is het goed om bestaande patronen te doorbreken. Mensen die langere tijd in het buitenland werken, denken flexibeler en komen relatief vaak met creatieve inzichten en ideeën. Tips uit het artikel: neem ruim de tijd voor creativiteit en bouw voort op het werk van anderen.

Open, nieuwsgierige en extraverte mensen zijn gemiddeld iets creatiever. Introverte mensen kunnen ook goed scoren, op voorwaarde dat ze in een rustige ruimte met voldoende tijd iets systematisch kunnen onderzoeken. (Zo herkenbaar.) Tot besluit: een hoger IQ voorspelt creativiteit.

Volgens die definitie ben ik soms best creatief bezig met bloggen.
En jij, heb jij al eens een creatieve oplossing bedacht of een creatief inzicht gehad? Vertel, ik ben benieuwd.

Een pointillistische volle maan

Bij onderstaande foto van de volle maan vandaag bedacht ik hoe het pointillisme kan zijn ontstaan. Men neme een getormenteerde kunstschilder. Vincent van Gogh bijvoorbeeld. Beeld je in dat je hem bent. Altijd geldgebrek. Vaak te weinig stookhout. Slechte wijn en dunne kledij. Daar zit je dan in dat Zuid-Franse kamertje, waar het ‘s winters ook erg koud kan zijn. In een ziekenhuis van Saint-Remy de Provence. Je voelt je beroerd en kan je gevoelens niet kwijt.

Schilderen, dat is altijd de beste remedie. Maar je kan je handen niet stilhouden. Ze blijven trillen. Dat heb je met die ellendige kou. Die gebouwen hier zijn er gewoon niet op gebouwd. Of komt het door de medicijnen? Toch pak je een kwast met je verkleumde knuist vast, doopt hem in de verf en stippelt er op los. Stip, stip, stip. Zo precies als lukken wil.

Verhip, het begint nog wat te worden ook. Je wordt enthousiast. Je krijgt er plezier in en het er warm van. De ene na de andere kleur zet je op het doek. En dan, als het laatste witte stukje helemaal is gevuld, neem je een stap terug. Daar staat zowaar een heel nieuw meesterwerk!

Zo ongeveer dus. Alleen is het schilderij waar ik aan dacht met streepjes gemaakt. Zie de sterrennacht. Wel heb ik in mijn handen een lichte tremor. Daarom zijn mijn ingezoemde beelden zelden scherp. Korrelig, zeg maar. Met een beetje fantasie is deze foto net een kunstwerk. Pointillisme par Karin. Voilá.

Jubileum van mijn weblog

Vandaag bestaat mijn weblog precies twee weken. Het is dus de hoogste tijd voor een terugblik. Hoe bevalt het schrijven voor een deels onbekend publiek? Hoe kom ik aan onderwerpen? Wat vertel ik wel, en wat vooral niet? Daar zal ik het nu eens over hebben.

Plezierig scherp blijven
Schrijven voor dit blog is hartstikke leuk. Dat staat voorop. Het is een ideale manier om mijn hersenen aan het werk te houden. Wanneer ik een bericht schrijf, wil ik dat het klopt. Dus pak ik regelmatig de dikke Van Dale voor de juiste betekenis van een woord. Via internet trek ik gegevens na, het liefst bij de bron. Daardoor kom ik automatisch op websites van interessante organisaties. Soms gebeuren er trouwens onverwachte dingen. Het mooiste voorbeeld kwam tijdens het schrijven van een opiniestuk. Ik had mijn mening al ruwweg gevormd. Maar hoe meer informatie ik vond, hoe duidelijker mijn idee niet bleek te kloppen. Uiteindelijk ben ik 180 graden gedraaid en heb ik er zelf wat van opgestoken.

Inspiratie
Ik probeer authentiek en spontaan te denken. Natuurlijk word ik ook door mijn omgeving beïnvloed. Inspiratie voor onderwerpen haal ik uit kranten, internet, het dagelijkse leven en documentaires. Op reis heb ik zo vaak bijzondere mensen ontmoet. Daar kan ik nog jaren mee vooruit. Ik hoef niet ver weg te gaan om op ideeën te komen. Toch, wanneer ik andere blogs lees, lijkt het alsof alles al is geschreven. Er ligt een notitieblokje klaar voor al wat mij te binnen schiet. Vrijwel elke ochtend komt er bij het ontwaken een nieuwe gedachte op. Dat schijnt trouwens het effect te zijn van testosteron. Tja, dat is dus een ander verhaal en weer een toekomstig berichtje waard.

Schrijven voor onbekenden
Het is een beetje als springen in water waarvan je niet weet hoe diep het is. Want op een aantal volgers na, ken ik mijn lezerspubliek nog niet. Dat zorgt voor enige terughoudendheid, maar ik voel mij niet geremd. Sterker, het zet mij aan tot zorgvuldigheid en ruimer denken. Ik wil geen onderwerp schuwen dat binnen mijn belevingswereld past. Verder verwacht ik dat mijn blog vooral gelijkgestemden aan zal spreken. Zo gaat dat in het gewone leven toch ook. Maar ik hoop wel dat andersdenkenden soms van zich laten horen. Anders wordt het zo’n klef, eensgezind gedoe. En wie zit daar nu op te wachten?