Creatief zijn is hard werk

Als kind en puber kon ik urenlang fantaseren. Bijvoorbeeld over dingen waarin ik uitzonderlijk goed wilde zijn. In mijn dagdromen creëerde ik hele fantasiewerelden. Je kan dat tijdverspilling noemen. Maar we hebben fantasie nodig voor ons welzijn en onze ontwikkeling. In de jaren die volgden, moest ik vele decepties verwerken. Het zat er allemaal niet in. Ik blink slechts uit in fantaseren. Toch speelt verbeeldingskracht een grote rol bij creativiteit.

‘Creativiteit is het combineren van stukjes informatie die op het eerste gezicht niet bij elkaar passen, zodat je een nieuwe aanpak krijgt om een probleem op te lossen. Creativiteit is breed: van het ontdekken dat de wereld rond is tot en met het loskrijgen van een vastzittende kraan.’ Zo luidt de definitie volgens Margreet Vermeulens’ artikel ‘Hé Einstein, kom eens uit je zitzak’. (Volkskrant magazine, 14 april 2018.)

Creativiteit beschouw ik als de poort naar de heilige graal. Creativiteit komt vrij bij een heldere ingeving. Bijvoorbeeld als je ergens over loopt te piekeren en ineens weet: zo en zo moet het. Meestal komt zo’n inzicht wanneer je ontspannen bent. Dan lijkt het wel alsof het vanzelf gaat. Niets is minder waar.

Voor creativiteit moet je lang en hard werken. Het artikel staat vol voorbeelden waaruit dat blijkt. Er is vaak diepgaande kennis nodig, en een ijzeren discipline. Daarbij helpt kruisbestuiving. Denk aan wetenschappers uit verschillende vakgebieden die na uitvoerig onderzoek samen iets nieuws bedenken. Ook is het goed om bestaande patronen te doorbreken. Mensen die langere tijd in het buitenland werken, denken flexibeler en komen relatief vaak met creatieve inzichten en ideeën. Tips uit het artikel: neem ruim de tijd voor creativiteit en bouw voort op het werk van anderen.

Open, nieuwsgierige en extraverte mensen zijn gemiddeld iets creatiever. Introverte mensen kunnen ook goed scoren, op voorwaarde dat ze in een rustige ruimte met voldoende tijd iets systematisch kunnen onderzoeken. (Zo herkenbaar.) Tot besluit: een hoger IQ voorspelt creativiteit.

Volgens die definitie ben ik soms best creatief bezig met bloggen.
En jij, heb jij al eens een creatieve oplossing bedacht of een creatief inzicht gehad? Vertel, ik ben benieuwd.

Een pointillistische volle maan

Bij onderstaande foto van de volle maan vandaag bedacht ik hoe het pointillisme kan zijn ontstaan. Men neme een getormenteerde kunstschilder. Vincent van Gogh bijvoorbeeld. Beeld je in dat je hem bent. Altijd geldgebrek. Vaak te weinig stookhout. Slechte wijn en dunne kledij. Daar zit je dan in dat Zuid-Franse kamertje, waar het ‘s winters ook erg koud kan zijn. In een ziekenhuis van Saint-Remy de Provence. Je voelt je beroerd en kan je gevoelens niet kwijt.

Schilderen, dat is altijd de beste remedie. Maar je kan je handen niet stilhouden. Ze blijven trillen. Dat heb je met die ellendige kou. Die gebouwen hier zijn er gewoon niet op gebouwd. Of komt het door de medicijnen? Toch pak je een kwast met je verkleumde knuist vast, doopt hem in de verf en stippelt er op los. Stip, stip, stip. Zo precies als lukken wil.

Verhip, het begint nog wat te worden ook. Je wordt enthousiast. Je krijgt er plezier in en het er warm van. De ene na de andere kleur zet je op het doek. En dan, als het laatste witte stukje helemaal is gevuld, neem je een stap terug. Daar staat zowaar een heel nieuw meesterwerk!

Zo ongeveer dus. Alleen is het schilderij waar ik aan dacht met streepjes gemaakt. Zie de sterrennacht. Wel heb ik in mijn handen een lichte tremor. Daarom zijn mijn ingezoemde beelden zelden scherp. Korrelig, zeg maar. Met een beetje fantasie is deze foto net een kunstwerk. Pointillisme par Karin. Voilá.

Jubileum van mijn weblog

Vandaag bestaat mijn weblog precies twee weken. Het is dus de hoogste tijd voor een terugblik. Hoe bevalt het schrijven voor een deels onbekend publiek? Hoe kom ik aan onderwerpen? Wat vertel ik wel, en wat vooral niet? Daar zal ik het nu eens over hebben.

Plezierig scherp blijven
Schrijven voor dit blog is hartstikke leuk. Dat staat voorop. Het is een ideale manier om mijn hersenen aan het werk te houden. Wanneer ik een bericht schrijf, wil ik dat het klopt. Dus pak ik regelmatig de dikke Van Dale voor de juiste betekenis van een woord. Via internet trek ik gegevens na, het liefst bij de bron. Daardoor kom ik automatisch op websites van interessante organisaties. Soms gebeuren er trouwens onverwachte dingen. Het mooiste voorbeeld kwam tijdens het schrijven van een opiniestuk. Ik had mijn mening al ruwweg gevormd. Maar hoe meer informatie ik vond, hoe duidelijker mijn idee niet bleek te kloppen. Uiteindelijk ben ik 180 graden gedraaid en heb ik er zelf wat van opgestoken.

Inspiratie
Ik probeer authentiek en spontaan te denken. Natuurlijk word ik ook door mijn omgeving beïnvloed. Inspiratie voor onderwerpen haal ik uit kranten, internet, het dagelijkse leven en documentaires. Op reis heb ik zo vaak bijzondere mensen ontmoet. Daar kan ik nog jaren mee vooruit. Ik hoef niet ver weg te gaan om op ideeën te komen. Toch, wanneer ik andere blogs lees, lijkt het alsof alles al is geschreven. Er ligt een notitieblokje klaar voor al wat mij te binnen schiet. Vrijwel elke ochtend komt er bij het ontwaken een nieuwe gedachte op. Dat schijnt trouwens het effect te zijn van testosteron. Tja, dat is dus een ander verhaal en weer een toekomstig berichtje waard.

Schrijven voor onbekenden
Het is een beetje als springen in water waarvan je niet weet hoe diep het is. Want op een aantal volgers na, ken ik mijn lezerspubliek nog niet. Dat zorgt voor enige terughoudendheid, maar ik voel mij niet geremd. Sterker, het zet mij aan tot zorgvuldigheid en ruimer denken. Ik wil geen onderwerp schuwen dat binnen mijn belevingswereld past. Verder verwacht ik dat mijn blog vooral gelijkgestemden aan zal spreken. Zo gaat dat in het gewone leven toch ook. Maar ik hoop wel dat andersdenkenden soms van zich laten horen. Anders wordt het zo’n klef, eensgezind gedoe. En wie zit daar nu op te wachten?