Oud-Hollands winterlandschap

Sommige mensen fotograferen zichzelf terwijl ze figureren als een persoon in een beroemd schilderij. Bijvoorbeeld als de Mona Lisa of als het melkmeisje van Vermeer. Er zijn ook mensen die hedendaagse landschappen fotograferen die sprekend lijken op een landschapje in een zeventiende-eeuws schilderij. Zoals bekend, pruts ik maar wat aan met de camera van mijn oude Samsung. Daarom zal ik niet beweren dat ik iets dergelijks bewust heb gedaan. Maar zeg nu zelf: dit is toch precies een Oud-Hollands schilderij!?

Op deze foto zie je de ondergelopen uiterwaard bij Oosterbeek met links op de achtergrond het oude kerkje en rechts de spoorbrug over de Nederrijn.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Schilderachtig winters riviertafereel

Dit is een week vol zeldzame fenomenen. Het water in de Nederrijn staat nu drie meter hoger dan normaal, waardoor de uiterwaarden onder het wassende water zijn verdwenen. Ook is er veel sneeuw gevallen en beleven we een barre koudeperiode. Daarbij is de buitenlucht sinds corona relatief schoon. Voeg deze vier fenomenen samen en er ontstaat een schilderachtig winters riviertafereel. Op deze foto zie je de uiterwaard nabij het Drielse veer. Het pontje is vanwege omstandigheden uit de vaart genomen, maar naar verwachting vaart het volgende week weer.

Mijn tip voor wie de gelegenheid heeft: grijp je kans en ga naar de rivier!

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Gered van de shredder: foto uiterwaard

Less is more. Dat geldt evengoed voor een blog als Raam Open. Daarom loop ik jaarlijks de lijst met logjes door en schrap ik alles wat weg kan. Een aantal logjes is verouderd of minder gelukt. En een enkele keer roept een tekst een onplezierige herinnering op. Daar kan ik goed zonder.

Toegegeven, het zou best wat kritischer mogen. In zeven jaar tijd heb ik pas 273 van de 1.450 logjes verwijderd. Was ik echt rücksichtslos, dan zouden hier enkel de mooiste en beste over blijven. Misschien komt dat ooit. Voor vandaag is 53 geschrapte logjes een prima resultaat.

Alleen verdwijnen daarmee ook de foto’s, zoals deze uit januari 2018. Ik heb hem toch maar van de shredder gered. Dit is de Oosterbeekse uiterwaard met hoogwater. Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.

Een fluïde grens

Een foto van een bosvijver met karpers in ondiep water op de voorgrond. Misschien is dit beeld weinig opmerkelijk. Maar mij fascineert de subtiele overgang van de vijverbodem naar de droge grond. Het is alsof de vissen over land zwemmen waar gewoonlijk mensen wandelen.

Zoals dat gebeurde in één van mijn vroegste jeugdherinneringen. Het was op een overstroomde camping aan de Our in Luxemburg; met Duitsland op een beboste heuvel aan de overkant.

In onze beeldvorming is de grens tussen heden en verleden soms evenzeer fluïde.

Hoogwater Rijn bij Oosterbeek

Het kon niet bij één logje blijven na die fotosafari van gisteren. Er is gewoon te veel mooi materiaal. Ik zal me beperken tot drie foto’s van de Rosandepolder en het oude kerkje in Oosterbeek. (Klik er eventueel op voor een vergroting.)

Op de eerste foto staat het oude kerkje. Deze is genomen in de richting van Driel. Bij normaal waterpeil is de weide op de voorgrond het domein van een kudde schapen en een geitje.

Op bovenstaande foto staat het dobberende bootje van gisteren. Misschien is die wel van de campingeigenaar. Deze foto is nabij de Benedendorpsweg genomen. Oosterbeek zelf ligt hoog en droog op een stuwwal. In het dorp zie je driehoekige verkeersborden bij hellingen van 10%. Het is er soms net alsof je in Frankrijk bent. Zo dicht bij de bossen van de Veluwe verwacht je niet direct een oer Hollands poldergebied. Maar deze Oosterbeekse uiterwaard heeft het wel.

In de verte zie je de spoorbrug bij Arnhem richting het zuiden. Links van het fietspad ligt een weiland waar gewoonlijk dikbilkoeien grazen. Alleen nu even niet. Iets verderop is een akker waar mais groeit. Het fietspad loopt met een bocht naar links langs de kale knotwilgen. Daarnaast ligt een strook gras voor jongvee. En rechts ernaast een slootje met een oud gemaal op het groene dijkje. Achter dat dijkje ligt weer een sloot met knotwilgen ernaast. En daarachter ligt de ondergelopen weg naar de camping en de jachthaven. Die weg was pas opgeknapt. Rechts daarvan is een grote weide voor paarden (en honderden ganzen), en iets verderop liggen akkers. Uiterst rechts in de verte zie je een zilveren streepje tussen bomen. Dat is de rivier.

Weg naar camping Oosterbeeks Rijnoever en jachthaven.

Ik kom graag in de Rosandepolder. Die doet sterk denken aan de weilanden rond Zoeterwoude, waar ik ben opgegroeid. De geur van koeienpoep, het kalme geluid van hun gegraas en gesnuif. Soms een riedeltje van een vogel en het blazen van de wind. Het fietspad verkeert in zeer slechte staat en is erg hobbelig. Overal zitten grote gaten die bij de minste regenval over de hele breedte vollopen. Dan glibber je voorzichtig via de graswalletjes vlak langs het prikkeldraad. Juist omdat het er zo rommelig is, vind ik die route prachtig.

Fotosafari in de uiterwaard

Nu het water zo hoog staat, móet ik naar de rivier toe. En met mij vele anderen. Vandaag was het een komen en gaan van mensen met statieven en camera’s op paden waar ik doorgaans de enige ben. Je komt er normaal gesproken hooguit een dorpeling met hondje tegen. Bij toeval zag ik een bekende die speciaal voor het schouwspel uit Utrecht was gekomen. Ook stond er een man met zeer professionele apparatuur. Hij vertelde aan een andere fotograaf dat hij aan een documentaire had gewerkt. De nieuwe wildernis, of zoiets. Ik liep er heel serieus met mij mobieltje tussen, aangezien die toevallig wel van een prima camera is voorzien.

Dit wandeltochtje langs de Nederrijn begon bij de aanlegsteiger voor het veerpontje naar Driel, recht tegenover de Westerbouwing. Daarna liep ik via het paadje tussen de bebouwing en de uiterwaard naar het oude kerkje van Oosterbeek. Iets verderop was het fietspad richting de Rosandepolder verdwenen. Er dobberde een bootje boven het asfalt. En het weggetje naar camping Oosterbeeks Rijnoever stond eveneens blank. Hopelijk houden de beheerders het droog.

Eenmaal thuis omvatte de buit honderd foto’s. Met moeite heb ik de helft weggegooid. Want wil je je eigen werk serieus nemen, dan moet je rigoureus selecteren. De rest heb ik een beetje bijgesneden of zo gelaten. Afijn, veel beter dan dit wordt het niet. (Klik eventueel op de foto’s voor een vergroting.)

. Het dunne streepje tussen de bomen is de rivier.

Fotobespreking: de IJsselkade bij Deventer

Met mijn mobiele telefoon heb ik nu steeds een camera bij de hand. Zoals afgelopen zondag tijdens een bezoek aan Deventer. De decemberzon scheen laag over de IJssel. Door het strijklicht op het water en de statige panden kreeg de kade een welhaast Franse uitstraling. Ik wilde de sfeer vangen en nam foto’s in alle windrichtingen. Later werd pas goed duidelijk wat het zonlicht had gedaan.

Bovenstaande foto vind ik geslaagd. (Klik er desgewenst op voor een scherpere vergroting.) Hij is recht tegen de zon in genomen, met half afgewend gezicht. Ik stond precies in de slagschaduw van een boom en ontweek zo de stralen. Bijna alle kleur is uit het beeld verdwenen. De bomen doemen zwart op tegen de zachtblauwe lucht. De weg en de rivier schitteren als zilver. Slechts het gras voegt wat groen toe.

Het mooiste effect zit in de samensmelting van de boom en de lantaarnpaal op de voorgrond. De boom versmalt in het glas van de lantaarn, maar loopt door. En de lantaarnpaal staat precies binnen de schaduw van de boom. Zo lijkt het alsof de stam ter hoogte van de weg deels doorzichtig is.

Qua compositie is de foto wellicht matig. Maar hij bevat nog enkele frappante details. De bomen op de kade reiken met vrijwel identieke vertakkingen naar de rivier. Links van de eerste boom zie je nog net twee mensen. Ze lopen hand in hand en geven meteen de verhoudingen aan. Ook staan er historische hekjes, bankjes en lantaarns op. Plus een oude molen aan de overkant. Alsof de tijd hier een eeuw heeft stilgestaan.