Even bijpraten over de loopgraven

Als ik over mijn onderzoek naar ‘de loopgraven’ begin, dan zie ik bij anderen vaak enige verwarring ontstaan. Zo van: Wat moet jij nou met loopgraven? En dan die Tweede Wereldoorlog? Boeien zeg. Soms moet ik ook nog de betekenis van de term ‘spergebied’ uitleggen. Ach ja. Wie denkt dat ik met iets heel stoms bezig ben, laat ik in die waan. De ‘loopgraven’ zijn in werkelijkheid een soort geuzennaam.

Overigens ben ik wat sneller onderneemster geworden dan de bedoeling was. Ik zou per 1 januari 2023 van start gaan. Maar toen bleek dat mijn bedrijfsnaam pas een week voor aanvang vastgelegd kon worden, heb ik de openingsdatum per direct laten ingaan. Dus nu sta ik al 2,5 week aan het hoofd van een bedrijf. En dat bevalt verrassend goed.

Het is wonderbaarlijk wat een verschil het maakt, wanneer je na lang wikken en wegen een Gordiaanse knoop doorhakt. Ineens kan ik weer doelgerichte stappen zetten. En naar de buitenwereld toe schept een concreet besluit ook meteen duidelijkheid. Sindsdien lijkt alles veel makkelijker te gaan.

De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan de voltooiing van deel I. Nog één hoofdstuk te gaan. Ik heb mezelf tot eind 2024 drie deadlines gesteld, die zijn stuk voor stuk haalbaar. Streefdata halen oude reflexen naar boven, van toen ik gewend was om met strakke planningen om te gaan. Plannen is logisch nadenken. Beginnen bij het eind en dan terugrekenen: eerst dit en dan dat. Stap voor stap. En tussendoor de voortgang in de gaten houden.

Alles ligt op schema. Daarbij kan ik een grote massa data overzichtelijk houden. Dit in deel I, dat in deel II en de rest in deel III. Gisteren liep ik mijn oude ‘Lijst resterende bronnen loopgraven nog nagaan’ van februari 2021 na. Toen bleek pas goed hoe zeer ik nu boven de materie sta.

Zo was het aanvankelijk best spannend om toestemming te regelen voor overname van beeldmateriaal. Bepaalde plattegronden en foto’s zijn cruciaal voor mijn verhaal. Wat als ze moeilijk gaan doen? Wat als ze er veel geld voor zouden gaan vragen? (Tenslotte werk ik nu ‘commercieel’, hoewel een deel van mijn project ‘non-profit’ blijft.) Daarom heb ik de belangrijkste bronnen het eerst benaderd. En die hebben geen van allen bezwaar.

Sommige mensen denken nog steeds dat ik met loopgraven bezig ben. Feitelijk ben ik bezig met het weer menselijk maken van mensen – de ander – die in de ogen van andere mensen niet menselijk meer waren. Zo’n foto als hierboven, weliswaar uit WO I, is een concreet voorbeeld van waar mijn loopgravenverhaal eigenlijk over gaat.

Een tafeltje met een paar stoelen in een loopgraaf waar soldaten pauze houden / liggen te slapen, terwijl er een granaathuls met bloemetjes op de tafel staat.

Bron foto: Bundesarchiv, Bild 104-0832 / CC-BY-SA 3.0, CC BY-SA 3.0 DE, via Wikimedia Commons.

Warme novemberzon

Naar bovenstaande foto heb ik een tijd zitten turen, omdat er iets vreemds aan is. Het heeft met de kleuren te maken en met de intensheid van het zonlicht. Als je niet weet waar deze foto genomen is, waar denk je dan aan?

Bij mij roept het landschap associaties met de tropen op. Die kale boom links, zou een Jacaranda kunnen zijn voordat die in bloei komt. Of een Frangipani, dat kan ook. De smalle puntige bladeren van de struiken vooraan, lijken op de bladeren van een palm. En dan dat vee in die vallei. Onze oer-Hollandse (maar niet heus) Holstein-Friesian koeien kan je waar ook ter wereld tegen komen. Ik heb ze op Tahiti gezien en in hartje Afrika. Maar wacht, er staat een schaap rechts op de hoge wal. Engeland of Nieuw-Zeeland dan?

Schilderen met waterfoto’s

Oorspronkelijke waterfoto

Schilderen met waterfoto’s doe ik graag. Voor een surrealistisch effect is het najaar ideaal. Mijn favoriete werkterrein is de vijver van Regina Pacis in Arnhem. Het werkt heel eenvoudig.

  • Maak een foto van een waterpartij waarin bomen of andere zaken weerspiegeld zijn.
  • Vergroot de foto en ga op zoek naar het verborgen abstracte schilderij.
  • Maak een uitsnede van het mooiste of het meest kunstzinnige deel. Doe dat tot op de millimeter nauwkeurig.
  • En toon je schilderij vervolgens op je blog of website:
Abstract waterfotoschilderij

Op dit waterfotoschilderij staat een detail uit de rechterbovenhoek van de getoonde waterpartij, een kwartslag gedraaid. Deze techniek pas ik sinds 2019 regelmatig toe.

Voor een alternatieve kijk op zaken beveel ik eveneens de volgende logjes aan:

She was my queen

Queen Elizabeth II, Perth, Australia, 1988

Zij was de koningin.
Al toen ik voor het eerst naar Londen ging.
Haar gelaat prijkte op massa’s muntjes in mijn vroegere muntenverzameling.

The United Kingdom, Northern-Ireland, Cyprus, Malta, Gibraltar, Australia, New Zealand, Malaysia, Singapore, Fiji, Tonga, Samoa, Cook Islands, Kenya, Uganda. You name it. Andere vielen onder haar protectoraat.

Daarom was zij overal waar ik in de periode van de Grote Reizen kwam, koningin. En tientallen jaren lang bleef zij dat van de hele wereld, in mijn beleving.

Er was geen enkele andere koningin zo koninklijk als zij. Zij was het voorbeeld van hoe het moest zijn. En zij was de laatste in een lange, lange lijn. Met haar verscheiden komt er aan de allerlaatste overgeleverde middeleeuwse tradities een eind.

Vanaf nu zal alles wat we elders zien, een slap aftreksel zijn. Een kopie. Een Hollywood-versie. Naäperij van dictatoriale wannabe royals in een mislukt paradijs.

Ooit waren de koningin en ik heel dichtbij. Maar relevanter is wat zij bij haar uitvaartdienst wilde overbrengen: het belang van rechtvaardigheid.

Airborne Cemetry Arnhem/Oosterbeek, 19 september 2022

RIP my queen

Een ragfijne winterbloem

Hortensia’s zijn maar saaie uitslovers, vinden sommige mensen. Insecten hebben weinig te zoeken bij de bloemen, want de meeste soorten zijn steriel. Zelf vind ik hortensia’s prachtig. Ik laat de uitgebloeide bloemen tot het voorjaar aan de struiken zitten. Dan bieden deze parasolvormige bollen tijdens de winter beschutting aan insecten en aan nieuwe knoppen. Tussen de uitgebloeide bloemen valt van alles te ontdekken. Zie bovenstaande foto van een oude bloem met ragfijne blaadjes. Alleen de nerfjes zitten er nog aan. De vorst heeft ze vannacht rijkelijk besuikerd. Kijk je met aandacht naar deze struiken, dan verrassen ze je het hele jaar door met de sierlijkste details.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Leven en weer opstaan in Beiroet

Vissers aan de Corniche.

Hij vertelde dat Beiroet vroeger het Parijs was van het Midden-Oosten. Een bruisende en mondaine uitgaansstad. Het was er goed toeven, tot aan het begin van de oorlog. De sporen uit de oude glorietijd zag ik in 2004 terug in de zorgvuldig herstelde panden. Dat herstel vond plaats in de periode waarin er vrede was. Alleen weet ik niet wat daar nu nog van over is. Van die vrede en van die gebouwen.

Er wordt gelééfd in Beiroet. Er wordt gewerkt, gelachen en hartstochtelijk genoten. Er worden vriendschappen voor het leven gesloten. En er wordt gehaat en gewroken. De stad staat op scherp. Is tegelijk passievol en  ontvlambaar, ongedwongen en chaotisch. Het een gaat in het ander over.

Ik weet niet of we deze week de totale implosie hebben gezien, als gevolg van het vele wat er mis was. Dan kan Libanon ten prooi vallen aan geopolitieke aasgieren. Er kunnen ook oude tijden herleven, compleet met vroegere grandeur. Misschien droomt president Macron van een soort gemoderniseerde Franse prefectuur 2.0. (Bedoeld als overgangsmaatregel, mag ik hopen.) Gegeven de huidige politieke, sociale, economische en financiële toestand is dit wellicht nog de beste optie. Mits dat gebeurt met volwaardige medezeggenschap van de Libanezen.

*****

Sursock museum in de wijk Achrafieh, met Libanese vlag.

Ik maak van dit logje een mini-plakboek met vakantiefoto’s van Beiroet uit april 2004. Beschouw dit maar als een eerbetoon aan de veerkracht van de bewoners. Ik weet niet wat er over is van deze gebouwen en hoe het gaat met de mensen die ik daar toen heb ontmoet.

Ze zeggen dat Libanezen ondernemend zijn. Ze zeggen ook dat de stad steeds weer als een feniks uit de as herrijst. Het zijn clichés. En toch hoop ik het.

Hiernaast een doorsnee straat met appartementen en balkons in de wijk Hamra.

De gordijnen voor het balkon linksonder houden de hitte buiten. Dit is bij mijn weten typerend voor Libanon.

 

 

Chique gebouw uit de Franse periode in de wijk Manara.

Gebouw op een kruispunt van de oude demarcatielijn Avenue du General Fouad Chebab. Dit gebouw is bewust slechts gedeeltelijk hersteld als herinnering aan de hevige gevechten in het verleden.

Het winkel- en uitgaanscentrum nabij de kust wordt hier nog opgeknapt en is gedeeltelijk weer in oude luister hersteld.

Archeologische resten in de oude stad naast nieuwbouw en kerk.

Zondagmiddag drukte op de Corniche. Wandelaars bij restaurant aan zee. Veel restaurants zijn ingesteld op feesten en diners van grote families en gezelschappen. Want ondanks, of juist door alles, weten Libanezen wel hoe het leven te vieren.