Een administratie vol herinneringen

Een regenachtige dag is ideaal om de inkomstenbelastingaangifte in te vullen. Dankzij die aangifte houden we vaste rituelen in stand. Namelijk: de balans opmaken van het voorgaande jaar en nog één keer oude jaargangen van de administratie doorbladeren. Voor de privé-administratie is de bewaartermijn vijf jaar en voor bedrijfsadministraties zeven. Daardoor raakte ik diep verzonken in retrospectieve gedachten over 2018, 2013 en 2011.

Administraties opschonen vind ik het leukste onderdeel van financieel-administratief werk. Al bladerend gaat er op papier een hele geschiedenis door je handen. Je vindt data terug van evenementen, foto’s van producten, en namen van mensen met wie je hebt samengewerkt. Je ziet welke successen je hebt behaald (en welke acties je liever snel vergeet). Wat mij bij het herlezen van oude stukken opvalt, is hoe druk we ons kunnen maken om details. Ze dienden ooit een doel, maar waren achteraf gezien nauwelijks van betekenis. Opschonen relativeert.

Ook hou ik van zaken afronden. Dat gebeurt vanzelf wanneer je de belastingaangifte invult. Het is weinig meer dan een overzicht van inkomsten en uitgaven, van bezittingen en schulden. Qua handeling vergelijkbaar met het opmaken van de balans. Vandaag was ik binnen een half uur klaar. Geen inkomen hebben, heeft zo zijn voordelen, dat blijkt maar weer.

Over bladeren gesproken: die hierboven is van een Amerikaanse eik.

Denk aan omdenken

Denk aan omdenken, denk ik wanneer ik verstar voor de drempel. Wederom. Denk aan wat je wél kan. Daar gaat het om. Omdenken is denken in termen van mogelijkheden in plaats van problemen. De vijftien strategieën zijn absoluut zinvol. Ik kan ze iedereen aanbevelen. De hele rataplan.

Alleen blijf ik zelf eindeloos rondtollen door deze twee:

  • Strategie nummer 5. Doorzetten: door te volharden, creëer je nieuwe mogelijkheden.
  • Strategie nummer 8. Elimineren: stop met wat niet (meer) werkt.

Tja.

Gratis WordPress blog voor wie dat nodig heeft

Al 4 ½ jaar gebruik ik nu WordPress. Tot gisteren had ik er nog nooit voor betaald. Gek is dat, hoe we gratis sociale media als vanzelfsprekend beschouwen. WordPress draait op (grote) betalende klanten, waaronder Sony, CNN, Beyonce en Diergaarde Blijdorp. En op advertenties, die steeds prominenter op dit blog verschenen. Gisteren telde ik er wel drie. Het werd hoog tijd voor een professionele aanpak.

Volgens Mack is overstappen naar een betaald abonnement eenvoudig. Je kan een passend domein kiezen. WordPress zet alles automatisch over, terwijl je site nog blijft werken ook. En je bezoekers zien geen advertenties meer.

Bovendien bezocht ik onlangs een meetup van WordPress in een soort krakershol: low-budget, anarchistisch en sympathiek. De organisator zei dat WordPress een open source community project is, waaraan veel getalenteerde mensen vrijwillig bijdragen. De gratis blogs zijn bedoeld voor mensen die niets kunnen betalen, vertelde hij verder. Tja. Moet je tegen Hollanders zeggen.

Maar ik kan en wil die € 48 per jaar voor een abonnement best neertellen. Dus heb ik dat gedaan. Je leest dit nu op https://raamopen.blog/, een extra korte domeinnaam. Tenslotte ben ik erg blij met alle mogelijkheden van WordPress. Daarom maak ik zelf wel reclame. Jongens, zet dat gratis blog van jullie toch over op een betaald domein! Het is in vijf minuten klaar. Betalen kan met Ideal of credit card. Dan horen jullie voortaan ook bij de community.

Stelletje armoedzaaiers.

(Hopelijk werkt nu alles inderdaad nog.)

Twijfels, twijfels – Wat te doen?

Op dit moment loop ik rond met drie vraagstukken. Vooralsnog weinig schokkends, maar negeren kan evenmin. Een vaag pijntje, bijvoorbeeld, dat steeds verdwijnt en dan weer terugkeert. Ook ligt er een offerte van een dakdekker die wacht op een antwoord. En dan de gemeenteraad. Op welke partij moet ik nu stemmen woensdag?

Mijn vorige huisarts was de allerliefste die je kunt treffen. Vol aandacht en begrip, al vreesde ik soms dat ik een aansteller was. Zij was zorgvuldig en risicomijdend. Dus sloot ze mogelijkheden uit, zelfs bij vage pijntjes. Dat vond ik fijn. Het contrast met mijn nieuwe huisarts kan niet groter zijn. Van haar schiet ik telkens in de stress en krijg ik hoofdpijn.

Ze is erg kordaat en kan dus weinig met mijn vage pijntjes. Uitleg geeft ze pas als ik nadrukkelijk doorvraag. En als patiënt moet ik zelf aangeven wat ik wil. Alsof ik zonder vakkennis iets zinnigs kan inbrengen. Wellicht schuift ze de verantwoordelijkheid voor ‘onze gezamenlijke’ keuzes graag naar mij. Da’s ook een vorm van risicomijding, maar dan anders. En ze strooit met vaktermen. Zoals dat het ‘iets chirurgisch’ kan zijn. Volg jij het?

Dan de offerte van de dakdekker. Aardige man, mij aanbevolen door een betrouwbare vakman. Maar er hangt nogal een prijskaartje aan. Ga ik extra offertes opvragen bij onbekende bedrijven, met alle risico’s van dien? Of laat ik het erbij en betaal ik maar wat teveel? Hm. Misschien is er nog onderhandelingsruimte. Of zijn er andere opties?

En dan die politieke partijen hier. Feitelijk vertegenwoordigt geen daarvan nuggers met een buffer. Zoals ik. Want nuggers worden standaard over het hoofd gezien. Dus ook bij de gemeenteraadsverkiezing. Op wie moet ik nu stemmen? Zal ik Iene Miene Mutte spelen of dit aan mij voorbij laten gaan?

Roept u maar.

Financiële bevrijding

Ontelbare keren heb ik het al verzucht: ‘Ik wou dat ik nóóit meer hoefde te werken voor het geld.’ Niet omdat ik zo’n hekel aan heb werken, verre van dat. Maar vanwege al dat gedoe er omheen. Je bed uit moeten op een koude ochtend, terwijl het buiten nog donker is. Met duizend andere forensen plus hun natte jassen samengeperst in een treincoupé zitten. Buikpijn hebben, omdat je agenda zo vol staat en er een moeilijke opdracht wacht. ‘Een uitdaging’, noemen ze dat. Nu ben ik van dat alles bevrijd. Werken hoeft eigenlijk niet meer, maar mag.

Mijn financiële situatie is veranderd. Een vermogend persoon zou er zijn neus voor ophalen, maar voor mij is het voorlopig genoeg. Het is nog te weinig om alle jaren tot mijn pensioen te overbruggen. Maar al langer doe ik heel rustig aan qua uitgaven, zonder een gevoel van gemis. Vakanties heb ik geschrapt, uitstapjes blijven doorgaan. Die zijn belangrijk. Wat hierbij helpt, is een goed overzicht. Een overzicht van kosten van levensonderhoud, vaste lasten en reserveringen voor grote uitgaven geeft inzicht.

Dan komt het aan op wat je verder van het leven verwacht. Zonder onvoorziene rampspoed kan ik hier nog jaren blijven wonen. Vervolgens kan ik desnoods naar een goedkopere regio verhuizen en tot mijn pensioen teren op de overwaarde. (Tenzij al die Amsterdamse woningeigenaren op hetzelfde idee komen. Zij vormen een risico.) Gelukkig droom ik nog steeds van een caravan en een leven off the grid.

Helemaal zonder werk zou ik me trouwens wel gaan vervelen. En geld voor extraatjes blijft welkom. Daarom blijf ik zoeken en doe ik vrijwilligerswerk. Nu maak ik kans op een opdracht voor drie maanden gedurende twee dagen per week. Het is even afwachten of dat doorgaat. Zal je net zien. Komt alles weer tegelijk. Ik krijg er al bijna buikpijn van.

Nieuw licht op zaken

We zaten in de nacht op het platte dak van een torenhoog gebouw. Om ons heen in de diepte laagbouw en andere hoge gebouwen. We begrepen elkaar niet. Het ging over geld. Ze ging mij iets uitleggen. Ik keek naar de donkere hemel en zag ondertussen strakke dubbele rijen lichten door de lucht voortbewegen. De rijen liepen parallel aan elkaar en ze waren overal.
‘Ik zal je eens iets vertellen over mijn vader.’, zei ze. En ik voelde: deze keer wordt het geen anekdote die ik al honderdduizend keer heb gehoord. Dit zou een niet eerder verteld verhaal worden. Een relaas over een gebeurtenis die nieuw licht op zaken zou werpen. Ik wist: dit kon ons wezenlijk nader tot elkaar brengen.
Toen begonnen de lichten in de lucht wild te draaien, als voetzoekers in een oudejaarsnacht. Ze schoten door de lucht omlaag en joegen op mensen, op andere daken. Nog voordat ze had verteld wat ze wilde zeggen, brak de langverwachte Derde-Wereldoorlog uit.

Top 5 redenen voor spijt

Waarvan denk je dat stervenden het meeste spijt hebben wanneer ze terugkijken op hun leven? Dit is wat palliatieve-zorgverleenster Bronnie Ware ontdekte:

  1. Ik wou dat ik de moed had gehad om trouw aan mezelf te leven; dus niet het leven had geleid dat anderen van mij verwachtten.
  2. Ik wou dat ik niet zo veel/zo hard had gewerkt.
  3. Ik wou dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens uit te drukken.
  4. Ik wou dat ik in contact was gebleven met mijn vrienden.
  5. Ik wou dat ik mezelf had toegestaan om blijer te zijn.

boomblaadjes in de zonZie haar boek The Top Five Regrets of the Dying. Een verwijzing hiernaar vond ik op het lezenswaardige Financieel Onafhankelijk Blog. Al vraag ik mij wel af in hoeverre de schrijver oog heeft voor people en planet naast profit.

Mijn eigen financiële onafhankelijkheid is een stuk dichterbij gekomen sinds ik Prepensioen dankzij koopwoning schreef. Vandaag was dan ook een mooie wandeldag.