Ontmoeting met oud-collega

Wanneer ik het stadhuis binnenstap om mijn paspoort op te halen, zie ik een bekend gezicht. Wij zijn oud-collega’s en beiden al twintig jaar weg bij onze vroegere werkgever. Regelmatig kom ik ze nog tegen, oud-collega’s van dat bedrijf. Want een deel is hier gebleven en niet met de zaak meeverhuisd. Allemaal zochten we ander werk, omdat we baalden van drie uur reistijd per dag.

Hij zegt: ‘Ik kon ook niet wennen aan die omgeving daar, waar ons nieuwe kantoor stond. Daar ben ik gevoelig voor.’ Vertel mij wat. Telkens wanneer de trein langs dat doodsaaie bedrijventerrein in Houten rijdt, ervaar ik het trauma weer. Alleen mijn pauzewandeling in het oude dorp vormde een lichtpunt.

We zijn omgeschoold en vaak bij een heel ander beroep uitgekomen. Soms via allerlei omwegen. Deze collega werkte bij de afdeling klantenservice, ging naar een verzekeringskantoor, werd taxichauffeur, zat een tijdje thuis, schoolde zich om tot maatschappelijk werker en regelt nu dak- en thuislozenopvang. En zijn broer, die in een wielrennersbroekje bij ons op kantoor de postronde deed, zaagt nu bomen om. Zij hadden zelf ook niet gedacht dat ze dit soort werk zouden gaan doen.

‘Wat doe jij nu?’, is wat we bij elke ontmoeting aan elkaar vragen. Telkens is het antwoord een verrassing. En: ‘Kende jij die en die ook? Nou joh, die is al overleden.’ Zo gaat dat.

Eigenlijk heb ik haast, maar ik wacht gewoon rustig tot hij een zakelijk telefoontje afrondt. Want als ik hem of onze andere oud-collega’s zie, voelt dat als een warm bad. We hadden plezier bij onze werkgever en denken met weemoed terug aan die goeie oude jaren negentig. Toen alles mogelijk was. En zelfs mijn blind geworden manager op de afdeling studiemateriaal mocht blijven.

‘Ik weet nog steeds niet wat ik zal worden als ik later groot ben.’, zegt hij, die nu een vijftiger is. Ach, wat een feest der herkenning.

Assertiviteit op het werk

Ik ben bij familie op bezoek en daar zit iemand die ik ook ken. Ze verricht laaggeschoold werk op een productieafdeling. Daar is het nodige gaande, want de zaak werkt met kleine marges. Haar verhaal is vast herkenbaar.

Ze krijgt de laatste tijd vaak opdrachten die net niet helemaal duidelijk zijn. Dat geeft problemen. Vooral omdat klussen altijd gisteren af moeten zijn. Het lijkt nu alsof zij het steeds verkeerd begrijpt, terwijl zij er toch al jaren werkt. Anderen hebben er eveneens last van. Als lid van de OR durft zij haar zegje te doen.
Ze vertelt dat ze schoorvoetend naar P&O stapt. Daar moet ze wel een boekje open doen over een leidinggevende. Ook bespreekt zij enkele irritaties over Poolse collega’s. De medewerker van P&O is vriendelijk, luistert met aandacht, en maakt een aantekening.

Communicatie is een vak en het is lastig om echt assertief te reageren. Dus concreet, objectief, volledig, en alleen hoofdzaken benoemen. Voor je het weet, vertroebelen sterke emoties je blikveld en je reactie- en luistervermogen. Er zijn talloze zelfhulpboeken over assertiviteit geschreven. Dat feit zegt eigenlijk genoeg. Want soms is het al een hele kunst om grip op de zaak te houden.

Stel dat je voelt dat er iets speelt, maar je kan er de vinger niet op leggen. Of anderen zijn je net te vlug af. Dan liggen frustratie en gevoel van onmacht op de loer. Volgens mij kan je pas echt assertief zijn, wanneer je helder inzicht hebt. Daardoor sta je boven de situatie en kan je vooruitdenken. Is haar werkgever bezig om haar samen met enkele collega’s eruit te werken? Bijvoorbeeld op basis van de hang yourself methode? Een dossier is zo gemaakt.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar soms is werkloos zijn wel zo rustgevend. Je weet altijd waar je aan toe bent, want de aantallen en beschrijvingen zijn steeds vrijwel gelijk. Deze ontving ik zojuist:

Heel hartelijk dank voor je reactie op bovenstaande vacature.
Er zijn zo’n 250 reacties op onze oproep binnengekomen en daaruit hebben we een aantal kandidaten geselecteerd voor een gesprek. Helaas is onze keuze daarbij niet op jou gevallen.
Met vriendelijke groeten,
M.R.

Ik bedoel maar, mantra’s zijn er niets bij.