Als je kinderen je lief zijn

Sinterklaasavond. Er staat een onopvallend bericht in de Volkskrant over giflekjes bij de Dordtse teflonfabriek van Chemours. Met daarin zinnen als: ‘Deze giftige stof, kortweg PFIB genoemd, is een bijproduct van de teflon-productie en al bij zeer lage concentraties schadelijk voor de gezondheid.’ Tjee zeg. Wat denk je, zou Sinterklaas vanavond ook bij ons langskomen?

Gelukkig gedraagt dit bedrijf zich voorbeeldig. Het ‘heeft de lekkages zelf gemeld aan de overheid.’ Onze overheid heeft het beste met ons burgers voor, dat weten we allemaal. Daar kunnen we op blindvaren. Iemand nog een paar bitterballen?

We komen ook deze tegen: ‘Chemours heeft intern onderzoek uitgevoerd en daarover een rapport gestuurd aan de regionale milieudienst DCMR.’ Voortreffelijk, jongens. Wij Nederlanders zijn dol op rapporten. Alleen zijn we wel druk, druk, druk. Want het schijnt dat er ‘sinds Rutte’ nogal bezuinigd is op milieudiensten. Wat hoor ik daar? Klop, klop klop. Zou dat Sint zijn met de Pietermannen?

‘PFIB is tien keer zo giftig als mosterdgas’ zegt toxicoloog Jacob de Boer van de VU Amsterdam. Deze ervaringsdeskundige weet welke bewoordingen in bepaalde kringen wenselijk zijn: ‘Het is verbazingwekkend dat deze stof zo vaak vrijkomt bij Chemours.’ Verbazingwekkend, dit even voor de niet-verstaanders, is een eufemisme in koeienletters. Maar dit terzijde. Jongens, wat een berg cadeaus! Nee Jordy, één tegelijk uitpakken.

‘Chemours onderstreept dat het bedrijf beschikt over een geavanceerd detectiesysteem met meer dan honderd meetpunten.’ Gaap. Zijn er nog pepernoten? De brave inwoners van Dordrecht kunnen vanavond met alle plezier Sinterklaas vieren. En daarna met een gerust hart naar hun bedjes gaan. Oogjes toe, hoor. Want: ‘Ook de autoriteiten zeggen dat er geen gevaar voor de volksgezondheid is.’ Dus slaap lekker vannacht. (Onthoud wel even die autoriteiten.)

Wacht, wat staat daar nu? ‘Toxicoloog De Boer vindt het onverantwoord dat PFIB in de buurt van woonwijken mag worden uitgestoten en roept op om de vergunning aan te passen.’ Terecht, terecht. Van de vergunning moeten we het hebben. Op onze degelijke Nederlandse ordelijkheid en regelgeving kunnen we vertrouwen.

Voor wie meer wil weten, zou ik zeggen: luister naar Mark Rutte en de andere sprekers in 2Doc Beerput Nederland. Een kleine waarschuwing. Hierna zal ons gemoedelijke kikkerlandje nooit meer hetzelfde zijn.

Maar elk nadeel heb ze voordeel. Mestoverschotten? Je zal er voortaan om lachen. Autogordels? Ach, laat toch zitten. Dumping van drugsafval in natuurgebieden? Is gewoon Brabantse folklore; het waren daar altijd al smokkelaars. Giftige vuurwerkdampen? Doe niet zo moeilijk, joh. Moet voor een dagje per jaar kunnen. Echt, dit zijn peanuts. Stelt allemaal niets voor, vergeleken bij wat de documentaire over ons land laat zien.

Zo, hè, hè, de kinderen zijn naar bed. Wat hadden ze een pret. Iemand een biertje?

Gewetensvraag in de plantenzaak

De vorige eigenaresse heeft aan de straatkant een Engels tuintje aangelegd met buxushaagjes en hortensia’s. Toen ik het huis kocht, stond alles er picobello bij. Achteraf gezien moet ze daar veel zorg aan hebben besteed. Ik woon op arme zandgrond en die is meestal kurkdroog. Het vergt dan ook de nodige bemesting en bewatering om alles groen en fleurig te houden. En nu wordt mijn pronktuintje bedreigd. Want wat blijkt? De buxusmot is bezig aan een desastreuze opmars.

Eerst werd een van mijn mooie bolvormige struiken een beetje rafelig. Er kwamen bruine plekken in en daarna werd hij kaal. Van dichtbij ziet het er onsmakelijk aangevreten uit. De kaalslag breidde zich snel uit naar de ernaast staande struikjes.

Dus op naar de plantenzaak. In het schap staat een batterij bestrijdings- middelen in soorten en maten. Van zwaar giftig tot milieuvriendelijk. Een aardige medewerker vol tatoeages vraagt of hij kan helpen. Ik ben hier duidelijk niet de enige die met buxusmot zit opgescheept. Het gezochte middel is helemaal uitverkocht. ‘We konden nog net een doosje krijgen van een ander middel.’, vertelt hij.

Hij stelt een keuze voor tussen het grove geschut en het zachtaardige ecologische product. En hij vraagt wat ik wil. Het milieuvriendelijke middel werkt op basis van kruiden. Een ander is nog slimmer gebaseerd op kennis van de natuur. Dat werkt met feromonen, maar daarvoor is het in dit stadium te laat. Tja, daar sta ik dan, met mijn achtertuin vol bijen- en vlindervriendelijke struiken. Ik wil helemaal geen gif. Maar die rotrupsen vreten mijn haagjes kaal waar ik bij sta. Rücksichtslos kies ik voor het kwade.

Eenmaal terug wrik ik met moeite de bijna dode bolle buxus uit de grond. Ernaast blijven wat zielige struikjes over. Misschien zijn die ook al reddeloos verloren, maar de rest staat er nog tamelijk gezond bij. Gewetenloos sla ik aan het sprayen. Ik zie het ongedierte voor mijn ogen ineenkrimpen. Of is dat mijn verbeelding? Daarna gaat het regenen.

Tevreden over deze doeltreffende actie stap ik weer naar binnen. De volgende ochtend zie ik een rups bewegingloos op een struikje zitten. Die is goed te grazen genomen. Maar even later is hij verdwenen. Nee! Inmiddels heb ik met de hand zo veel mogelijk rupsen tussen de blaadjes vandaan geplukt. Zeker dertig stuks en het is een slijmerige toestand.

Ik betwijfel of het gif afdoende was. Een straat verderop zag ik vergelijkbare kaalslag. Daarom wacht ik met angst en beven het naderende onheil af. Natuurlijk, dit is klein bier vergeleken met de dreigementen van Noord-Korea en de Amerikanen. Daarom zou ik willen dat roekeloze leiders milieuvriendelijk gingen tuinieren. Dan kunnen ze hun overtollige energie kwijt en beseffen ze eindelijk hoeveel moeite het kost om iets duurzaam op te bouwen.

Verkiezingsprogramma VNL

Kom, dacht ik, ook schreeuwers hebben soms iets zinnigs te melden. Dus heb ik het programma van VNL gelezen. Nou, ik was er snel klaar mee. Hier en daar staat nog wel iets aardigs. Voor de rest lijkt het alsof Schwarzenegger aan het woord is. En wanneer je maar genoeg details uit je begroting weglaat, denken arme en kwetsbare mensen vanzelf dat zij erop vooruitgaan.

De grote winnaars worden de wegenbouwers, wapenleveranciers, olieboeren, drank- en sigarettenfabrikanten. Oh, gelukkig zijn het de laagst opgeleiden die het meeste roken. Hebben ze toch nog een voordeeltje als de accijns op tabak wordt verlaagd. Alleen lees ik nergens hoe VNL de stijgende kosten voor behandeling van longkanker wil opvangen. Het echte voordeel is natuurlijk dat arme sloebers dan sneller de pijp uit gaan. Dat is pas een lastenverlichting qua uitkeringen en het vermindert gelijk de druk op de zorgsector. (Sorry hoor, ik word er een beetje cynisch van.)

Uit de beginselverklaring van VNL: ‘Wij hanteren een realistisch beeld van de mens: beperkt, met zwaktes en tekorten. Dit betekent dat niet de maatschappij of ‘het systeem’ verantwoordelijk is voor menselijk falen, maar de individuele mens. Vrijheid brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Bij ons is er geen ruimte voor socialistische ideeën over de maakbaarheid van de samenleving.’

Dus kan je bij een (officieel, maar verhullend) werkloosheidscijfer van 550.000 minus 100.000 nieuwe banen van Jan Roos toch geen werk vinden? Dan is dat je eigen schuld. Dikke bult. Moet je maar niet falen.

Kom op jongens, we kunnen toch wel iets beters bedenken dan dit?

Het volgende referendum

Gisteren heb ik mijn beurt voorbij laten gaan. Maar ik kan niet wachten tot het volgende referendum. Want volgens de Volkskrant komt dat er al aan. Dan mogen we stemmen over het Amerikaans-Europese handelsverdrag TTIP. En reken maar dat ik vooraan zal staan.

Oh, yes, eindelijk iets waar ik weer mijn tanden in kan zetten. Ik kan slechts hopen dat ik tegen die tijd werkloos ben. Want dan ik wil er all the way voor gaan. Ik heb al opgezocht hoe het zit met de subsidiepotjes. Die voor de kampen ‘Nee’, ‘Ja’ en ‘Neutraal’ klaarstaan. Toen ik over die stroopwafelman hoorde, dacht ik meteen: ‘Dat kan ik ook.’ Want ik heb nog een voorraad broches op zolder staan.

Die broches hebben alles te maken met fair trade. Hoe toepasselijk wil je het hebben? Nou dan. Beste mensen van Platform TTIP Referendum, mijn handtekening komt er nu aan.

 

Rokers, ten aanval!

Ben jij net gestopt met roken? Goed zeg, daarbij kun je vast steun gebruiken. Ik weet er alles van, want ik ben verschillende keren gestopt. Ooit rookte ik een pakje per dag, soms meer. Natuurlijk wist ik dat het niet goed was. Dat hoefde niemand mij te zeggen, want dat voelde ik zelf ook wel. Ik kon pas definitief stoppen toen ik echt ging walgen van die vuile lucht in mijn lichaam. Zelfrespect en eigen overtuiging zijn je sterkste kracht.

Slimme jongens
Ze zijn best geniepig, die jongens van de tabaksindustrie. Ze verleiden je al wanneer je nog jong bent. Zie er dan nog maar van af te komen. Ze gebruiken elk middel om je als klant te binden: extra verslavende stofjes in jouw favoriete sigaret en lobby bij de EU. De overheid pikt een aardig graantje mee: jaarlijks twee miljard euro aan accijnzen. Ach, je betaalt toch zelf je ziektekostenverzekering. Kwestie van eigen risico. Verder is roken nuttig voor de betaalbaarheid van de AOW. Van de vier miljoen rokers haalt een kwart zijn pensioen niet. Weet je dat onze pensioenfondsen investeren in de tabaksindustrie? Wat zijn die jongens toch slim.

Sex sells!
Een slimme anti-rook organisatie mikt op seks, geld en gezondheid. Tenslotte zet de tabaksindustrie ook vol in op datgene waar mensen gevoelig voor zijn. Maar roken heeft invloed op zeventien soorten kanker en op tientallen aandoeningen. Waaronder impotentie en onvruchtbaarheid. Wij betalen zelf de rekening. Wil jij wel het beste voor je kind? De tabaksindustrie niet. Lees maar hoe die kinderen aan het roken brengt op TabakNee.nl.

Zelfrespect
Om serieus genomen te worden, kun je kijken naar het heldere beleggingsbeleid van de ASN Bank. Stel vragen aan je bank, pensioenfonds en de politieke partij waarop je stemt. Krijg je een ontwijkend antwoord, vraag dan toch door. Beschouw dat als een oefening, want vasthoudendheid helpt je van je verslaving af. En zie of zij jouw eigenwaarde respecteren. Sterkte!

McDonalds als protestmiddel

McDonalds is leuk bezig. De fastfoodketen adviseert zijn personeel geen fast food te eten, omdat het ongezond is. Ooit speelde dit bedrijf de hoofdrol in mijn eenpersoons protestactie. Het was 1995 en meneer de president Chirac ging kernproeven doen in Frans Polynesië, zijn territoire d’outre-mer. Precies aan de vooravond van mijn reis naar de Stille Zuidzee. Vooraf was ik in Zuid-Frankrijk.

Ik moest iets verzinnen om mijn pure walging kenbaar te maken. Het moest natuurlijk wel origineler zijn dan die afgezaagde blokkades waar ze in Frankrijk altijd mee aankomen. Nou, ik heb die grenouilles een poepie laten ruiken. In een stad vol restaurants met haute cuisine keerde ik ze allemaal de rug toe. En ging demonstratief eten bij het door hen zo verfoeide McDonalds. Ha.