Doorgroefd landschap van boomschors

Je wandelt door een park en ineens valt het je op: ‘Wow, wat heeft die boom een bijzondere schors!’ Van dichtbij gezien vormt de structuur een waar landschap. Daarom neem je er een foto van. Maanden gaan voorbij, wanneer je opnieuw een fraaie boomschors ziet. Van een andersoortige boom deze keer. En weer neem je een foto.

Vandaag viel mijn oog op de prachtige schors van een grove den. Dit was de derde en nu is het raak. Zo ontstaat dus een thematische fotoserie. Meer specifiek gaat deze serie over boomschorsen en/of –basten. De bast zit namelijk direct onder de schors en bij sommige bomen zijn ze tegelijk of apart zichtbaar.

Als eerste verschijnt de schors van de roodbruine grove den, mooi dooraderd met mos. Hij staat in de buurt van de Duizendjarige Den in het bos van Wolfheze. Toevallig weerspiegelt deze schors de structuur van het omliggende terrein, want dat is evenzeer gelaagd en doorgroefd met kunstmatige beken voor de vroegere papierindustrie.

Onder is boven langs dit spoor bij Arnhem

Al decennialang vind ik de regio rond Arnhem bijzonder. Vanuit Leiden kwam ik er weleens met de trein. Onderweg verandert het uitzicht geleidelijk van weilanden-met-slootjes in velden-met-bosgrond. Na Ede-Wageningen begint het glooiende terrein. Hier verschijnen grote aaneengesloten bospercelen. Helemaal buitenlands wordt het voordat je in Arnhem aankomt. Want daar moet de trein eigenlijk een stuwwal op. Hij verdwijnt echter in een diepe aardenwallen sleuf, min of meer ondergronds. Die sleuf is zo diep, dat je als passagier geen buitenlucht meer ziet. Vervolgens komt de trein vlak voor het station weer boven.

Tegenwoordig wandel ik af en toe om die aardenwallen sleuf heen. Twee spoorbruggen verbinden de wallen, zodat je een rondje kan maken van brug naar brug. Je passeert er een woonwijk, een speelweide, een laan met vrijstaande huizen en de Airborne begraafplaats. Maar het mooiste vind ik de rand van landgoed Boschveld met akkers en bospaden. Op het hoogste punt ligt het spoor hier circa vijftien meter diep. Daarvoor is in de negentiende eeuw met schep en kruiwagen een enorme berg grond uitgegraven.

Op deze foto’s is de ondergrond boven en het spoor beneden. Een rondje van spoorbrug naar spoorbrug in Oosterbeek. Nu de bomen kaal zijn, kan je zelfs de overzijde zien.

Vind maar eens een fijn wandelmaatje

Je mag denken dat het vinden van een levenspartner een hele uitdaging is; met wandelmaatjes luistert het evengoed nauw. Onlangs ontving ik een afzegging. Hier zit ik mee, want gelijkgestemde wandelmaatjes zijn dun gezaaid.

Om met praktische zaken te beginnen: Waar gaan we wandelen? Hoe lang mag de reistijd naar het startpunt duren? Willen we even grote afstanden en wandelen we in hetzelfde tempo? Wie is de kaartlezer en wie doet de planning? Vinden we het leuk om regelmatig te pauzeren bij horeca? Of hebben we haast en moeten we door?

Nu komen we op een cruciaal punt, namelijk bij wie we zelf zijn. En bij het soort persoon dat we als ideaal wandelmaatje zien. Trouwens, waar gaan we het onderweg over hebben? Delen we vergelijkbare interesses? Zijn er onderwerpen die spanningen opleveren? En willen we eigenlijk wel steeds praten, of graag zwijgend van het landschap genieten? Ook belangrijk: hoe inventief en stressbestendig zijn we als we verdwalen?

Het kan op talloze manieren fout gaan. Ik heb daarom mijn twijfels bij wandeldatingsites. Die bestaan. Bij gebrek aan zelfkennis doen mensen zich vaak anders voor dan ze zijn. Dan merk je tijdens een ontmoeting pas echt met wie je te maken hebt.

Liever ontmoet ik wandelaars spontaan in groepen. Alleen gaat de drukte van die wandelgroepen mij langzaamaan tegenstaan. Het maatje van de afzegging ken ik al jaren van zulke wandelingen. We waren net met zijn tweeën aan een route begonnen. Maar zij vindt het een-op-een wandelen te intensief. Terwijl ik in haar juist iemand had gevonden die af en toe ook stil kan zijn.

Zie ze maar eens te vinden!

Op de terugweg van mijn boswandeling kom ik de overburen tegen.
Hij met wandelstokken en zij gekleed voor een stevige tocht. Die gaan op paddenstoelenjacht, weet ik. En ja hoor, ze vragen welke route ik heb gevolgd. Vorige week toonde ik hem de mooiste aanwinsten op mijn smartphone. Nu bewonderen ze de nieuwste foto’s van vandaag. Zij willen die paddenstoelen ook in het echt zien. Dus of ik kan vertellen hoe ik precies ben gelopen.

Nou, eerst voorbij de begraafplaats, dan langs dat huis, dan een beetje met de bocht mee naar rechts en dan het pad volgen langs dat open stuk waar vorig jaar de bomen zijn gekapt en daarna … was het nu het tweede pad of het derde? Ik heb nogal rondgezworven vandaag. Afijn, ik wens ze veel succes met zoeken. Deze witte koraalzwammetjes zijn 1 à 2 centimeter hoog. Als je even met je ogen knippert, ben je er al voorbij.

Verknipte mannen en een gestoorde hond

Deze week dacht ik even aan Anne Faber. Anne werd ruim een jaar geleden door een psychisch gestoorde man verkracht en vermoord. Dergelijk geweld tegen vrouwen vindt helaas continu plaats. Overal ter wereld, 24/7, fysiek en mentaal. Op elke denkbare manier. Binnen gedwongen huwelijken is geweld tegen vrouwen ‘normaal’. Zulke verbintenissen zijn in grote delen van de wereld gangbaar. En slavernij tiert nog welig in het Midden-Oosten, Azië en Afrika. Alleen is de naam van deze arbeidsverhouding nu anders.

In ons liefelijke landje is verkrachting aan de orde van de dag. Dat gebeurt onder de noemer van (betaalde) seks, maar wel met vrouwen die hier onder valse voorwendselen naartoe zijn gebracht. In de VS kan zogenaamd ‘white trash’ binnen dat land als sekswerker worden ‘verkocht’. Het levert veel geld op, dus deze verdienmodellen blijven.

Ook mannen met psychische stoornissen blijven nog wel even. Evenals mannen met een beroerde opvoeding of iets teveel drugs in hun bloed. Het probleem is dat sommigen van hen minder goed kunnen omgaan met vrouwen. Diep in hun hart zijn ze er misschien bang voor. Dus moeten vrouwen eronder worden gehouden.

Op een dag fotografeer ik paddenstoelen op een bebost landgoed. Het park grenst aan Arnhem en er wandelen mensen met loslopende honden rond. De meesten zijn goed opgevoed. Maar niet allemaal. Daarom zit ik met een vraag. Wat denkt een hond als hij aanvoelt dat zijn verknipte baasje bang is, of minachting voelt, voor iedere loslopende vrouw die hij daar tegenkomt?

Herfst geel, poster geel

Hoe komt het dat de bomen zo intens geel zijn dit jaar? Is dit normaal? In de jaren tachtig zag je posters van bossen in de meest uitzinnige herfstkleuren. Ik dacht altijd dat die kleuren nep waren. En anders dat de afbeeldingen uit Amerika kwamen. (Voor zover dat verschil maakt.) Toch heb ik deze foto vlakbij huis genomen en this is the real thing. Echt waar.

De paddenstoelenroute

Op de warmste novemberdag ooit in Nederland, volg ik diverse kronkelpaden door het bos. Want daarlangs staan de populairste boomstronken onder de paddenstoelen. Ik geniet ervan om ze periodiek te inspecteren en volg al hun ontwikkelingen. Voor mij als voormalige polderbewoonster is dit een nieuwe wereld.

Ik ontdek nu van alles over het leven van paddenstoelen en zwammen. Zoals dat er in september andere soorten groeien dan in november. Er zijn soorten die van specifieke bomen houden en soorten die alleen op de grond groeien. Sommigen worden gegeten, maar de meesten worden gemeden. Tijdens elk groeistadium kunnen ze een fascinerende gedaantewisseling ondergaan. Net als vlinders. Dit valt pas goed op als je regelmatig terugkomt.

Onderweg verzamel ik de mooiste exemplaren. Vrees niet, ik raak ze niet aan. De sport is juist om ze eerst te spotten en daarna te fotograferen. Sommige paddenstoelen zie je namelijk amper staan. Die zijn piepklein of gaan helemaal op in hun omgeving. Weet je eenmaal hoe ze ruiken, dan hoef je slechts je neus achterna te gaan.

Bovenstaande paddenstoel met krullen aan zijn steel en zoom ken ik nog niet. Weet jij de naam?