Schoon het internet op!

Soms begin ik aan iets wat eigenlijk te groot is voor mij alleen. Dat heb je met dagdromers en onverbeterlijke idealisten. Want zou het niet mooi zijn als we allemaal de bezem halen door onze bestanden op internet? Ik bedoel, bij elke zoekopdracht staan enorme servers energie te slurpen. Overal ter wereld. En dat kost zoveel kracht omdat er zoveel bagger zit tussen al dat moois op internet.

Gisteren heb ik My Dunglish Blog gesloten. Daar had ik al 2 ½ jaar niets op gezet. Aangezien ik toch bezig was, heb ik gelijk zeven nepvolgers van Raam Open verwijderd. Wat doet een Engelstalige volger met uitsluitend plaatjes van puppies op mijn log? Of een Poolse schone waarbij ik de melding 404 krijg? Ik heb liever minder, maar wel echte volgers. Als onafhankelijke blogster schrijf ik toch niet voor reclame-inkomsten. Dus.

Ik doe aan iedereen een oproep om mijn voorbeeld te volgen. Maak een back-up van wat je nog wilt bewaren en delete daarna alle oude troep. Stuur mijn oproep aan iedereen door. Misschien gaan we dan nog viral ook.

Aan WordPress en andere aanbieders van ruimte op internet heb ik een verzoek. Stuur een waarschuwing naar eigenaren van websites waarop een jaar lang niets gebeurt. Is er een jaar later nog niets gepubliceerd, schrap dan automatisch de hele account.

Op LinkedIn staat bij mijn contacten een vroegere buurman die al twee jaar geleden stierf. Misschien heeft zijn weduwe geen wachtwoord en kan ze zijn account nooit meer sluiten. Dat vind ik erg.

feestaardvarkenDus, kom op jongens en meisjes: delete, delete, delete.

Clean up the internet. Yeah!

Oh, wat ruimt dat heerlijk op.

Zoektermen gebruiken op je blog

Vandaag heb ik het aantal zoektermen bij logjes op dit blog teruggebracht van 1.987 naar 506. Na drie jaar kon de lijst wel een opruimbeurt gebruiken. Via site statistieken in WordPress kan je de zoektermen zien waarmee bezoekers op je blog komen. Zo werd voor Raam Open snel duidelijk welke trefwoorden weg konden. Bovendien raadt WordPress aan om slechts een paar relevante en omschrijvende termen (tags) per bericht te kiezen. Tenminste, als je wil dat Google je berichten vlot oppikt.

zoektermen WordPressHet is beslist interessant om eens te kijken naar de zoektermen die bezoekers intypen. Er komt echt van alles voorbij. Bijvoorbeeld een bericht over nomadisch leven. En ‘welsh corgi kromme voorpoten’ roept zeer aandoenlijke beelden op van twee verschillende hondjes. ‘Buurman is psychisch’ is een heel ander geval. Het is wel zeker dat we allemaal flink wat aftobben. In eenzaamheid of met elkaar.

Hieronder geef ik een bloemlezing, inclusief typefouten.

  • grote lelijke grijze amalgaamvullingen in jongens gebitten
  • leven als een nomade
  • twee pakken in de magnetron
  • mensen zonder zelfreflectie
  • aa de deur rode neus
  • woongroep voor eigenwijze babyboomer
  • onderzoek polygamie Afrika
  • theorie Maslow zelfontplooiing Obama
  • eigenwijze huisje.wordpress
  • raam open vliegruig
  • ouderwetse voorraadblikken
  • slordige kapster
  • geboortebeperking midden oosten
  • wat gebeurt er met je baby als je huidbleekmiddel gebruik
  • welsh corgi kromme voorpoten
  • eenluisterendoor.net
  • geamputerde levensverwachting
  • teken een opa en een oma
  • oplossingen voor kasten af te sluiten voor bejaarde bewoners
  • buurman is psychisch
  • tuinstoel humor
  • wonen leven in camper
  • smorgens vroeg zwervers voor bier
  • afrikaans rekje voor in douche
  • zeer zwijgzame mensen
  • blogs met diepgang
  • slavernij in nederland anno 2014
  • 2 geamputeerde benen wat is de levensverwachting?
  • op zijn Afrikaans
  • zaklamp app zonder internet
  • kikkers in kelder
  • raam verjonging
  • verjaring open raam erfdienstbaarheid
  • koeien plaatjes
  • wanneer gaan ze van cliniclown s langs de deur
  • bezorgde bejaarden ouders
  • mooie zinnen uit de bijbel

Eigenlijk is het wel jammer dat duizenden zoektermen nog onvermeld blijven. Daarover zegt WordPress: ‘Some search engines don’t reveal search terms for privacy reasons. Google, for example, has been encrypting the vast majority of search terms since 2013. That’s why we often can’t specify which search terms were used by visitors who arrived at your site from a search engine. When we don’t know the search terms, we show them as Unknown search terms.’

(Hopelijk is Raam Open nog wel vindbaar, nu ik zo veel zoektermen heb geschrapt. …)

Wanhopig op zoek naar aandacht?

Vannacht komt How to lose friends & alienate people op tv. Deze film gaat over een jonge schrijver die principieel voor eerlijkheid en no-nonsense gedrag is. Hiermee werkt hij zich flink in de nesten. Misschien zou ik beter eerst naar die film kunnen kijken. Want ook ik heb een aversie tegen mensen die zich mooier voordoen dan ze zijn. En ik hou niet van overdreven aandachttrekkerij. Daar ga ik nu wel over schrijven. Wil je dit liever overslaan? Lees dan alleen nog de aanbeveling voor een mooie foto-expositie van Jeroen Swolfs onderaan.

Even ter inleiding. Via WordPress ontvang ik per e-mail elke nieuwe post van een tiental blogs. Verder lees ik dagelijks op Ximaar’s Blogspot boeiende berichten van andere bloggers. Soms bezoek ik ook de Onafhankelijke Bloggers Associatie. Ik lees dus regelmatig blogs en op een gegeven moment viel mij daarbij iets op. Of liever: iemand viel mij op. Een man die op talloze blogs te zien is als volger, als liker of als reageerder.

Het kan natuurlijk zijn dat hij gewoon erg enthousiast is, anderen wil aanmoedigen en het heerlijk vindt om te reageren. Mogelijk heeft hij er geen enkele bijbedoeling mee. Hij is altijd vriendelijk, dus daar ligt het evenmin aan. Maar. Als ik een pootafdruk onder vrijwel elk bericht zie staan, dan ga ik toch achter mijn oren krabbelen. En als iemand continu reacties achterlaat die inhoudelijk nauwelijks iets toevoegen, dan ga ik nadenken.

Lange tijd ontsprong mijn eigen blog de dans. Maar op een gegeven moment is hij er toch op beland. Dus daar kwamen ze: de pootafdrukjes, de korte reacties, en, als ik daarop reageerde, de razendsnelle nieuwe reacties. Altijd ondertekend op een karakteristieke manier. Goh, dacht ik, heeft die man eigenlijk wel een leven buiten al dat geblog en gevolg? Dus nam ik maar eens een kijkje op zijn site. Nou, hij schrijft echt overal over. Tjonge, dacht ik, dat jij van zo veel verschillende dingen kennelijk zo veel af weet. Want dat was toch mijn indruk.

Om een stortvloed aan berichten in mijn mailbox te voorkomen, besloot ik hem maar niet te volgen. Bovendien, daarvoor moet ik iemands werk wel heel boeiend vinden. Sommige onderwerpen spreken mij gewoon minder aan en ik ben niet van de liflafberichtjes plus dito reacties. Dat geeft niets. Een ander zal ze vast wel waarderen en op ieder potje past een dekseltje, etc.

Op een gegeven moment schreef ik over een onderwerp dat gevoelig ligt. Hij reageerde op een manier die voor langdurig werkzoekenden duidt op totaal onbegrip. Ik probeerde hem nog tot een ander perspectief te bewegen. Maar meneer bleef in twee daaropvolgende reacties uitsluitend over zichzelf schrijven. Toen kwam er een woord in mij op: narcist. Ik heb die reacties kort daarna van mijn blog gewist.

Bij een nieuw log van mij kwam hij weer als eerste met een reactie. Hij verwees daarin met een link naar zijn eigen blog. En alweer zonder echt op mijn tekst in te gaan. Met name dat laatste deed mij afvragen waarom. Bovendien bestaat er zoiets als etiquette voor bloggers. Van mij mag iemand best een keer naar zijn eigen blog verwijzen als dat relevant is. Maar in dit geval kon ik het slechts beschouwen als de zoveelste poging om bezoekers naar zijn eigen blog te leiden. Daarom wees ik hem op De wondere wereld van blog etiquette. Hij reageerde zo ongeveer binnen een minuut; vriendelijk en instemmend als altijd. Toen ik wat later naar de site statistieken keek, bleek dat hij niet eens op die link had geklikt. Ook die correspondentie heb ik van mijn blog gewist.

Deze week zag ik een nieuwsgierig makende titel van zijn laatste log via Ximaar’s Blogspot. Hij had net twee uur eerder over een expositie geschreven. Terecht, want die lijkt mij zeer de moeite waard en dan is het leuk als iemand je erop attendeert. Maar iets aan zijn tekst deed mij twijfelen. Was het omdat ik jarenlang syllabi heb gemaakt van teksten die door verschillende auteurs waren geschreven? Ik kopieerde een zinsnede en plakte die in het zoekveld van Google. En jawel, daar dook vrijwel de integrale tekst op. Op een website vol aankondigingen van foto-exposities, waarnaar hij niet verwees. Ik schreef vervolgens een reactie met verwijzing, die hij als de onschuld zelve van zich af liet glijden. Hm, wie is dan de echte auteur?

Onderzoekend als ik ben, kon ik het natuurlijk weer niet laten om navraag te doen. De redacteur van die website heeft mij vanmorgen gelijk terug geschreven. Volgens hem komt de tekst uit een persbericht dat hoogstwaarschijnlijk van de fotograaf zelf afkomstig is. Oké …

Moraal van het verhaal: wees eerlijk, doe niet wanhopig en maak liever mooie foto’s. O ja, en breng een bezoek aan die expositie van Jeroen Swolfs. Het ziet er veelbelovend uit!

Naschrift 5 november 2016.
De blogger in kwestie heeft indirect bij twee andere logjes op Raam Open gereageerd.
Over het auteurschap schrijft hij dit: ‘De tekst van de folder neem ik dan in overleg letterlijk over. Zoals ik ook met een verwijzing naar een website aangeef dat ik niet mijn tekst gebruik maar een geleende tekst doorgeef.’
Daarop is mijn antwoord: ‘Waar ik ook zoek op de website waar jij naar verwijst (streetsoftheworld.com), de tekst die jij op je blog hebt gezet komt daar niet mee overeen. En dus zal iedereen denken dat je de tekst op jouw blog zelf hebt geschreven. (…) Je had op zijn minst de tekst tussen aanhalingstekens kunnen zetten en naar die folder als bron kunnen verwijzen.’

Sociaal wenselijk schrijven

Het was te verwachten, mijn vorige bericht viel enkele volgers rauw op hun dak. Het gaat over de vluchtelingenstroom en de eerste versie verscheen in ongepolijste vorm. Enkele belangrijke nuanceringen liet ik weg, omdat ik die al vaker heb beschreven. En ik deed een uitspraak die makkelijk verkeerd kon worden begrepen. De daarbij geplaatste context mocht kennelijk niet baten. Dus zijn enkele volgers afgehaakt.

Ik vraag mij af wat sommige mensen verwachten. Kritisch en onafhankelijk denken heb ik zeer hoog in het vaandel staan. Dan kan het voorkomen dat ik onwelgevallige uitspraken doe. Gewoon, omdat ik ergens in geloof en mij op dit blog niet conformeer aan wie dan ook. Wat heeft het voor zin om sociaal wenselijk te schrijven? Dan kan ik net zo goed zwijgen.

De blogs van sommige afhakers volg ik voorlopig nog wel. Ook zij hebben meningen over vluchtelingen geplaatst waar ik niet achter sta. Alleen ga ik andersdenkenden niet direct uit de weg. Liever hoor ik ze aan en probeer ik te begrijpen wat zij willen vertellen. Misschien is dat socialer dan het schrijven van een sociaal wenselijke tekst.

Diepgang op een blog

Iemand schrijft op haar blog dat zij zich verbaast over de reacties die zij ontvangt. Over een aantal eigen schrijfsels is zij bijzonder tevreden. Deze lokken echter nauwelijks complimenten uit. Op minder geslaagde berichten ontvangt zij juist veel enthousiaste commentaren. Hoe kan dat?

Ik weet het niet precies, maar herken dit wel. In november en december 2013 plaatste ik een stuk of zestig berichten. Het merendeel beschouw ik als relatief weldoordacht en fraai geconstrueerd. Soms zijn de teksten provocerend of ogenschijnlijk oppervlakkig, maar in werkelijkheid hebben ze een behoorlijke diepgang. Vind ik zelf. In die periode schreef ik vaak over grote en actuele maatschappelijke kwesties.

Eigenlijk dacht ik dat er een storm aan reacties zou losbarsten. Want de gekozen onderwerpen raken bijna iedereen. Maar tegen alle verwachtingen in, hield de goegemeente op internet zich tamelijk stil. Was men met stomheid geslagen door mijn briljante schrijfsels? Ahum. Of gingen grapjes, kwinkslagen, doordenkertjes en subtiele wenken aan veel lezers voorbij?

Eenmaal tijdelijk aangesloten bij een bloggersforum ontving ik wat meer reacties. Vaak refereren lezers aan een (herkenbaar) detail in het bericht. Weinig mensen gaan in op het grotere geheel. Begrijp mij goed. Op zich maakt dat niet uit. Reacties krijgen is vrijwel altijd leuk. Maar ik vraag mij soms wel af of de kern van mijn verhalen over komt.

Gisteren zag ik jongeren op tv die het woord ‘wederkerig’ niet kennen. Wat woordkeuze betreft doe ik weinig concessies. Mijn blog is tenslotte geen overheidswebsite die voor iedereen duidelijk moet zijn. Wel probeer ik helder, pakkend en prettig leesbaar te schrijven. Iedereen kan op internet de betekenis van onbekende woorden opzoeken. Zelf doe ik dat regelmatig ter verrijking van mijn woordenschat. Terwijl versimpeling kan ontaarden in achteruitgang.

Ik schrijf dit blog onder meer om mentaal scherp te blijven. Want ik mis de inhoudelijke en professionele discussies bij een vroegere werkgever. Op fora voor bloggers zie ik vrij weinig constructieve uitwisselingen ontstaan. Ken je een blogforum over maatschappelijke en economische thema’s waarop dit wel gebeurt? Ik hoor het graag.