Werkloze 50-plusser in armoedeval

‘Pechtold, je moet een kopschot hebben.’, schrijft Johnny R. (51) op Facebook. ‘Waarom deed u dat nou?’, vraagt de rechter in Leeuwarden aan de verdachte. ‘Ik was net voor honderd procent afgekeurd en was mijn baan kwijt. Dan reageer je zo.’, las ik gisteren in de Volkskrant. Johnny is vader en moest onlangs zijn huis verkopen. Zijn gezin heeft nu een schuld van 51 duizend euro.

In de knel
Zoals Johnny zitten veel meer vijftigers in de knel. Deze mensen hebben decennialang gewerkt, voor hun gezin gezorgd en hun huis (grotendeels) afbetaald. Nu zitten ze thuis en is de arbeidsmarkt sterk veranderd. Ze komen moeilijk aan de slag, zelfs als de economie aantrekt. Intussen gaan ze er financieel hard op achteruit. Snel omschakelen valt niet mee en sommigen verliezen grip op hun situatie. Schuldgevoel en schaamte verergeren dat alleen maar.

Niet worden gezien
Zelfs wanneer je anderen vertelt over je situatie, word je regelmatig niet gezien of gehoord. Dat merk ik al maanden. Mensen zonder inkomen in Nederland? Dat bestaat niet. En heb je eigenlijk wel genoeg uitzendbureaus benaderd? Of ze gaan zich ineens druk maken over hun eigen 30% lagere uitkering. Die doorloopt tot hun pensioen. Terwijl ik er 100% op achteruit ben gegaan en pas over veertien jaar AOW krijg. Althans, dat hoop ik maar.

Het halve verhaal
Onlangs schoot ik, net als Johnny R, wat politici aan. Op mijn manier dan. Want het UWV kwam met jubelnieuws in een half verhaal. ‘Het totaal aantal WW-uitkeringen aan 50-plussers is gedaald tot net iets boven de 200.000.’ (stand eind oktober). Dat schrijft deze instantie op 29 november 2016 in haar persbericht Daling 50-plussers in de WW zet door. Die tekst is klakkeloos overgenomen door onder meer de Volkskrant, Nu.nl, Gemeente.nu, Divosa en ons lokale sufferdje.

Het hele verhaal
Kennelijk zijn journalisten een gouden regel uit hun vakgebied vergeten. Ik heb er even de Rapportage WW 50plus, oktober 2016 bij gehaald. Daarin schrijft hetzelfde UWV dit: WW-uitkeringen beëindigd in oktober 2016: 12.282. Waarvan wegens het bereiken van de maximale uitkeringsduur: 4.268. Van januari tot/met oktober 2016 beëindigde uitkeringen van 50-plussers wegens maximale uitkeringsduur: 44.586. Hebben deze mensen later alsnog werk gevonden? Zitten ze nu in de bijstand? Worden ze financieel onderhouden door hun partner? Of hebben ze geen baan én geen inkomen? Ik ben namelijk een van die 44.586 mensen.

Aantallen
cbs-mensen-zonder-inkomenNa mijn ingezonden reactie met bovenstaande cijfers, volgt daarvan in de Volkskrant geen publicatie. Aangezien ik toch alle tijd heb, bel ik zelf met de statisticus van het CBS en met de communicatiespecialist van het UWV. Het blijkt dat niemand goed zicht heeft op die 44.586 mensen. Cijfers van het CBS geven aan dat tussen 2001 – 2014 zo’n 9.000 tot 14.000 mensen zonder inkomen in Nederland leefden. Dit is gebaseerd op belastinggegevens. Dus illegalen en dergelijke ontbreken. Momenteel zoeken ruim een miljoen mensen actief naar werk, volgens de meneer van het UWV. Denk aan mensen met WW of bijstand, herintreders en degenen die een andere baan met meer uren zoeken.

Volgens het Centraal Planbureau is de kans dat een 55-plusser vanuit een WW-uitkering weer aan het werk komt 10 procent. Voor een 60-plusser is dat nog maar 3 procent.’ NRC juni 2016. Deze week alleen ontving ik al zes afwijzingen.

Aandacht
Kennelijk namen een raad en een inspectie eerder wel de moeite om over mijn groep te schrijven. Dat werd opgepakt door het Nederlands Dagblad en Hart van Nederland:

15.000 Nederlanders zonder inkomen
Gepubliceerd: 1 mei 2012 om 06:52 Update: 23 januari 2015 om 15:29
‘Naar schatting zo’n 15.000 mensen hebben jaarlijks structureel geen inkomen nadat ze zijn afgehaakt bij een bijstandsaanvraag. Daarmee opent het Nederlands Dagblad. Het is nauwelijks bekend hoe zij overleven, omdat gemeenten verzuimen onderzoek te doen naar deze groep. De Raad voor Werk en Inkomen [inmiddels opgeheven] en de voormalige Inspectie Werk en Inkomen hebben meerdere malen geadviseerd dat wel te doen. In 2008 en 2009 concludeerden beide organisaties dat maar liefst 30 procent van alle afhakers een jaar na dato nog steeds zonder enige vorm van inkomen zit. Ze leven van geld van anderen, spaargeld of werken zwart.’

Politieke partijen
Vorige week heb ik hiervoor bij zeven politieke partijen aandacht gevraagd. 50PLUS, VVD, PvdA, CDA, D66, ChristenUnie en GroenLinks zijn benaderd. Tot nu toe heeft alleen 50PLUS inhoudelijk gereageerd. Ik zeg het alvast: de kans is groot dat de overige partijen mijn stem in maart kunnen vergeten als er geen fatsoenlijk antwoord komt. Dan maar een irrationele keuze. Dat komt er nu van als je mensen niet wil horen en ze compleet negeert.

Eigen huis eerst
Ik zou niet graag met Johnny en zijn schulden willen ruilen. Bij hem vergeleken sta ik er nog redelijk voor. Maar het steekt mij enorm dat 50-plussers die al decennialang hebben gewerkt, hun huis moeten ‘opeten’ om bijstand te krijgen. Even voor de goede orde: een huurwoning kost al gauw € 700 per maand. Zolang ik in mijn huis kan blijven, bespaar ik de samenleving een flinke som aan huursubsidie. En ik claim geen woning in de sociale sector. Bovendien blijven mijn vaste lasten dankzij dat afbetaalde huis nog enigszins behapbaar. We moeten in Nederland toch zelfredzaam zijn?

Oproep
Ik zoek contact met 50-plussers die in precies dezelfde situatie zitten. Dus:

  • 50-plusser met een eigen woning die al tijden werk zoekt en die
  • sinds de afloop van een contract of uitkering geen enkel inkomen heeft,
  • met spaargeld of beleggingsopbrengsten de tijd tot de pensioengerechtigde leeftijd niet kan overbruggen,
  • op termijn de eigen woning moet verkopen om voor bijstand in aanmerking te komen, én
  • alleenstaand is, of stellen waarvan beide partners geen inkomen hebben.

Onvoorwaardelijk basisinkomen

Op maandagochtend maak ik een inspirerende wandeling met iemand van het netwerk voor werkzoekenden. We pauzeren in de mist op het terras van de Westerbouwing wanneer onder de opstijgende wolkenflarden ineens een zonovergoten rivierlandschap verschijnt. Dan denk je echt: wat is nu eigenlijk het probleem? Thuis wacht een e-mail over een petitie voor het basisinkomen. Om diverse redenen ben ik daar voorstander van.

Over de hoogte van het bedrag, de wijze van financiering en de minimaal benodigde criteria valt nog best wat te zeggen. Denk aan maandelijks circa € 1.200 voor iedere Nederlandse staatsburger boven de 18 jaar. Dan zie ik deze voordelen van een onvoorwaardelijk basisinkomen:

  1. De WW, WAO, AOW, ziektewet, bijstand, studiefinanciering en veel aanvullende randvoorzieningen worden overbodig. Dat scheelt een enorme administratieve rompslomp voor de overheid. En het bespaart uitkeringsgerechtigden betutteling, frustratie en ergernis. Een deel van de aan stress gerelateerde zorgkosten valt weg. Premies voor ziektekostenverzekeringen kunnen omlaag. Een deel van de landbouwsubsidies kan worden afgebouwd.
  2. Alle huisvrouwen/-mannen, vrijwilligers en mantelzorgers worden automatisch betaald. Dat is erkenning en waardering voor hun sociale en maatschappelijke werk. Een deel van de kosten voor kinderopvang kan vervallen. Mensen krijgen meer tijd voor vrijwilligerswerk, de zorg voor kinderen en voor elkaar. Er ontstaat meer ruimte voor sport, cultuur en natuurbeheer. Dat levert ook financieel winst op. Het mooiste werk is in ons land vaak onbetaald.
  3. Je kan gewoon blijven werken en daarmee extra geld verdienen. Leuk voor degenen die van luxe houden, dure hobby’s hebben of ambitieus en competitief zijn.
    (Uit onderzoek blijkt dat mensen die twintig jaarlijkse cheques van USD 25.000 in een loterij winnen, meer sparen en iets minder gaan werken. De meesten blijven aan de slag. Bron: Guido Imbens, de Volkskrant 10 oktober 2016.)
  4. Met een basisinkomen heb je minder zorgen. Ontspannen mensen hebben de mentale ruimte om echt innovatieve ideeën te ontwikkelen voor de toekomst van de arbeidsmarkt. Daar is nu een grote behoefte aan.
  5. Je kan stoppen met werken wanneer je dat zelf wilt, want de AOW-leeftijd is voortaan onbelangrijk. De ‘concurrentie’ tussen generaties op de arbeidsmarkt neemt af. Voor mij zou dat een opluchting zijn. Ondanks mijn vier beroepen vind ik trouwens moeilijk werk. Dit komt mede door automatisering, overheveling van werk naar het buitenland en structurele bezuinigingen. Veel functies werden complexer en de omstandigheden zijn nu hectischer. Een deel van de bevolking kan dat gewoon niet (meer) aan.
  6. Je kan een voltijdsstudie voor een kansrijk beroep volgen wanneer je al vijftig bent en je zo omscholen. Daarna ben je weer beter inzetbaar op de arbeidsmarkt.
  7. Mensen die nu geen of nauwelijks inkomen hebben en zwaar interen op hun vermogen, krijgen een vangnet. Ze vallen nu tussen de wal en het schip.
  8. Als je een bescheiden inkomen gewend bent, hoef je bij tegenslag (langdurige ziekte, werkloosheid, faillissement) minder snel je huis te verkopen.
    Anderzijds kan een basisinkomen mensen makkelijker aan een hypotheek helpen. Dat is weer gunstig voor de huizenmarkt en aanverwante sectoren.
  9. Vermoedelijk neemt criminaliteit af. (In verschillende voorstellen krijgen gevangenen overigens geen basisinkomen.) Dit leidt tot een veiliger gevoel.
  10. En misschien wel het grootste voordeel (van basisinkomen2018.nl): Het monopolie van betaalde arbeid als zou het de hoogste vorm van zingeving zijn, zal verminderen. (Hear, hear!)

GroenLinks wil in onze gemeente een basisinkomen experiment uitvoeren met mensen in de bijstand. Na wat heen en weer ge-e-mail leer ik dat bijstandsgerechtigden voor de lokale politiek extra interessant zijn. Daar baal ik van, want zo gaat die partij op verkeerde wijze met het plan aan de haal. Het onvoorwaardelijk basisinkomen is bedoeld voor iedereen. Dus ook voor mensen met een parttime baan, voor een tweeverdiener en voor een miljonair. Met een beperkt gedefinieerde doelgroep krijg je onbetrouwbare resultaten en ondermijn je de steun van mensen die uitgesloten zijn. Daarom vind ik dat ze een dwarsdoorsnede van de Nederlandse bevolking moeten nemen.

Bij de petitie van GroenLinks ontbreken concrete cijfers voor de financiering. Maar op internet staan berekeningen voor een landelijk basisinkomen. De een wil het geld halen bij banken en nutsbedrijven. De ander kijkt naar microbelasting van financiële transacties. Logischer is onder andere een samenvoeging van de budgetten voor alle sociale voorzieningen en verwachte besparingen. Dat zal echter niet genoeg zijn. (Een overzicht van diverse opties en berekeningen stond op basisinkomenvoordummies.nl.) Ik ben ervan overtuigd dat de financiering rond kan komen. Alleen al omdat de ECB een zinvolle(re) bestemming voor vers geperst geld nodig heeft.

Het initiatief van GroenLinks past in een beweging die ook elders in het land opduikt. Men wil eerst lokaal experimenteren en het basisinkomen vervolgens nationaal invoeren. In dat geval gaan onmiddellijk andere factoren meespelen. Zoals een internationaal aanzuigende werking.

Ik denk dat linkse partijen er goed aan doen om rechtse partijen al bij voorbaat de wind uit de zeilen te nemen. Dat kan door rechts te denken en passende voordelen klaar te hebben. Maar dan moet links de vaak terechte zorgen van rechts wel serieus nemen. Want zo’n proef is op termijn de kans om uiteindelijk wereldwijd bestaanszekerheid te bereiken.

Zonder inkomen geen extraatjes

In Gratis geld voor bedrijven (de Volkskrant, 9 september 2016) vraagt Koen Haegens zich af of het beter is om alle burgers in de EU 3.000 euro te geven. Zoiets lijkt mij prima, naast investeringen in een toekomstbestendige economie. Nu riskeert de ECB met zijn monetaire beleid instabiliteit van financiële markten en vastgoed. Terwijl spaargeld en een eigen woning voor mij juist gelden als zekerheid. Kennelijk houdt niemand in politiek Den Haag zich bezig met Nederlanders zonder inkomen.

Ik sta nog ingeschreven bij het UWV. Dat stuurde onlangs een bericht over scholingsvouchers voor werkzoekenden t.w.v. € 1.000. Die zijn echter voorbehouden aan mensen met een uitkering of arbeidscontract, en zelfstandigen. Verder zijn er extra voorzieningen en activiteiten voor mensen in de bijstand. Maar zonder bijstand gaan die aan je neus voorbij.

Er zit een rare gedachtekronkel in. Wie weinig inkomen heeft, krijgt extra’s. Wie helemaal geen inkomen heeft en verplicht inteert op vermogen, krijgt niets. Een werkloze kan via de WW een uitkering krijgen van maximaal € 35.000 per jaar. Zo iemand komt ook in aanmerking voor een scholingsvoucher. Maar verdwijn je uit de kaartenbak van de WW en zoek je aantoonbaar naar werk, dan krijg je die voucher niet. ‘Da’s toch niet normaal?’, zou Bennie vast zeggen.

Ik wijt dit aan de onzichtbaarheid van mensen zonder inkomen. Pas bij de belastingaangifte in het volgende jaar wordt hun situatie helder. Middeling van inkomens lijkt de enige handreiking van de overheid als je noodgedwongen leeft van eigen vermogen.

Nee, écht geen uitkering

Na afloop van mijn WW-uitkering op 1 augustus volgt er geen andere uitkering. Dat is moeilijk te bevatten voor veel mensen. Ze reageren vol ongeloof en vertwijfeling. Dat dit kán in Nederland! Er is toch altijd een sociaal zekerheidsvangnet? Dus blijven ze mij op het hart drukken om vooral nog naar deze of gene regeling te kijken. En om navraag te doen, want ze hebben ergens gelezen dat er alternatieven zijn. Ook al heb ik herhaaldelijk en uitgebreid gezocht op relevante websites als Rijksoverheid.nl.

Feitelijk verstoren die goed bedoelende mensen telkens weer mijn gemoedsrust. De realiteit is dat ik net overal buiten val. En ja, zoiets bestaat in Nederland. Ook als je een arbeidsverleden via loondienst hebt van 35 jaar. Ook als je een klein eigen bedrijf hebt gehad. Ook als je altijd belasting hebt betaald. Ook als je boven de vijftig bent. En zéker wanneer je nooit schulden hebt gemaakt, je hypotheek hebt afbetaald en een appeltje voor de dorst hebt gespaard.

Vandaag heb ik na het zoveelste ‘advies’ het sociaal loket van de gemeente gebeld. Om er voorgoed van af te zijn. Een vriendelijke en begripvolle medewerkster stond mij te woord. Zij hoorde mijn verhaal aan en raadpleegde wel drie collega’s. Waarna zij alsnog ‘nee’ moest verkopen. Vermoedelijk zat zij er nog meer mee dan ik, want ik was er op voorbereid. Wat mij juist verwondert, is dat nog zoveel mensen anno 2016 onvoldoende beseffen wat er in Nederland gaande is.

Paradoxaal maakt ons socialezekerheidsstelsel mensen afhankelijk. Om te kunnen reizen, heb ik al vaker volledig van eigen geld geleefd. Misschien moet je het zelf hebben meegemaakt om te weten hoeveel vrijheid dat geeft. Al is het maar tijdelijk.

Verschil langdurig ziek of werkloos

Het verschil in benadering van mensen die ziek of werkloos zijn, verwondert mij. Het lijkt alsof iedereen vindt dat je buiten je schuld ziek wordt. Ben je ernstig en langdurig ziek, dan is er de WAO. Maar ben je tijdens een ernstige crisis langdurig werkloos, dan is dat vast je eigen schuld. Ben je 45 jaar of ouder en is de situatie uitzichtloos? Dan wacht uiteindelijk de bijstand, nadat je eerst je huis en ander vermogen hebt opgegeten. In de WAO mag je je huis houden. Er is ongelijkheid alom.

Vaak is het verschil in situaties grijs, in plaats van zwart/wit. Ik geef wat voorbeelden.

  • Je houdt van extreme sporten en flinke uitdagingen. Je vindt de skipiste oersaai, die is voor watjes. Dus ga je buiten de banen skiën. Jij weet toch goed wat er mogelijk is. En dan gaat er iets ernstig mis.
  • Je houdt van duiken. Je hebt de belangrijke cursussen doorlopen en je controleert de uitrusting voor elke duik. Veiligheidsmaatregelen zijn heilig. Toch gaat er onverwacht iets fout.
  • Je bent 45 jaar oud. Je werkt bij een organisatie en er is veel gedoe na de fusie. De spanningen lopen op en je merkt dat je het niet meer trekt. Voor een redelijk alternatief is geen ruimte. In jouw beroep is weinig werk. Je bent er nu letterlijk ziek van. Wat nu?
  • Je bent dertig jaar oud. Er zijn wat onverwerkte zaken uit je jeugd die je niet onder ogen wilt komen. En dan raak je compleet overspannen. Na de ziektewet beland je uiteindelijk in de WAO. Maar voor hoe lang?
  • Je bent net 47 jaar en er zijn 685.000 werkzoekenden. Het bedrijf waar jij al dertig jaar werkt, gaat failliet. Er valt helaas weinig te halen.
  • Je bent jong en net in de bouw gestart als zzp’er. Je verdient nog niet genoeg voor een arbeidsongeschiktheidsverzekering. Dan krijg je thuis een ongeluk en raak je verlamd.

Het verschil tussen ziekte en werkloosheid is niet eenduidig. Het lijkt mij eerlijker als regelingen elkaar naderen qua voorwaarden en bedragen. Waar ligt de verantwoordelijkheid bij ziekmakende werksituaties? Ik zie liever een algemeen sociaal vangnet, dat rekening houdt met mogelijkheden en verantwoordelijkheden.

Dit bericht is bedoeld als food for thought, meer niet.

Haat/liefde-gevoel voor Amsterdam

Het nieuwe jaar is in zicht en ik wil schoon schip maken. Dus pak ik nu mijn hevige aversie tegen Amsterdam aan. Als ik nadenk, wordt vanzelf duidelijk waar die vandaan komt.

Nostalgie
Heel lang vond ik het heerlijk om Amsterdam te bezoeken. Als dertienjarige had ik een hele zomer vakantiewerk gedaan. Met mijn oudere zus, neef, nicht en vriendinnen gingen we de bloemetjes buiten zetten in Amsterdam. Ik was er nog nooit geweest en keek mijn ogen uit. Die dag ging mijn hele salaris er doorheen, de stemming was opperbest.

Toen kwam de tijd waarin ik zelf ging ontdekken en reizen. Vanaf het centraal station werd de vertrouwde halve cirkel steeds breder, boeiender en verrassender. Ik bezocht kantoren van luchtvaartmaatschappijen, touroperator Greyhound en het Amerikaanse consulaat. Daarna volgden musea, 48 onvergetelijke kruisraketten, concerten, en een informatiedag over de zijderoute.

Keerpunt
De kentering kwam toen ik overal in ons land op kunstmarkten ging staan. Misschien lag het aan de locatie. Maar in Amsterdam zag ik vooral verwende mensen. Het type dat bakken met geld verdient, zelden tevreden is, zich stierlijk vervelende kinderen meesleept, en alles al heeft.

De organisatoren spelen het hard. Zij kunnen een voorbeeld nemen aan dorpjes in mijn provincie. Daar krijg je als standhouder op de koude kerstmarkt ’s ochtends gratis koffie en ’s middags warme glühwein. Nee, in Amsterdam moet je als standhouder dokken voor de wc. Ze laten buitenmarkten zelfs doorgaan als het KNMI waarschuwt niet de weg op te gaan. Anders zijn ze namelijk verplicht om het staangeld terug te betalen.

Mentaliteit
Amsterdam is zo trots op zijn allereerste aandelenbeurs. Maar feitelijk is dat de bakermat van de graaicultuur. Achter de pracht en praal van grachtenpanden gaat een rotte mentaliteit schuil. Die gebouwen zijn vaak bekostigd met geld van uitbuiting, afpersing, bedrog, geweld en slavenhandel. Fraai hoor. Ik weet dat dit te zwart/wit is gesteld. Ik ken ook super hartelijke ras-Amsterdammers uit de Jordaan. En één van mijn beste vriendinnen komt er vandaan. Toch vraag ik mij af wat Amsterdam zou zijn, zonder de toestroom van getalenteerde provincialen.
En als je ziet hoe ze daar tewerkgestelde bijstandsgerechtigden behandelen, vraag je je af of ze al beseffen dat we geen plantages in de tropen meer hebben. Deze mensen moeten verplicht aan tafel blijven zitten in hun pauze.

Rijke armen

Bij ons ben je arm als je, na aftrek van vaste lasten, te weinig overhoudt voor kleding, huisraad, verjaardagscadeaus, vervoer en sociale activiteiten zoals sport of vakantie. Nederland telde in 2012 1,2 miljoen armen, volgens het CBS. Ik zal er nooit meer aan wennen. Dat we dit armoede noemen, bedoel ik. Begrijp mij goed. Ik benijd niemand die langdurig in de bijstand zit. Maar wat leven bijstandsmoeders hier in weelde vergeleken bij vrouwen die ik elders heb ontmoet.

Hoe is het mogelijk dat doffe ellende zo snel in vergetelheid raakt. Er zijn nog genoeg Nederlanders die de hongerwinter van 1944 in het westen hebben meegemaakt. Iemand die alleen onze welvaartsstaat kent, kan zich moeilijk een beeld vormen van armoede. Ik doe een poging om dit te verduidelijken.

Armoede is …

Dat je nergens veilig bent en niemand kunt vertrouwen.
Dat je schamele, golfplaten eenkamerhuisje zonder water, sanitair, gas of elektriciteit elk moment kan worden platgewalst. Met je bezittingen er nog in. Gewoon omdat een corrupte ambtenaar zich door een projectontwikkelaar laat omkopen en jij niet bestaat.
Dat je het adembenemend stinkende hurktoilet met duizend buren moet delen.
Dat je als vrouw ’s nachts niet naar dat toilet durft, hoe nodig je ook moet. Want mannen kunnen met je doen wat ze willen. Jij bent toch volkomen rechteloos.
Dat je geen maandverband kunt kopen en trouwens ook geen medicijn. Al verloopt een bevalling nog zo slecht, zonder geld kom jij het ziekenhuis niet in.
Dat je dagelijks twee uur heen en terug loopt naar de rotonde, waar je met handwerk een paar centen verdient. Je loopt door modder en stof, en ademt de godganse dag zeer giftige uitlaatgassen in. Beweging genoeg, dus voor jou geen sportclub. Vakantie? Wat is dat?
Dat jij en je kinderen regelmatig honger hebben.
Dat je in de slechtste periodes zo weinig eten hebt, dat je baby hersenbeschadiging oploopt.
Dat je geen geld hebt voor het verplichte schooluniform. Dus gaan jouw kinderen niet naar de ‘gratis’ school. Waar het onderwijs overigens zo beroerd is, dat ze er toch weinig leren.
Dat je man er niet meer tegen kan en elk nacht dronken en gewelddadig wordt. Woon je toevallig in India, dan wil hij dat jij je nier verpatst om een tv te kunnen kopen.
Dat je nicht met haar drie kinderen bij jou intrekt. Zij hadden het thuis nog slechter.
Dat je man jou en je kinderen volkomen berooid in de steek laat. Zoek het maar uit.
Dat de ‘huisbaas’ na een week huurachterstand jullie uit je schamele hutje verjaagt.

Armoede is regelmatig in gevaar verkeren, doffe ellende, nauwelijks kansen hebben, totaal rechteloos zijn. Volgens mij dan. Gelukkig zijn steeds minder mensen zo extreem arm. Zij moeten leven van 1,25 dollar per dag. In 2010 waren dat er wereldwijd nog maar 1,2 miljard. Wij zijn nog lang niet zo diep gezakt.