Spinrag en hangende paddenstoelen

Op een stormachtige herfstdag passeer ik deze dakrand vol spinrag. ‘Halloween!’, denk ik meteen. Volgens Wikipedia werd Halloween vooral door de Kelten gevierd. ‘Die geloofden dat op die dag de geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar terugkwamen om te proberen een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar. De geesten die uit dode mensen op zouden rijzen, werden aangetrokken door voedsel voor hen neer te leggen voor de deuren.’

Even verderop richten roze hangende paddenstoelen zich op naar het licht. En dat in het bos op de Hemelse Berg. Nu kan je wel zeggen dat Halloween hier naartoe is overgewaaid, maar ik vind het behoorlijk mysterieus allemaal.

De naderende jaarwending

Jaarwisselingen beschouw ik als scharniermomenten in het leven. Het is dan extra belangrijk om dingen goed af te ronden, voordat het nieuwe begint. Maar steeds is er iets anders wat toch nog moet. Twee stappen vooruit; totaal onverwachts een stap terug. En sommige zaken komen gewoon niet goed. Daar zou ik misschien wel mee kunnen leven, als ik niet zo gevoelig voor jaarwendingen was. Bijgelovig zijn is soms best lastig.

Bijgeloof of intuïtie

We kunnen het leven nemen zoals het is, maar ik denk dat veel mensen dat saai vinden. Alles is dan zo gewoon. Er moet toch meer zijn dan dit bestaan. En we willen graag ergens over kunnen dromen. Speel je mee in de loterij, dan koop je een beetje hoop. Zit het tegen, dan is er vast een reden waarom het zo loopt. Natuurlijk, we zoeken houvast en zekerheid. Evenals een spannende ontsnapping aan het gewone.

Ik ben rationeel, maar betrap mezelf soms op een kinderlijk bijgeloof. Als ik achter mij een naderende auto hoor, dan kijk ik naar een specifieke tegel verderop in de stoep. ‘Als ik op die tegel sta voordat de auto passeert, dan zal het goed met mij blijven gaan.’ Het lukt altijd om zo’n tegel tijdig te bereiken. Soms moet ik doorlopen. Maar rennen of springen is nooit nodig. Kennelijk schatten mijn hersenen bij het geluid van een naderende auto afstand en snelheid perfect in. Toch ben ik steeds weer opgelucht als het is gelukt.

Ik ben zeer gevoelig voor ‘tekens’ als ik aan iets belangrijks begin. Zoals aan een nieuw jaar. Gisteren, op nieuwjaarsdag, stond ik om 10:20 uur bij een bushalte in een stille, mistige straat. Niemand te zien. Behalve een zwerverstype met twee grote supermarkt-tassen. Hij kwam rochelend naar de bushalte, zette zijn tassen neer en zocht heel nadrukkelijk contact. Uiterst opgewekt en vriendelijk. Zoals mensen zonder prangende verantwoordelijkheden dat kunnen doen. Maar hoogst irritant.

Kijk, op zo’n moment ontstaat er voor mij een bloedlinke situatie. Want ik zou er zomaar waarde aan kunnen gaan hechten. Dat nu juist hieruit mijn eerste ontmoeting in 2016 bestaat. Gelukkig vergeet ik zulke incidenten vaak snel. En het jaar gaat gewoon zijn gang, zoals het verder zijn gang zal gaan.

Bijgeloof is iets anders dan intuïtie. Intuïtie is echt; daar geloof ik heilig in.

Levensverwachting 84 jaar

Als kind ging ik eens met een vriendinnetje en haar ouders naar een pretpark. Ik moet een jaar of acht zijn geweest. De naam ervan ben ik vergeten en ik heb geen idee meer waar het lag. Het was een parkachtig terrein, met spannende kronkelpaden. Maar misschien verzin ik dat. Eén zo’n pad leidde via een brug over een beekje naar een huisje met een bijzonder apparaat.

Het was een apparaat dat je toekomst kon voorspellen. Je moest op een metalen plaat je hand neerleggen. Daarna tastten metalen staafjes in een golfbeweging je handpalm af. Dat duurde even. Vervolgens gaf het apparaat een hoogstpersoonlijk briefje af.

Op dat briefje stond hoe het verder zou gaan in mijn leven. Of ik zou trouwen, hoeveel kinderen ik zou krijgen, of ik gelukkig zou worden. Het stond er allemaal op. Helaas heb ik het niet bewaard en nu ben ik alles vergeten. Behalve één ding. Ik zou lang leven en wel 84 jaar oud worden. Na al die jaren geloof ik dat nog steeds.

Pleidooi voor de magnetron

Over eten uit de magnetron gaan de wildste verhalen rond. Het zou gevaarlijk zijn vanwege de straling. Misschien is het zelfs kankerverwekkend. En magnetronmaaltijden zijn altijd te zout, zeggen ze. Is de magnetron schadelijk, dan kan ik nu elk moment doodvallen. Want ik kook er al ruim twintig jaar mijn maaltijden in.

Radioactief word je er niet van. Verhitting ontstaat wanneer waterdeeltjes in het voedsel door de golven gaan bewegen. Dat is best onschuldig. Ik heb geen idee of daar cellen van kapotgaan. Maar vitaminen verdwijnen zeker als je eten lang op vuur doorkookt. Het is ook een misverstand dat maaltijden uit de magnetron altijd te zout zijn. Kennelijk gebruikt iedereen het apparaat om kant-en-klaar voedsel of drank in op te warmen. Maar je kan er ook verse groenten in koken.

Ideaal hoor. Glazen schaaltje pakken, beetje water erin, aardappels schillen en groente wassen, alles klein snijden, dekseltje erop, en hop, gezellig samen de magnetron in. Pasta koken kan ook. Al verandert de draaischijf dan wel in een zwembad. Stukken vlees of vis bak ik apart op een kookplaat. Na zes minuten is een eenpersoonsmaaltijd gaar. Bij twee personen reken ik twaalf minuten. En bij drie of meer personen spreek ik altijd af in een restaurant.

Met een goede afstemming ben ik gauw klaar. Dat is praktisch, want ik heb vaak last van vreetbuien. Dan is eten uit de magnetron sowieso gezonder dan een snelle hap uit de patatzaak. Ik gebruik geen zout, maar juist veel kruiden en specerijen. Er is nog een voordeel. Dat glazen schaaltje krijg je makkelijker schoon dan een metalen pan.

Stel dat ik moet kiezen tussen een paar jaar langer leven of eten uit de magnetron. Dan weet ik het wel. Tijdens die laatste jaren ben je meestal oud en krakkemikkig. Terwijl ik nu geniet van mijn extra tijd in blakende gezondheid. Ach, ik ben toch zo blij met mijn magnetron.

Spiritualiteit – Vargtimmen

‘Hier waart het onbenoembare rond, dat primordiale van de Oude Wereld.’ En ‘Alomtegenwoordig zijn ze, de grote spirituele en existentiële vragen.’ Zinnen van Oliver Kerkdijk in de VPRO-gids over Vargtimmen van Ingmar Bergman.

Als klein meisje vroeg ik mij al af hoe het nu precies zat. Stel dat mijn vader en moeder niet verliefd op elkaar waren geworden. Dan was ik nooit geboren. Of zou ik dan toch geboren zijn als kind van een ander stel? Niet fysiek, maar mijn geest? Serendipity, toeval, geloof of spiritualiteit. Er is meer dan je kan zien, maar kan je het misschien wel waarnemen?

Hebben wij beelden en herinneringen uit een lang vervlogen tijd, overgeleverd door onze voorouders? Zijn het slechts oude fragmenten uit een film, of visioenen die een boek oproept? Uit onderzoek blijkt dat mensen trauma’s en andere ingrijpende gebeurtenissen uit hun eigen leven doorgeven aan hun kinderen. Tot minimaal de derde generatie nakomelingen is het mentale effect daarvan herkenbaar in gedrag. Hoe ver gaat dit werkelijk terug en wat blijft ervan over bij de nakomelingen?

Vroeger waren er veel dingen die mensen niet begrepen. Nu hebben wij voor bijna alles een verklaring. Kijk bijvoorbeeld naar de medische wetenschap of het effect van voedingsstoffen in ons eten. Angst door onwetendheid kan gedachten en beelden vervormen. Mensen hadden genoeg om bang voor te zijn. Honger, agressie, overstromingen, onweer, vuur, onverklaarbare ziekten en wilde dieren. Maar er waren ook fragiele wonderen, zoals nieuw leven.

Los van elkaar drongen twee mannen erop aan dat ik mijn spirituele kant zou erkennen. Hun denkwijzen zijn gebaseerd op religies uit Azië en theorie over coaching. Spiritualiteit en geloof kan je niet opleggen of aanleren. Ik heb weinig behoefte om er in detail over te praten. Dergelijke belevingen zijn puur intuïtief en persoonlijk.

In het dagelijks leven is het een kunst om trouw te blijven aan jezelf. Als je ermee om kan gaan, vormen geloof en spiritualiteit een enorme innerlijke kracht. Net als je intrinsieke capaciteiten. Een mooi, maar niet eenvoudig doel is dat ik hier volledig naar ga leven. Want dat leidt naar vrijheid in verbondenheid. Misschien dat die mannen dit zelf nog zochten.