Nazomer op landgoed Ampsen

Regen en onweer zouden we krijgen bij Lochem op landgoed Ampsen. Maar het werd fijn wandelweer met wind en zonneschijn. Dit landgoed ligt er in ieder jaargetijde goed bij, dus ook in de nazomer. Daarbij heb ik een grote voorliefde voor landgoederen met statige beukenlanen, stille wateren, mooie paddenstoelen, onverwachte ontmoetingen en veel afwisseling in velden en bosschages. Dat is hier allemaal.

Het kasteel of landhuis.

Het stille water en de beukenlaan.

De bloedrode biefstukzwam.

En de onverwachte ontmoeting met een hazelworm (beetje onscherp weliswaar).

Het gras is altijd groener …

Oude boerderij in de Achterhoek

Elke zomer weer doen we aan een volksverhuizing. Mensen in de stad vieren vakantie op het platteland. En anderen uit een klein dorp verlangen naar het uitgaansleven bij een strand. Dit snap ik. Maar wat zoekt iemand uit een prachtig oord veertien dagen lang in een aftands Egyptisch all-inclusive resort? Een vrouw vertelt daarover in de trein, tussen Aalten en Doetinchem. Het is haar slecht bevallen.

We zijn dan op de terugweg. Te voet hebben we zojuist 22 kilometer afgelegd van Aalten naar Winterswijk. Twee van ons komen uit idyllische Twentse dorpjes. Een derde komt uit pittoresk Zutphen. En ik, ik woon aan de rand van de Veluwe. Toch willen we allemaal wat anders zien en wandelen we elders. Zelfs als we daarvoor eerst een uur moeten reizen. Zoals voor deze wandeltocht, diep in het hart van de Achterhoek. Is het gras daar soms groener?

Tweeluik zicht op de kunstroute (3)

Dubbelzicht kunstroutes Enghuizen 4

In het drieluik dubbelzicht/driedubbel zicht op de kunstroute tot besluit een tweeluik. Links een transparant glaspaneel op landgoed Enghuizen met werk van voorgaande kunstroutes. Rechts het omliggende land, met een boerderij op de achtergrond. Deze twee foto’s in dit log zijn vrijwel identiek, maar genomen vanaf verschillende hoogtes.

Dubbelzicht kunstroutes Enghuizen 6

Welke het beste is gelukt en waarom, mag je zelf beoordelen.

Driedubbel zicht op de kunstroute (2)

Glaspanelen met kunst Enghuizen

Stel dat je een drie-beelden-in-één-foto wil maken zonder trucage. Lukt dat met de eenvoudige camera van een smartphone? Jawel hoor. Men neme een aantal glaspanelen op een kunstroute. Ze staan aan weerszijde van een pad aan de rand van landgoed Enghuizen in Gelderland. Aan de ene kant een bosschage; aan de andere kant een groenstrook en weiland. De glaspanelen tonen doorschijnende foto’s van vorige tentoonstellingen op het landgoed.

Met mijn rug naar het weiland toe heb ik een foto genomen van het tweede paneel links. Dan ontstaat dit 3-in-1-resultaat:

Drie beelden in een kunstroute

In ons groepje ontstond verschil van inzicht over wat nu eigenlijk mooi en kunstzinnig is. Daar heb ik mij ver van gehouden. Over kunst hoef je niet te praten. Kunst moet ruimte voor fantasie over laten. Kunst is mooi als je het zelf mooi vindt. Morgen volgt de mooiste foto, volgens mij dan. Wat jij en de kunstenaar daar van vinden, mogen jullie weten. Driedubbelzicht. Het is maar net hoe je dat ziet.

Dubbelzicht op de kunstroute (1)

Varens voor vijver

Komt het door die woorden over de weerspiegeling in het water? Of begint het met de dubbelzijdige glasobjecten van Marijke Schellekens, waarin twee beelden door elkaar heen zichtbaar zijn?

Ineens zie ik eenzelfde effect overal om mij heen. Terwijl de groep stilstaat bij elk kunstvoorwerp en opgaat in gebabbel over vormen en betekenissen, ben ik zoet met dubbele taferelen. Zo gaan foto’s op in glasobjecten en worden glasobjecten met foto’s weer een met de natuur.

Glaskunst Marijke Schellekens 2

Afijn, kijk zelf maar. De varens groeien aan de oever van een vijver nabij het kasteel in Laag Keppel. En de getoonde glaskunst is van Marijke Schellekens. Haar werk is te zien tijdens de Kunstroute 2019 op landgoed Enghuizen in Hummelo.

Gaststätte Pries

Afgelopen zondag wandelde ik met een groepje aan de oostelijke rand van de Achterhoek. Rond de oude steengroeve van Winterswijk bevindt zich misschien wel Neêrlands mooiste landschap. Direct over de grens met Duitsland ligt een zweefvliegveld en daar staat een gaststätte. Gaststätte Pries vind je niet op internet, zelfs niet op Google Maps. Het is zo’n zaak die behoort tot een bijna uitgestorven soort. De uitbaatster is 86 en haar man is van eenzelfde leeftijd.

Welig bloeiende geraniums omzomen de veranda. Zodra je binnen treedt, waan je je in een andere tijd. Links is een gelagkamer met veel houten tafels en stoelen, vermoedelijk uit de jaren vijftig. Rechts bij de bar zie je een houten bank in hoefvorm. Ofwel: zo’n knusse hangplek voor rondbuikige Duitsers met bierpullen. Aan de muur geen zorgvuldig bijeengebracht retrospul of wilde-zwijnenkop voor ‘een authentieke beleving’. Nee, hier hangt het echte werk.

Een menukaart ontbreekt; je eet er wat de pot schaft. Ik nam rindfleissuppe. Die komt rechtstreeks uit grootmoeders kookboek. De zoon des huizes bracht heldere bouillon met stukken vlees, omelet en piepkleine deegbolletjes. Geserveerd met een half sneetje casino witbrood. Vergeet dus even de verantwoorde deegwaren van zes verschillende graansoorten.

Anderen kozen zelfgebakken appel- en pruimentaart. Die kwamen in flinke brokken. En de koffie was slap. Zo hoorde dat vroeger in Duitsland, tot barista’s allerlei koffies (het woord alleen al) introduceerden. Bestel je een radler, dan mixt de echtgenoot gewoon zelf bier met limonade. Je moet trouwens wel geduld hebben.

Een tip voor de mannen: het herentoilet bestaat uit een langwerpige pisbak. Ik heb er geen verstand van, maar dat schijnt heel nostalgisch te zijn.

Voor mij symboliseert die ontbrekende menukaart iets wat in Europa bijna niet meer bestaat: het avontuurlijke van reizen zodra je de grens over gaat. Wil je kunnen vertellen dat je er geweest bent, wacht dan niet te lang.