Weet wat je eet. Rundvlees 98%

Zeulend met drie tassen vol levensmiddelen verzucht ik wat een gedoe het toch is: boodschappen halen. Waarop direct het weerwoord volgt: ‘Maar stel je eens voor hoeveel werk het zou zijn als je de teelt, de productie, de verpakking en het transport tot aan de winkel van alle producten zelf zou moeten doen. Trouwens, gezeul met levensmiddelen is nogal een luxeprobleem.’

Eenmaal thuis ontstaat een nieuw idee. Want al die kant-en-klare levensmiddelen, zoals koekjes, magnetronmaaltijden en slagroomvla, wat zit daar eigenlijk allemaal in? En al die ogenschijnlijk ‘pure’ producten, zoals rundvlees, melk en trostomaten, wat is daar nog echt onbewerkt aan? Bovendien: waar ter wereld komen alle verschillende ingrediënten van de levensmiddelen in mijn drie boodschappentassen vandaan?

Weet wat je eet. Je hoort wel dat sommige stadskinderen niet beseffen dat melk uit koeien komt. Tijdens wandelingen op het platteland heb ik gemerkt dat ook niet iedere volwassene weet hoe spruitjes groeien. Van welke gewassen en voedingsmiddelen kennen we nog het groeiproces? Wie herkent alle gewassen op een akker of de fruitsoorten aan het uiterlijk van een boom? Voor mij lijkt dit een gelopen race. Als kind kwam ik regelmatig over de vloer bij boeren. Mijn vader had een groentetuin en in het buitenland heb ik veel plantages gezien. Toch stuitte ik dit jaar op een veld met lichtgroene sprietjes dat mij op het eerste gezicht onbekend voorkwam. Het bleek bij navraag het loof te zijn van teeluitjes. Kleine uitjes om grote uien mee te telen, bestemd voor akkerbouwers.

Terug naar de drie tassen. Van het eerste product dat ik bekijk, vermeldt de verpakking gelijk al meerdere onbekende ingrediënten. ‘Rundvlees 98%, natuurlijk aroma, antioxidanten. E301, E331.’ Die toevoegingen vormen samen dus de overige 2%. E331 is een zuurteregelaar. En E301? Volgens Wikipedia is dat natriumascorbaat, ofwel ‘het natriumzout van ascorbinezuur met als brutoformule C6H7O6Na.’ Juist ja.
Over welk soort rund hebben we het trouwens? Een melkkoe (van hoe oud?), een vaars, een pink, een kalf, een stier, een os, een Heckrund, zwarte Taurus, een blonde Aquitaine, een Holstein Friesian, of een ander ras? Ze vertellen ons ook niks, die vleesproducenten.

Dus wat heb ik nu allemaal in huis gehaald? Het ziet er uit als vlees, melk, vla, koek, in chocolade gedoopte kruidnootjes en speculaaskoek (Sinterklaas is in het land), brood, chips, zoutjes, zoetjes, aardappelen, groenten, appels, spekreepjes, vloeibare boter, margarine, kaas, paté, koffie, thee, port en mueslikoek. Het is te veel om apart te ontleden, maar een paar producten zal ik nauwkeuriger beschrijven.

Dierlijke producten. Rundvlees, zie boven.

De spekreepjes zijn interessant. Die bevatten, naast 95% varkensvlees en de gebruikelijke toevoegingen, ook … beukenhoutrook! Goh, wat ze er al niet in kunnen stoppen.

De weidemelk bevat evenzeer een bijzondere vermelding. Want, ik citeer AH: ‘Onze melkveehouders gebruiken uitsluitend groene stroom en zorgen goed voor hun dieren.’ Ik mag hopen dat die groene stroom voor de stallen is bedoeld en niet voor de koeien. In elk geval ontstaat er een kruidenrijk grasland en daar drinken we deze melk voor. De stroom is bij de melkproductie een dingetje tegenwoordig. (Ik heb daar andere associaties bij uit de tijd dat ik zelf koeien molk.) De slagroomvla, namelijk, wordt óók al gemaakt met gebruik van groene stroom van onze eigen Nederlandse boeren. Onze boeren kunnen alles zelf. Maar wat de wortelkleurstof caroteen doet in mijn gatenkaas (jong belegen 45+), daar heb ik werkelijk geen idee van.

Dan enkele plantaardige producten.

Royal gala, Tenroy klasse 2, NL-BIO-01. Ofwel: appels. Oorsprong teler [vermoedelijk ook oorsprong van de appels]: Italië, Santer, C-46. ‘Royal gala is een sappige handappel en heeft een toegankelijke zoete smaak met tonen van nectarine. Hierdoor is het een echte allemansvriend.’ [Citaat AH.] Geen idee wie of wat Santer is. Santer Romantic Hotel. Santer Davide boerderijvakantie. Of: Santer Hedi in South Tirol? Ik hou het op de boerderijvakantie. Ze zullen daar wel een appelboomgaard hebben. Verder geen toevoegingen, dus een puur en biologisch product.

Vastkokend, 3 kg. Het zou mijn niet verbazen als sommige jongeren geloven dat de enige twee verkrijgbare aardappelrassen ‘vastkokend’ en ‘licht kruimig’ heten. Ook ik let zelden op rassen. In dit geval bieden de kleine lettertjes op de verpakking uitkomst. Ras en land van oorsprong: Musica. Geteeld door Mts. Stegeman-Priem uit Biddinghuizen (NL).
Bij Meijer Potato lees ik dat dit ras van ‘tafelaardappels’ geliefd is bij aardappeleters. Musica is ook multi purpose en inzetbaar in de koelversindustrie. Dat laatste, daar herken ik mezelf niet helemaal in, maar deze patatten zijn goed eetbaar. Ze zijn wel een beetje fors voor een eenpersoonsdiner. Ik moet per maaltijd een stukje van elke pieper afsnijden, want één enkele aardappel minus een stukje is genoeg. Anders zit ik al gauw een kwart kilo aardappel per maaltijd weg te werken, terwijl ik er graag groente en vlees bij voeg. Van Mts. Stegeman-Priem staan foto’s op internet. Kijk, dat vind ik nou sympathiek. Je ziet waar de aardappels groeien en wie er voor zorgt.

Dan de koffie. Mijn bakkie pleur heet ‘Aroma rood, grove maling’ en verder rept de verpakking met geen woord over herkomst of ingrediënten. (Is vast foute boel.)

De thee is weer een ander verhaal. Het betreft ‘Morocco mint & spices’, ‘Perfect for a fresh bright moment after mealtime.’ Dit verzin ik niet, dat doet de fabrikant. Ingrediënten: kaneel (27%), cichoreiwortel, rozenbottel, zoethout (18%), sinaasappelschilletjes, aroma, munt (2,4%). Hoe dit tot 100% optelt, mag je zelf bedenken tijdens het brighte moment. De combinatie is redelijk Marokkaans, alleen kan ik er geen enkel theeblaadje tussen ontdekken.

Verder heb ik staan twijfelen bij de winterpeen. De verpakking toont een afbeelding van het paard van Sinterklaas op een dak bij een schoorsteen met een grote peen in zijn mond. En het bijschrift luidt: ‘Winterpeen, voor Ozosnel, het paard van Sinterklaas.’ Daarom dacht ik even dat het diervoeding was, maar deze zak lag toch echt in de mensengroentenbak. En sinds wanneer heet het paard van Sinterklaas Ozosnel?

Tot besluit een artikel met ingrediënten van zeer uiteenlopende origine: Cravingz Christmas cocomallows. (Je kan tenslotte niet vroeg genoeg met de voorbereiding beginnen.) Deze marshmallow cakejes met kokoslaag bevatten, naast een scala aan zoetwaren en E-nummerachtige toevoegingen: tarwebloem, kokosvlokken (7%), palmolie, maïszetmeel, cacaopoeder, gelatine, zout, magere melkpoeder en weipoeder (melk). Het mag dan een allegaartje zijn; van deze voedingstoffen weet ik tenminste hoe en waar ze groeien, en hoe ze worden vergaard of gemaakt.

Parallelle lijnen in de lucht en op de brug

Bovenstaande foto is een toevalstreffer met een bijeffect. Oranjerode strepen verschenen gisteravond in de lucht terwijl de zon achter de horizon verdween. Ik zat in de trein van Zevenaar naar Arnhem. Spoedig zouden we de Westervoortse spoorbrug bereiken. Daar wilde ik een foto nemen van het oranjerode schijnsel, en als het even kon: boven de IJssel. Dus vlak voor de rivier en de brug.

Weldra naderde de trein de helling. Ik was er helemaal klaar voor. Maar op het moment suprême schoven de brugleuningen voor de oranje lijnen en de coupé-verlichting weerspiegelde nogal hinderlijk in de ramen. Dus moest ik razendsnel opstaan en manoeuvreren. Dit is het onverwachte resultaat: de leuningen van vier parallelle bruggen die perfect evenwijdig schuin oplopen aan de oranje strepen in de lucht. En je zou bijna geloven dat het water op de voorgrond de IJssel is.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Opalescentie op een gevallen blad

Diamonds are a girls best friend, zegt men wel. Mij doe je een groter plezier met Australische opalen. Volgens Wikipedia vertonen opalescerende materialen een vrij sterke verstrooiing van zichtbaar licht. Kenmerkend is dat zij in de richting van de lichtbundel en loodrecht daarop verschillende kleuren vertonen. De waterdruppels op dit blad van een tulpenboom doen denken aan het betoverende effect van deze edelsteensoort. Ik vind het een mooi effect.

Het luikje naar mijn beeldgeheugen

De werking van ons beeldgeheugen kan mij mateloos fascineren. Want wat wil het geval? Als ik een foto zie van een natuurgebied zonder enig herkenningspunt, dan weet ik soms toch direct om welk land het gaat. Tenminste, wanneer ik het land heb bezocht en dat indruk heeft gemaakt.

Bij een landschap met rode aarde roep ik meteen ‘Australië’. Waarom niet Namibië? Daar is de kleur van de woestijngrond vergelijkbaar rood. Of neem de weerfoto in het NOS-journaal, waarbij de locatie pas later wordt vermeld. Op een foto van een stukje stadsgracht zie ik direct dat het een Leidse gracht betreft, hoewel ik geen afzonderlijk gebouw herken. De foto kan evengoed in een andere oude binnenstad genomen zijn. Doorgaans klopt mijn eerste ingeving. Hoe kán dit? Ligt het aan de gebruikte baksteensoort of komt het door het licht?

Vermoedelijk bevatten dergelijke foto’s wel herkenbare elementen, die we onbewust registreren. Daarna opent er een luikje naar een beeld-herinnering. Zo’n beeld kan lang in het geheugen sluimeren totdat er iets vergelijkbaars passeert, en dan ontstaat de verbinding. Alleen blijft het luikje al dagen dicht bij bovenstaande foto. Ik weet welke locatie dit is, maar het schiet mij niet te binnen in welk ander land ik iets vergelijkbaars heb gezien.

Wuthering heights in Gelderland

Bij het lezen van een verhaal, verzin je zelf hoe de personages en locaties eruitzien. Je creëert een denkbeeldige wereld. Wuthering heights – het boek van Emily Brontë – stond op de keuzeboekenlijst uit mijn middelbare schooltijd. Ik moet mij toen een voorstelling hebben gemaakt van die woeste hoogten, het gebied waarin het verhaal zich afspeelt.

Juist in die periode verscheen Kate Bush met het gelijknamige lied in een videoclip. Het was 1978. Ze droeg een rode jurk en danste tegen de achtergrond van een groen landschap. Helaas zag dat gebied er vrij gewoon uit. Weg geromantiseerd beeld van die woeste gronden.

Maar er bestaat een gebied dat heel behoorlijk in de buurt komt. De Posbank in de herfst, wanneer de begroeiing goudgeelbruin wordt.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

Hou je echt van mij?

Hoe vaak komt het in je relatie voor, dat je je afvraagt of de ander wel echt van jou houdt? Hoe weet je of de ander, ongeacht de reden, niet slechts doet alsof? Hoe vaak is er twijfel? En hoe vaak denk jij, of denkt de ander: ‘Als je toch eens wist …’ Een verleidelijke oogopslag en een lonkend gebaar zeggen namelijk niks.

Gelukkig is de tijd van onzekerheid voorbij. Wil je zeker weten of je partner jou echt aantrekkelijk vindt, dan kunnen jullie vanaf nu een test doen, samen. Die test wijst onverbiddelijk uit of de liefde tussen jullie waar is, of niet. (Al is seksuele aantrekkingskracht wel wat anders dan houden van, maar dat terzijde.)

‘Het zijn de onzichtbare, interne signalen zoals huidgeleiding en hartslag’ die ware aantrekkingskracht verraden. Onderzoek van psycholoog Eliska Prochazkova toont aan ‘dat oude evolutionaire mechanismen nog steeds een enorme impact hebben op ons gedrag.’ En die conclusie lijkt mij dan weer een mooie onderbouwing van het gezegde dat civilisatie weinig meer is dan een dunne laag vernis.

Dus, als je absoluut zeker wilt weten dat je partner de juiste voor je is …

Naar een andere dimensie

‘Sorry voor het ongemak.’, zegt ze. Ze heeft zojuist vertelt dat er iets mis is gegaan met de afspraak. Daardoor vervalt de helft van de beschikbare tijd. Over ongemak gesproken. ‘Er gaan al zo veel dingen mis in mijn leven.’ Het is er ineens uit. Het was niet mijn bedoeling om het daar hardop te zeggen. Dat doe ik alleen thuis.

En als ze daarna vraagt of ik erover wil praten, zeg ik dat ik toch niet terecht kan bij haar. Het woordje ‘nu’ in deze zin valt weg. Nu, bedoel ik, want tijd is weer schaars. Door al het gepraat resteert er nog minder van. Dat is wat ik denk. Ik voel mij opgejaagd; er is kennelijk haast, en wat ik bedoel, komt er beroerd uit.

Escaleren. Werkwoord. Stapsgewijs toenemen in omvang, intensiteit. Uit de hand lopen.

Functionele escalatie. Overdragen van een incident, probleem, of toewijzing aan een technisch team met meer expertise om bij de escalatie te assisteren.

Binnenkort heb ik een gesprek. Frappant genoeg heeft dat vooruitzicht direct effect. Want zo’n gesprek met een professional wil ik voorbereiden. Hierdoor ontstaat een breuk in een vast gedachtepatroon. Zelfs is er even de herkenning van een oudere mentale staat. Eentje die naar het era van de Grote Reizen teruggaat. Een periode vol nieuwe ervaringen, die enkele momenten van luciditeit veroorzaakten. Dan is het alsof je een opening naar een andere dimensie ontwaart.

Deze ervaring vormt een mooi bruggetje naar de 2Doc documentaire Blue Monday. Daarin komen drie jonge mensen aan het woord, die psychoses hebben meegemaakt. Bij een persoon leidde zijn psychoses hem uiteindelijk naar zijn biologische vader. Bij een ander wordt vooral inzichtelijk hoe hij worstelt met zijn positie en de verwachtingen van onze maatschappij. De derde persoon is het meest aards. Zij mist haar psychoses weleens. De meeste mensen zien enkel de waanzin of de ziekte als probleem. Maar: ‘in andere culturen wordt een psychose als bron van wijsheid en inzichten gezien.’

Overigens, een vroegere ervaring met een coach leerde mij dat je mentaal stevig in je schoenen moet staan om goed met sommige hulpverleners om te gaan.