Foto: bewerken en in scène zetten

Als je fotoblogs volgt, zie je regelmatig de prachtigste foto’s. Close-ups van bessen, of mistflarden over een weiland. Of haarscherpe afbeeldingen van vogels en vlinders in volle vlucht. Ik doe net alsof ik erbij hoor met mijn SM-J510FN. Dat is de camera van mijn Samsung telefoon. In feite begint alles met kunnen kijken, maar ook met goede apparatuur. Mij valt het soms niet mee, want deze camera mist knopjes voor instellingen.

Neem nu een slak op een tuinpad. Zo’n slijmerig dier dat héél traag van A naar B glibbert. Daar kan weinig mee misgaan, zou je denken. Het pad is gemaakt van oude bakstenen die qua vorm en kleurschakering verschillen. De donkere slak met zijn bruine huisje past mooi tussen de gele, rode en bruine stenen. Bovendien schrijdt hij voort over een diepgroen tapijt van mos. Kortom: deze slak is op die plek een fotogeniek object.

Nu heb ik zeker twintig foto’s moeten nemen voordat hij er een beetje fatsoenlijk op stond. En nog is een deel onscherp. Van armoede heb ik zelfs gesjoemeld, want hij was al voorbij de mooiste stenen gegleden. Dus heb ik hem opgepakt en teruggezet. Dat is wel een voordeel als je een slak fotografeert. Probeer zoiets maar eens met een vlinder, bijvoorbeeld.

Nu zit ik met een vraag. Zetten al die mensen met perfecte foto’s hun tafereeltjes soms ook in scène? Hebben zij hun foto’s wel bewerkt?

PS: Voor de creatievelingen onder ons. De slak passeert op het fotomoment net de streep op de gele steen. Welk verhaal zou jij bij deze foto hebben geschreven?

Lezen is goed voor je hersenen

Leer je evenveel van reizen als je zelf het avontuur beleeft of als je over de reiservaringen van anderen leest? Reizen heb ik altijd beschouwd als persoonlijke ontwikkeling in sneltreinvaart. Vooral als je alleen reist, alles zelf regelt en continu van plaats naar plaats trekt. Je komt om de haverklap in een nieuwe omgeving aan. Je ontmoet voortdurend vreemden. Je moet met onverwachte situaties omgaan en je aan lokale omstandigheden aanpassen. Daarom komen nogal wat mensen zichzelf tegen op reis.

Niettemin kan een couch potato ver komen door goede reisverhalen te lezen. Want, stelt neuropsycholoog Jelle Jolles van de Vrije Universiteit in het artikel ‘Hongerige hersenen’ (Sir Edmund, 7 juli 2018): ‘Door kennis van vroeger te gebruiken voor situaties van nu kan een persoon zich aanpassen aan nieuwe situaties, en in dat proces is lezen van groot belang. Omdat het een effectieve methode is om ervaringen en kennis van anderen te kunnen gebruiken; van vroeger maar ook uit andere werelden, of van mensen met andere normen en waarden. Door lezen leer je denken.’

In dat artikel legt hij ook uit hoe hersenstructuren door een soort snelwegen, landweggetjes en paden met elkaar in verbinding staan. Dankzij die netwerken wordt informatie uitgewisseld. ‘Bij iemand die veel leest, zijn de netwerken verder ontwikkeld. Daardoor worden er gemakkelijker associaties gevormd en verbanden gelegd tussen zaken die niet per se bij elkaar horen.’ Je ziet de ragfijne draadjes groeien en hun uitlopers elkaar aanraken. Volgens mij gebeurt precies dat wanneer je op reis van alles meemaakt en ervaart.

Het stemt mij gelukkig. Want stel je voor dat je de boel niet onderhoudt. Dan kunnen de uiteinden verdorren, zich terugtrekken en afsterven. Zoals bij planten tijdens deze droogte ook gebeurt. Althans, dat vermoed ik. Nu ik weinig reis, heb ik weer behoefte aan reisverhalen. Verhalen die wezenlijk ergens over gaan. Zoals Zuiderkruis van Pauline Slot, dat zich afspeelt in landen waar ik ben geweest. Landen als decor. Landen in de hoofdrol. Een half woord is genoeg om herinneringen terug te halen.

Momenteel is er op Raam Open iets heel bijzonders gaande. Een onbekende leest sinds donderdag bijna alles. Het gebeurt rustig en kennelijk aandachtig. Van het heden terug naar het verleden heeft deze persoon al circa 550 berichten gelezen. Ik hoop dat hij of zij vandaag verder gaat. Er zijn van 13 februari 2014 tot 4 november 2013 nog 94 berichten te gaan. Juist daar staat genoeg stof tot nadenken bij. Zou er een nieuwe verbinding ontstaan?

De 10 minst gelezen logjes en de 7 langst gevolgde bloggers

Sinds ik de URL van dit blog heb veranderd, is het bezoekersaantal gekelderd. Nu moet ik dus braaf wachten tot de crawler van Google langskomt. En ik heb al zo veel geduld. Dit roept herinneringen op aan het prille begin van Raam Open. Behalve enkele hondstrouwe volgers kwam er toen ook geen mens op dit blog.

Zelf volg ik eveneens al jaren bloggers. Regelmatig komen daar nieuwe bij. Af en toe gaat er zonder scrupules een bezem door de lijst. Want sommigen lijken aanvankelijk boeiend, maar gaan na verloop van tijd vervelen. Terwijl ik bij anderen eerst twijfel, die uiteindelijk toch heel interessant zijn. En echt pakkende foto’s doen het altijd goed bij mij. De onderstaande diehards mag je met recht overlevers noemen.

Samengevat wil ik vandaag een podium bieden aan de 10 minst gelezen logjes en de 7 langst gevolgde bloggers.

De 10 minst gelezen logjes op Raam Open van voor 2018 (met link)
Ze zijn echt grappig en/of boeiend hoor.

  1. Haast op maandagochtend
  2. Oud en nieuw land
  3. Investeren in land en samenleving
  4. Open microfoon
  5. Een president heeft een zwaar beroep
  6. Flink zijn; de jeugd van bejaarden
  7. Keuze in kledingwinkels
  8. Kunst en cultuur in Rotterdam
  9. Loek en mijn tweede miljoen
  10. De ring

De 7 door mij het langst gevolgde bloggers sinds 2013

  1. https://scillie.com/
  2. https://blewbird.wordpress.com/
  3. https://vluchtstrook.net/
  4. https://luuk1945.wordpress.com/
  5. https://mackwebber.blog/
  6. https://vuurklip.wordpress.com/
  7. https://sprokkelen.wordpress.com/ nu van dezelfde schrijfster vooral: https://landschaplopen.wordpress.com/

Sommigen schrijven nog zelden. Ik blijf ze volgen in de hoop dat ze doorgaan.

Een speciale vermelding tot besluit: Xiwels Bijzondere Bloglijst.

(Zucht. … Waar blijft die bot van Google nou?)

Soms wat bot en grof

Soms vraag ik mij af wat mensen bezielt. Een blogster schrijft op haar profielpagina wat ze privé en zakelijk doet (met bedrijfsnaam). Er staat ook een enkel zinnetje bij over haar vier belangrijkste karaktertrekken. Althans, kennelijk beschouwt zij ze zelf zo. Namelijk: direct, eerlijk, bot en grof. Ik had al zo’n vermoeden. Dit was namelijk te merken aan haar reacties op mijn blog.

Was.

Want ik kan ook direct zijn, maar pak het liever wat geraffineerder aan.
‘Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij zijn een kwelling voor de geest.’

Desiderata, Max Ehrmann, 1927.

Gratis WordPress blog voor wie dat nodig heeft

Al 4 ½ jaar gebruik ik nu WordPress. Tot gisteren had ik er nog nooit voor betaald. Gek is dat, hoe we gratis sociale media als vanzelfsprekend beschouwen. WordPress draait op (grote) betalende klanten, waaronder Sony, CNN, Beyonce en Diergaarde Blijdorp. En op advertenties, die steeds prominenter op dit blog verschenen. Gisteren telde ik er wel drie. Het werd hoog tijd voor een professionele aanpak.

Volgens Mack is overstappen naar een betaald abonnement eenvoudig. Je kan een passend domein kiezen. WordPress zet alles automatisch over, terwijl je site nog blijft werken ook. En je bezoekers zien geen advertenties meer.

Bovendien bezocht ik onlangs een meetup van WordPress in een soort krakershol: low-budget, anarchistisch en sympathiek. De organisator zei dat WordPress een open source community project is, waaraan veel getalenteerde mensen vrijwillig bijdragen. De gratis blogs zijn bedoeld voor mensen die niets kunnen betalen, vertelde hij verder. Tja. Moet je tegen Hollanders zeggen.

Maar ik kan en wil die € 48 per jaar voor een abonnement best neertellen. Dus heb ik dat gedaan. Je leest dit nu op https://raamopen.blog/, een extra korte domeinnaam. Tenslotte ben ik erg blij met alle mogelijkheden van WordPress. Daarom maak ik zelf wel reclame. Jongens, zet dat gratis blog van jullie toch over op een betaald domein! Het is in vijf minuten klaar. Betalen kan met Ideal of credit card. Dan horen jullie voortaan ook bij de community.

Stelletje armoedzaaiers.

(Hopelijk werkt nu alles inderdaad nog.)

Bloggen voor de erkenning

Wil je dat lezers je blog voortdurend liken, dan word je ongelukkig. Logs van andere bloggers liken helpt evenmin. Alles draait om het verlangen naar erkenning. Dat blijkt. Soms ben ik erg in mijn nopjes met een goed geslaagd log, maar dan komt er nul komma nul respons. Dat voelt als een koude douche. Alsof ik geen talent heb. Alsof ik niet scherpzinnig ben. Gelukkig zijn er dan nog de echte schrijvers en journalisten. Want telkens als ik bijzonder rake observaties maak, zie ik die in de krant terug.

Vandaag bijvoorbeeld. Nota bene bij een grootheid als Arnon Grunberg. Jawel. Naar verluid vinden velen hem een pedant en irritant manneke. Toch doorziet hij dingen als geen ander. En als mijn schrijfsels ook maar een millimeter in de buurt van zijn werk komen, mag ik zo trots zijn als een pauw. Ja, ja, heel on-Nederlands. Soit. Ik ben niet vies van grandeur. Waar het om gaat, is dat HIJ en ik op dezelfde lijn zitten. Dat ik heb gezien wat hij ziet. En dat ik dat heb beschreven, nog voor ik zijn werk kon lezen. Dus mag mijn blog er best zijn.

Kijk maar wat hij vandaag in zijn Voetnoot schrijft. ‘Hij [schrijver Durs Grünbein] stelde dat het publiek in het Avondland al tweeduizend jaar hetzelfde wil bij dergelijke shows, al zijn ze vermomd als debat: vermaak, bloedvergieten en geschreeuw.’ Zo, lees dan nu dit logje maar eens van 1 ½ dag geleden. Lalala.