De 10 minst gelezen logjes en de 7 langst gevolgde bloggers

Sinds ik de URL van dit blog heb veranderd, is het bezoekersaantal gekelderd. Nu moet ik dus braaf wachten tot de crawler van Google langskomt. En ik heb al zo veel geduld. Dit roept herinneringen op aan het prille begin van Raam Open. Behalve enkele hondstrouwe volgers kwam er toen ook geen mens op dit blog.

Zelf volg ik eveneens al jaren bloggers. Regelmatig komen daar nieuwe bij. Af en toe gaat er zonder scrupules een bezem door de lijst. Want sommigen lijken aanvankelijk boeiend, maar gaan na verloop van tijd vervelen. Terwijl ik bij anderen eerst twijfel, die uiteindelijk toch heel interessant zijn. En echt pakkende foto’s doen het altijd goed bij mij. De onderstaande diehards mag je met recht overlevers noemen.

Samengevat wil ik vandaag een podium bieden aan de 10 minst gelezen logjes en de 7 langst gevolgde bloggers.

De 10 minst gelezen logjes op Raam Open van voor 2018 (met link)
Ze zijn echt grappig en/of boeiend hoor.

  1. Haast op maandagochtend
  2. Oud en nieuw land
  3. Investeren in land en samenleving
  4. Open microfoon
  5. Een president heeft een zwaar beroep
  6. Flink zijn; de jeugd van bejaarden
  7. Keuze in kledingwinkels
  8. Kunst en cultuur in Rotterdam
  9. Loek en mijn tweede miljoen
  10. De ring

De 7 door mij het langst gevolgde bloggers sinds 2013

  1. https://scillie.com/
  2. https://blewbird.wordpress.com/
  3. https://vluchtstrook.net/
  4. https://luuk1945.wordpress.com/
  5. https://mackwebber.blog/
  6. https://vuurklip.wordpress.com/
  7. https://sprokkelen.wordpress.com/ nu van dezelfde schrijfster vooral: https://landschaplopen.wordpress.com/

Sommigen schrijven nog zelden. Ik blijf ze volgen in de hoop dat ze doorgaan.

Een speciale vermelding tot besluit: Xiwels Bijzondere Bloglijst.

(Zucht. … Waar blijft die bot van Google nou?)

Soms wat bot en grof

Soms vraag ik mij af wat mensen bezielt. Een blogster schrijft op haar profielpagina wat ze privé en zakelijk doet (met bedrijfsnaam). Er staat ook een enkel zinnetje bij over haar vier belangrijkste karaktertrekken. Althans, kennelijk beschouwt zij ze zelf zo. Namelijk: direct, eerlijk, bot en grof. Ik had al zo’n vermoeden. Dit was namelijk te merken aan haar reacties op mijn blog.

Was.

Want ik kan ook direct zijn, maar pak het liever wat geraffineerder aan.
‘Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij zijn een kwelling voor de geest.’

Desiderata, Max Ehrmann, 1927.

Gratis WordPress blog voor wie dat nodig heeft

Al 4 ½ jaar gebruik ik nu WordPress. Tot gisteren had ik er nog nooit voor betaald. Gek is dat, hoe we gratis sociale media als vanzelfsprekend beschouwen. WordPress draait op (grote) betalende klanten, waaronder Sony, CNN, Beyonce en Diergaarde Blijdorp. En op advertenties, die steeds prominenter op dit blog verschenen. Gisteren telde ik er wel drie. Het werd hoog tijd voor een professionele aanpak.

Volgens Mack is overstappen naar een betaald abonnement eenvoudig. Je kan een passend domein kiezen. WordPress zet alles automatisch over, terwijl je site nog blijft werken ook. En je bezoekers zien geen advertenties meer.

Bovendien bezocht ik onlangs een meetup van WordPress in een soort krakershol: low-budget, anarchistisch en sympathiek. De organisator zei dat WordPress een open source community project is, waaraan veel getalenteerde mensen vrijwillig bijdragen. De gratis blogs zijn bedoeld voor mensen die niets kunnen betalen, vertelde hij verder. Tja. Moet je tegen Hollanders zeggen.

Maar ik kan en wil die € 48 per jaar voor een abonnement best neertellen. Dus heb ik dat gedaan. Je leest dit nu op https://raamopen.blog/, een extra korte domeinnaam. Tenslotte ben ik erg blij met alle mogelijkheden van WordPress. Daarom maak ik zelf wel reclame. Jongens, zet dat gratis blog van jullie toch over op een betaald domein! Het is in vijf minuten klaar. Betalen kan met Ideal of credit card. Dan horen jullie voortaan ook bij de community.

Stelletje armoedzaaiers.

(Hopelijk werkt nu alles inderdaad nog.)

Bloggen voor de erkenning

Wil je dat lezers je blog voortdurend liken, dan word je ongelukkig. Logs van andere bloggers liken helpt evenmin. Alles draait om het verlangen naar erkenning. Dat blijkt. Soms ben ik erg in mijn nopjes met een goed geslaagd log, maar dan komt er nul komma nul respons. Dat voelt als een koude douche. Alsof ik geen talent heb. Alsof ik niet scherpzinnig ben. Gelukkig zijn er dan nog de echte schrijvers en journalisten. Want telkens als ik bijzonder rake observaties maak, zie ik die in de krant terug.

Vandaag bijvoorbeeld. Nota bene bij een grootheid als Arnon Grunberg. Jawel. Naar verluid vinden velen hem een pedant en irritant manneke. Toch doorziet hij dingen als geen ander. En als mijn schrijfsels ook maar een millimeter in de buurt van zijn werk komen, mag ik zo trots zijn als een pauw. Ja, ja, heel on-Nederlands. Soit. Ik ben niet vies van grandeur. Waar het om gaat, is dat HIJ en ik op dezelfde lijn zitten. Dat ik heb gezien wat hij ziet. En dat ik dat heb beschreven, nog voor ik zijn werk kon lezen. Dus mag mijn blog er best zijn.

Kijk maar wat hij vandaag in zijn Voetnoot schrijft. ‘Hij [schrijver Durs Grünbein] stelde dat het publiek in het Avondland al tweeduizend jaar hetzelfde wil bij dergelijke shows, al zijn ze vermomd als debat: vermaak, bloedvergieten en geschreeuw.’ Zo, lees dan nu dit logje maar eens van 1 ½ dag geleden. Lalala.

Google vertaling op je blog

Even kort voor de liefhebbers tussendoor. Hebben jullie Google translate voor je blog al ontdekt? Die optie staat bij de widgets in WordPress. Ik heb de vertaalmogelijkheid in de rechterkolom van Raam Open gezet.

Wat grappig om mijn eigen woorden met een enkele klik in een andere taal terug te zien. In het Afrikaans wordt het helemaal leuk. (Nu maar wel hopen dat het klopt.)

Veel leesplezier!

Terugblik en pareltjes op de lijst

Al weken voeg ik trefwoorden toe aan de 643 logjes op dit blog. Dit past goed bij een gangbare eindejaars activiteit. Namelijk lijstjes maken. Terugblikken, herinneren, nadenken, opschonen of er in de toekomst weer wat mee doen. Zo passeert vier jaar van mijn leven in detail. Een periode vol gemoedsrust volgde op een tijd met grote financiële onzekerheid. Sommige berichten over toenmalige actuele zaken zeggen nu weinig meer. Maar ik vind ook pareltjes terug, die tijdloos blijken.

Onze samenleving
De inhoudelijk beste stukken schreef ik uit verontwaardiging, voortkomend uit betrokkenheid. Meestal gaan die over een leefbare samenleving. Dus over hoe mensen met elkaar en het milieu omgaan. En over het blinde geloof in de noodzaak van economische groei. In de beginperiode van Raam Open droeg ik constructieve ideeën aan die nog steeds toepasbaar zijn. Soms sloeg ik de plank mis.

Verrassingen
De leukste logjes vind ik de anekdotische, uit het leven gegrepen verhaaltjes met onverwachte wendingen. Meestal gaan die over mensen onder elkaar. Volgers vragen weleens of bepaalde voorvallen werkelijk plaatsvonden. Want ik voeg fantasie en theatrale elementen toe. Maar neem dit gerust aan: hoe bizarder, hoe echter.

Fantasy of niet
Niet voor niets is het logje Franse topkwaliteit commercials een van mijn all time favorieten. Hierin komt alles samen waar ik van hou, hoe logisch en tegenstrijdig ook. Video-artiest Jonathan Lagache is de maker van de gelinkte commercials. Zijn achternaam zit tussen die van mijn Franse voorouders, dus fantaseer ik graag over een verband. Over verbanden gesproken. In de video Peugeot Onyx Concept Car van Jonathan zie ik lijntjes naar onderstaand ijslandschapje op mijn dakraam. En zijn video met Lana del Rey mag zeker in de eregalerij.

Een blog met eeuwigheidswaarde

Bloggers hebben het makkelijk. Het maakt niet uit of ze bagger publiceren of logjes met eeuwigheidswaarde* schrijven. Ze bepalen zelf wat blijft en Google maakt geen onderscheid. Bij boeken ligt dat anders. Eerst moet een auteur een uitgever vinden. En ‘omdat opslag duur is en het aanbod gigantisch, krijgen titels een steeds kortere looptijd. Bij literatuur is dat tegenwoordig zes weken tot drie maanden. … Dat zegt niks over de kwaliteit van het boek … maar je kunt niet alles recenseren.’ (Versnipperde letteren, door Jan van Tienen, VPRO Gids #50-2017.) Een blogger hoeft slechts te zorgen dat zijn blog gevonden wordt.

Voordat een boek in de winkel verschijnt, heeft er al een heel team aan gewerkt. De auteur, minimaal vijf medewerkers bij een uitgever, de drukker en de transporteur. De winkelier, ten slotte, maakt er een plekje voor vrij in zijn winkel. Wat vrijwel zeker de doodsteek betekent voor een ander boek. Want wat dan rest is de ramsj of de shredder.

Tenzij een auteur zijn eigen werk opkoopt en het alsnog aan de man brengt. Ik ben benieuwd hoeveel m2 opslagruimte er vol staat met roemloze werkstukken en ondernemersvruchten. In mijn eigen kelder wachten nog drie dozen met fluwelen broches op een koper. Sinds eind 2013.

Nee, dan mijn blog. Daar kan ik tenminste eeuwige roem mee vergaren. Ik probeer teksten met een zekere kwaliteit en waarde te schrijven, zowel qua vorm als inhoud. Maar het is nog moeilijk genoeg om de pronkkamer te vullen. Achteraf gezien verdienen hooguit twee of drie logjes per jaar een ereplaats. En een uitgeverij zullen ze wel nooit halen.

Nu heb ik een nieuwe strategie. Want als ik Google maar genoeg paai, wil die zoekmachine vast wel mijn stukjes naar voren halen. Dus ben ik al dagen bezig om mijn 635 logjes beter te categoriseren. En belangrijker: om er meer weldoordachte trefwoorden aan te hangen. Gelukkig heb ik eerder minstens 70 mislukte logjes geschrapt. Het is namelijk nogal een pokkenwerk. Maar hé, straks wacht mij eeuwige roem én vindbaarheid. Ik heb het er graag voor over.

* Met dank aan Mathilde, die met deze term voer gaf voor dit logje.