Het lot en de verzekering

Na tientallen jaren heb ik afscheid genomen van twee zaken die voor mij absoluut vanzelfsprekend waren. Een. Je speelt mee in de loterij. Twee. Je hebt een doorlopende reis- en annuleringsverzekering.

Pas achteraf kwam het besef dat het lot en de verzekering twee zijden van dezelfde munt waren. Het is gewoon toeval dat ik beide zaken in dezelfde week heb opgezegd. Maar vaste volgers weten hoe extreem gevoelig ik voor het toeval ben. Daarom heb ik er de afgelopen veertig jaar duizenden euro’s aan verspild.

Winterkunst – Airbrush staarten op mijn raam

Vorige week plaatste ik hier al een staaltje winterkunst van ijs op mijn raam. Dat was nog maar een klein deel van wat er op het zolderraam was te zien. Hierboven staat een ander deel. Deze enigszins bevreemdende foto toont de staarten van ringstaartmaki’s. Ik heb ze in Madagaskar in het wild gezien.

Deze ijsstaarten zijn getekend door de wind. Ofwel: met een natuurlijke airbrush pen. Volgens Wikipedia is de airbrush verfspuit uitgevonden in 1879. Volgens mij is die airbrush-pagina geschreven door een blanke meneer. Alsof de Australische Aboriginals deze techniek niet al 35.000 jaar langer hebben gehanteerd.

Nog even over die website

Het zal wel zwaar overdreven zijn, maar het lijkt toch alsof ik een kindje heb gekregen. Want wat een aandacht vraagt zo’n splinternieuwe website, zeg.

Natuurlijk is het even wennen wanneer je een nieuw thema kiest. Er zitten allerlei andere mogelijkheden in. Wil ik nu drie kolommen of vier? En hoe groot moet de foto in de header zijn? Welke pagina’s publiceer ik het eerst? Zijn de afzonderlijke teksten goed doorgelinkt? En hoe ging dat ook alweer: de volgorde van knoppen veranderen in een menu?

Ben ik eenmaal creatief aan het werk, dan buitelen de ideeën over elkaar heen. Ze schieten mij te binnen op allerlei momenten. Zoals midden in de nacht. Daarom ren ik al een week lang regelmatig de trap af naar mijn aantekeningenschrift dat beneden op tafel ligt, naast mijn laptop. Want als ik deze ingevingen niet onmiddellijk vastleg, ben ik ze even snel weer kwijt. En als ik toch halsstarrig in mijn bed blijf liggen, kan ik de slaap niet meer vatten, omdat ik zo hard mijn best moet doen om mijn briljante ideeën te vast te houden. Urenlang.

Zucht. En dat terwijl dit toch al dag na dag nachtwerk is. Doorgaan tot 01.00 uur ’s nachts is inmiddels heel normaal. Ik zei het al: zo’n nieuwe website is precies een kind.

Afijn. Ben je benieuwd en wil je mijn nieuwe website over het historische onderzoek zien? Dat kan. Maar alleen als ik je vertrouw en als je met je echte naam reageert. Ik schrijf hier tenslotte anoniem.

Overstap van boek naar site

Deze week heb ik een grote ommezwaai gemaakt in mijn denkproces over het historische onderzoek. Want wat was het geval? Er lag en ligt een prachtige verzameling materiaal. De boekindeling heb ik duidelijk voor ogen en inhoudelijk is alles al keurig gerangschikt. Tot op sub-kopniveau staan de tekstfragmenten uit tientallen bronnen bij elkaar. Ik hoef ze slechts in mijn eigen woorden aan elkaar te praten, dan is het klaar.

Vijfhonderd pagina’s. Dit heb ik eerder gedaan. En toch. Toch zag ik er als een berg tegenop.

Met het nieuwe jaar 2022 kwam de nieuwe afweging. Want: ik kan braaf in eenzame afzondering vijfhonderd pagina’s informatie aan elkaar rijgen, maar dat duurt nog minimaal een jaar. En al die tijd mis ik de broodnodige respons. Terwijl er wel meteen feedback komt op een website of een blog. Het mag duidelijk zijn: voor mij is het tijdperk van analoog geschrijf voorbij.

Bovendien: ik ben dol op websites! Ieder jaar komen er nieuwe mogelijkheden bij. Websites zijn flexibel. Als je een foutje maakt of wat vergeet, is dat zo gecorrigeerd. Niemand die het ziet. En dan de lay-out. De foto’s komen zo veel mooier op een breed scherm uit.

Dus nu heb ik een gloednieuwe website. Deze heeft het Radcliffe thema van mijn favoriete ontwerper, Anders Norén. Met zijn thema Lovecraft is ook Raam Open gemaakt. En verder heb ik direct twee extra domeinnamen met .nl. extensie geclaimd. Een met de naam afgekort en een met de naam voluit. Zo kan het mij nooit meer overkomen dat iemand met mijn originele websitenaam aan de haal gaat, omdat daarachter .com of .org i.p.v. .nl staat.

Resteert de kwestie dat een website doorgaans geen geld oplevert. Inmiddels heb ik ruim een jaar fulltime werk aan dit onderzoek besteed. Mijn website wordt informatief en krijgt ook een bescheiden maatschappelijke functie.

Nu heb ik een sponsorplan opgesteld. Wat denken jullie? Zullen er mensen of organisaties zijn, die een particulier project over een regionale en sociale geschiedenis willen sponsoren? Tenslotte wordt het resultaat direct zichtbaar. Op de website!

Winterkunst – Ice on fire

De weerman van het NOS Journaal toonde vandaag een foto van ijsbloemen op een raam. Vanmorgen maakte ik van het zolderraam een vergelijkbare serie. De eeuwige roem is weer aan mijn neus voorbij gegaan, maar mijn tijd komt nog wel. Hierboven staat alvast een uitsnede. Ice on fire. Dat lijkt mij wel een toepasselijke naam.

(Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)

De cadeautjes van het voorgaande jaar

Gevoelig als ik ben voor jaarwisselingen en voor goede afrondingen, wil ik elk nieuw jaar beginnen met een schone lei. Dat is onbegonnen werk. Toch blijf ik het proberen, want ik geloof oprecht dat dit belangrijk is. Onopgeloste problemen zijn cadeautjes voor het nieuwe jaar, meent een andere blogster. Zij is nogal van de mindfulness.

Op weg naar 2021 kon ik bitter weinig waardering opbrengen voor haar ‘wijsheid’. Naast het gedoe van enkele al langer lopende kwesties, was in december ook een serieus oogprobleem begonnen. Op de eerste gewone werkdag in januari moest ik meteen naar de oogarts toe. Zelden ben ik zo beroerd en ongerust een nieuw jaar ingegaan als 2021. 2021, dat zou wat gaan worden. En jawel: op mijn intuïtie kan ik blindvaren.

Dus ben ik afgelopen december weer keihard bezig geweest met opruimen. Met afhandelen. Met in gang zetten. Met keuzes maken, onverbiddelijk als het moest. Met afronden, en deze keer goed. Zonder enige scrupules en rücksichtslos, als de situatie daarom vroeg. Alles, maar dan ook alles om geen herhaling van 2021 te krijgen. En dat is gelukt. Ik kan het nu al voelen. Never underestimate datgene wat je gevoel zegt dat je doen moet.

Na de recente opschoonacties keer ik terug naar de basis. Voor 2022 wens ik de hele wereld de wijsheid toe van Max Ehrmann. (Klik desgewenst op de foto voor een vergroting.)