Nog even over die website

Het zal wel zwaar overdreven zijn, maar het lijkt toch alsof ik een kindje heb gekregen. Want wat een aandacht vraagt zo’n splinternieuwe website, zeg.

Natuurlijk is het even wennen wanneer je een nieuw thema kiest. Er zitten allerlei andere mogelijkheden in. Wil ik nu drie kolommen of vier? En hoe groot moet de foto in de header zijn? Welke pagina’s publiceer ik het eerst? Zijn de afzonderlijke teksten goed doorgelinkt? En hoe ging dat ook alweer: de volgorde van knoppen veranderen in een menu?

Ben ik eenmaal creatief aan het werk, dan buitelen de ideeën over elkaar heen. Ze schieten mij te binnen op allerlei momenten. Zoals midden in de nacht. Daarom ren ik al een week lang regelmatig de trap af naar mijn aantekeningenschrift dat beneden op tafel ligt, naast mijn laptop. Want als ik deze ingevingen niet onmiddellijk vastleg, ben ik ze even snel weer kwijt. En als ik toch halsstarrig in mijn bed blijf liggen, kan ik de slaap niet meer vatten, omdat ik zo hard mijn best moet doen om mijn briljante ideeën te vast te houden. Urenlang.

Zucht. En dat terwijl dit toch al dag na dag nachtwerk is. Doorgaan tot 01.00 uur ’s nachts is inmiddels heel normaal. Ik zei het al: zo’n nieuwe website is precies een kind.

Afijn. Ben je benieuwd en wil je mijn nieuwe website over het historische onderzoek zien? Dat kan. Maar alleen als ik je vertrouw en als je met je echte naam reageert. Ik schrijf hier tenslotte anoniem.