Het leven is maakbaar, toch?

Als je ergens een probleem mee hebt, dan moet je aan je eigen houding werken. We worden in onze maakbare samenleving voor ons gedrag verantwoordelijk gehouden.

Als je tegen je eigen grenzen aanloopt, en daar ondanks tal van gesprekken in coach-achtige settings niet voorbij komt, dan is dat je eigen schuld. Want als je slachtoffer bent van een misdrijf, bijvoorbeeld, dan moet je aan jezelf werken en met je gevoelens leren omgaan.

Als dat je niet lukt, dan is dat je eigen fout. Want het leven is maakbaar. Alles is oplosbaar, als je maar hard genoeg je best doet. En als je maar gemotiveerd genoeg bent.

Refrein. Want als je je moegestreden voelt, omdat er al jaren dingen spelen die ondanks alle pogingen niet veranderen, en je laat het kopje er bij hangen, dan heb je niet genoeg gedaan. Dan heb je het opgegeven. Dan had je maar meer moeten doen. Wanneer je je terugtrekt, als best leefbare optie uit freeze, fight or flight, en facing evenmin heeft gewerkt, dan wordt dat opgevat als vluchtgedrag.

Terwijl ik toch meende dat je de dingen moet accepteren die je niet kunt veranderen. Dat je dan op basis van zelfkennis mag proberen om met jezelf vrede te krijgen. Dat je daar zelfs mee moet leren leven. Juist wanneer je in tientallen jaren al talloze pogingen hebt gedaan tot verandering. En dat andere mensen jouw keuze dan hebben te respecteren.

Maar als zij dat niet doen, of daar niet mee kunnen leven, wat dan?

Dan ligt het aan jou. Want van de dader kan je niet verwachten dat die zal veranderen. Die is nu eenmaal zo, dus daar moet je maar mee leren leven.

Refrein. Als je je moegestreden voelt …

8 gedachtes over “Het leven is maakbaar, toch?

  1. Johmar

    Herkenbaar, al is mijn dochter niet het slachtoffer van een misdaad, maar heeft ADHD,faalangst en vecht tegen depressies en alsof dat al niet genoeg uitdagingen met zich meebrengt, problemen met haar rug waardoor ze niet volledig kan en mag werken en moet proberen een plaats te geven aan het feit dat haar vader na de scheiding toen zij 7 was niet de moeite heeft genomen om haar een plek in zijn nieuwe leven te geven en haar alleen maar wilde accepteren als zij zich volledig aan zijn verwachtingen zou aanpassen. 33 is ze nu en dit jaar heeft ze haar vader verteld dat ze best aan een relatie tussen hem en haar wil werken als hij bereid is om samen met een deskundige aan tafel te gaan zitten om te proberen elkaar beter te leren kennen en begrijpen. Nee, was het antwoord , ik heb niets verkeerd gedaan en ga daar dus geen tijd en moeite insteken. Zijn visie is het is wat het is, het verleden kun je niet veranderen , we vegen alles onder de mat en doen net of we het gezellig hebben met elkaar. Iets wat mijn dochter niet zomaar even kan. Ze heeft wel besloten om aan zichzelf te blijven werken. Is op kickboksen gegaan om wat meer zelfvertrouwen te krijgen en heeft een verwijsbrief voor regressie therapie om in ieder geval zelf te leren om gaan met waar ze tegen aan loopt. Maar haar huidige werkgever waar ze op zich met veel plezier werkt probeert haar te pushen om de dingen aan te pakken zoals hij denkt dat het moet. Gewoon de knop omzetten, gezellig mee doen ook al voelt ze zich niet goed, Gaan praten met een psychiater en desnoods anti depressiva slikken en poef al je problemen zijn weg! Was het maar zo simpel, maar zo werkt het niet in het echte leven. Ik ben blij dat zij toch kiest voor een andere weg , al weet ik dat het nog veel zwaarder en heftiger gaat worden. Ook ben ik blij dat ik in staat ben om naast alle problemen ook te zien dat zij een fantastisch mens is, met een groot gevoel voor rechtvaardigheid, humor en dat ik van haar kan houden om wie zij is met alle ups en downs.

    1. En wat jij beschrijft, is ook voor mij herkenbaar, al gaat het om andere ‘uitdagingen’. Je dochter is op de goede weg. Ik geloof heel sterk in trouw blijven aan jezelf (als je eenmaal weet wie je bent), zowel naar jezelf toe als in je houding naar anderen. Ook daarvoor moet je sterk in je schoenen staan, maar dit leidt uiteindelijk wel tot duidelijkheid, betere relaties, en/of tot weloverwogen keuzes wat omgang met anderen betreft.

  2. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Als andere mensen jouw keuze niet kunnen respecteren dan hebben zij een probleem. Wie is die dader? In hun ogen ben jij de dader in jouw ogen zijn zij de dader. Daders kun je niet veranderen. Het refrein hoeft niet meer. Het doet me een beetje denken aan de zogenaamde dramadriehoek: redder, slachtoffer en aanklager. De kunst schijnt te zijn om in het midden te gaan staan.

  3. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Het is ook wel apart dat de wereld volgens een aantal mensen maakbaar is, maar de daders kun je niet veranderen, dus ze geven hiermee toe dat de wereld niet helemaal maakbaar is.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.