Ontspannen de operatiekamer in

Bij die binnenoogpretjes van vorige week heb ik jullie op het verkeerde been gezet. Een heerlijk droog stukje over een medische ingreep; zo werd het getypeerd. Wat ik er niet bij heb verteld, is dat ik ternauwernood een aanval van hyperventilatie heb onderdrukt. Beter gezegd: zelfs dat is niet gelukt. De hele behandeling duurde hooguit een minuut en ik heb de injectie met het gas in mijn oog niet eens gezien of gevoeld. Maar het idée, terwijl je volledig aan anderen mensen overgeleverd bent.

Dus toen ik gisteren weer voor controle in het ziekenhuis was, en bleek dat mijn oog toch moest worden geopereerd, en de oogarts meteen een opdracht tot reserveren gaf, en ik bij de balie te horen kreeg: ‘Er is misschien vanmiddag een plekje vrij, maar met zekerheid kunt u morgen om 8.30 uur worden geopereerd.’, toen voelde ik direct weer een paniekvlaag door mijn lichaam gaan. Zo een die acuut misselijk maakt. [Rustig blijven ademhalen nu. Kalm nou.] Ik zei: ‘Doe die van morgen maar.’

Ik ken mezelf, want ik heb al eerder een paar bijna-paniekaanvallen gehad. Een keer in Sevilla, toen ik dacht dat er een inbreker op het balkon van mijn hotelkamer stond. En een keer toen het water van de badkamer recht door het plafond van mijn woonkamer naar beneden kwam. De resterende voorvallen heb ik verdrongen, want in geen van die situaties reageerde ik adequaat. Dus God mocht weten wat ik zou doen als ik in de operatiekamer door een paniekaanval zou worden overmand.

Trouwens, zo’n oogarts wil liever ook geen gedoe. Die staat daar met zijn operatieteam klaar en dan doet een patiënt ineens raar. Maar om een narcose vraag je in tijden van corona ook niet zomaar. Daar zijn wachtlijsten voor. En ‘iedereen’ ondergaat zo’n operatie gewoon bij volle bewustzijn. Bovendien is het lopendebandwerk, dus waar maak je nou zo’n heisa van. Dat hield ik mezelf voor.

Van ellende heb ik een hele avond lang aan alle ontspanningsoefeningen gedacht, die ik ooit heb geleerd. Ogen sluiten, naar je ademhaling luisteren, je van je hele lichaam gewaar worden en alles goed vinden. Dus geen oordelen vellen. Maar op de operatietafel moet je je ogen juist open houden en als ik aan andere dingen denk, hou ik ze niet stil.

Daarna heb ik aan de meest ontspannen momenten in mijn leven gedacht. Op het strand van een tropisch eiland mijn haren wassen in een enorme regenbui. Op een warme rots liggen in een Australische rivier terwijl het lauwwarme water langs mijn lichaam stroomde. De ultieme stilte in de krater van de Pico del Teide, toen ik nog geen tinnitus had. Op een bankje genieten van de eerste warme voorjaarszon. De rustgevende muziekjes die je in elk zweverig toeristenwinkeltje op Bali hoort. Enzovoort. Maar daaraan denken in een operatiekamer hou ik nog geen drie seconden vol.

Daarna kwam er een andere gedachte in mij op. Want waarom zou je zo’n ingreep met hartkloppingen en gierende zenuwen moeten doorstaan? Daar bestaan toch kalmerende middelen voor. Half Nederland is aan de pijnstillers, kalmerende middelen, drugs en alcohol. Dan mag je bij uitzondering toch ook wel eens een pilletje slikken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb oxazepam gekregen en daarna werd ik al gauw kalm.

Echt, dat calvinistische gedoe is nergens goed voor. Bij de eerstvolgende oogoperatie vraag ik er weer om.

14 gedachtes over “Ontspannen de operatiekamer in

  1. Herkenbaar, ik onderging vorige week een buikoperatie en had in de week daarvoor ook momenten van flinke paniek. Maar het kalmeringspilletje op de ochtend zelf deed wonderen, het haalde alle ruwe randjes weg. Ideaal, zonder stress naar de OK. Sterkte met je herstel!

  2. Zo’n pilletje kan wonderen doen. Niet in het dagelijks leven, maar de paniek die je beschrijft herken ik. Hoop dat de operatie goed geslaagd is en dat je weer goed kan zien. Knap gauw op. 🍀

  3. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Alleen al de gedachte dat je je toevlucht kunt nemen tot zo’n pilletje kan genoeg zijn. Ik heb dat met slaapmedicatie. Het ligt in mijn nachtkasje voor als het te gek wordt. Ik heb ongeopende doosjes die op deze manier verjaren.
    Het is voor jou lekker weer achter de rug.

  4. Dus je hebt het al achter de rug? Fijn. Goed gegaan? Natuurlijk helpen ontspanningsoefeningen niks. Ja, als je al ontspannen bent anders niet. Heb jij ook Tinnitus? Ik dacht het al eens gelezen hebben, maar je sloeg niet aan op mijn verhalen. Volgens mij kun je er goed mee omgaan.

    1. Yep, gisterochtend de operatie gehad en vandaag de eerste nacontrole. Alles ging goed en nu moet ik het verdere herstel afwachten. Waarschijnlijk volgt er t.z.t. nog wel een staaroperatie.
      Ik heb inderdaad ook tinnitus als een constante ruis met piep. In bepaalde situaties is het zeker hinderlijk, maar meestal ‘hoor’ ik het niet. Als het niet medisch op te lossen is, blijft alleen mentaal oefenen over. Kom je toch bij die mindfulness oefeningen uit …

      1. En moet je nu ook in de treurhouding? Een staaroperatie moet mijn moeder ook nog, als het goed is. Tinnitus is klote. Maar misschien wen je er aan. Bij mij is het niet weg, maar wel wat minder heb ik het idee. Ik denk dat er iets in mijn oren niet goed zit. Het is overigens niet alsof je een keuze hebt. Ik heb ook al naar die oefeningen liggen luisteren. Laatst werd ik midden in de nacht wakker en was het vrijwel weg. Toen heb ik een half uur liggen genieten van de stilte. Ik hoop nog steeds dat het weggaat.

      2. Voor de juiste houding heb ik verschillende adviezen gekregen van twee artsen bij hetzelfde ziekenhuis. (Het lijken wel bouwvakkers, die spreken hun voorgangers/collega’s ook altijd tegen.) In elk geval is de leeshouding overdag goed en ’s nachts op mijn zij, met mijn hoofd op kussens en het geopereerde oog boven.
        Ik hoop ook voor je dat de tinnitus verdwijnt. Wacht nu maar af; want het verschilt toch per persoon.

  5. Marja Verhoeff-Marijnissen

    Hopelijk heb je de ingreep ondertussen achter de rug, dat geeft ook nog rust. Gelukkig dat je toch Zen was met behulp van een pilletje, anders wordt het ook weel heel stressvol. Een ingreep is toch al niet iets om naar uit te kijken. Een vlot herstel toegewenst.

    1. Dank! Het is inderdaad al achter de rug, en gelukkig maar. Aansluitend volgt het herstelproces en waarschijnlijk later een staaroperatie. Nu ik deze meest gevreesde ingreep (een oogoperatie) een keer heb meegemaakt, is het engste er wel af.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.