Binnenoogpretjes met gasbelletjes

Vandaag moest ik naar het ziekenhuis voor een injectie met gas in mijn oog. Als dat het maculagat niet verhelpt, moet mijn oog alsnog worden geopereerd. Vooraf vond ik het nogal eng, maar eenmaal in het ziekenhuis waren ze binnen tien minuten met mij klaar. Nu drijven er acht zwarte bolletjes in mijn vizier.

Die gasbelletjes zijn best grappig om te zien. Ze zijn zwart gerand en grijs in het midden. Ik kan er vaag doorheen kijken. Beweeg ik mijn ogen, dan bewegen de bolletjes op geheel eigen wijze mee. Voor hen geldt een andere natuurkundige wetmatigheid.

In het midden drijft een grote bol met zeven kleinere bolletjes er half onder en omheen. Zodra ik mijn hoofd buig, zweeft de hele cluster omhoog naar het midden van mijn blikveld toe. Dat is vergelijkbaar met wat luchtbelletjes in een waterfles doen. De kleinere bolletjes hergroeperen zich dan aan de onderkant van die grote bol. Kijk ik omhoog, dan drijven ze zijwaarts van hun grote broer. De grote bol werkt als een magneet voor de hele groep.

Ik kan er al spelletjes mee doen. Kijk ik naar links, dan drijft het meest rechter bolletje omhoog, maar het verlaat de grote bol nooit. Verder kan ik kleine bolletjes tegen elkaar laten tikken of draaien zoals tandwielen doen. Na wat oefening lukt het zelfs om drie kleine bolletjes bovenlangs over te rollen naar de andere kant van de grote bol.

Jammer dat niemand anders dit kan zien, want ik ben er best behendig in. De foto met tekening benadert ongeveer mijn huidige zicht met bolletjes. Alleen is mijn zicht vooralsnog veel waziger dan hier.

11 gedachtes over “Binnenoogpretjes met gasbelletjes

  1. Het lijkt me super eng om mee te maken, maar zoals jij het vertelt is het bijna leuk. Ik hoop dat alles gauw weer goed is en je geen verdere last krijgt. Tja bij ouderdom krijg je veel gratis 😉 sterkte.

    1. Dank! Achteraf is het makkelijk om je groot te houden, maar ik vond de kortdurende behandeling wel doodeng. Als het de eerste keer is, weet je nog niet hoe je zoiets zal ervaren. Het deed overigens geen pijn en de naald is buiten mijn zicht gebleven.

  2. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Wat een heerlijke droge blog. Het idee van een injectie in mijn oog leek mij ook doodeng. Het is de plek waar ik het het minste zou willen van mijn hele lijf. Maar mijn moeder heeft er al 20 gehad in haar trombose oog en die vindt het een fluitje van een cent, behalve als één arts van de vele artsen in het Jeroen Bosch Ziekenhuis het doet; dan doet het pijn. Alle anderen doen het prima. Zij krijgt een injectie met Avastin, dat is misschien weer anders dan gas.

    1. Het leek mij wel aardig om dit eens ‘van binnenuit’ te beschrijven. In praktijk valt het inderdaad erg mee; het is meer het idee dat angst aanjaagt.
      Wat ik lastiger vind, is hoe rap informatie ter plekke verstrekt wordt. Gisteren heb ik bijvoorbeeld mijn ziekenhuisarmbandje doorgeknipt in de veronderstelling dat het weg kon. Nu lees ik op internet dat daarop in code staat dat er gas in mijn oog zit; wat belangrijk is i.v.m. een eventuele narcose. Nu heb ik de stukjes weer uit de vuilnisbak gevist en alles aan elkaar geplakt. Bij mijn OV-chipkaart en in mijn telefoonhoesje heb ik ook briefjes met waarschuwingen gestopt; voor het geval dat.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.