Een vorm van vrouwenhaat

Qua kennis en kunde worden vrouwen standaard lager ingeschat dan mannen; zowel door mannen als door vrouwen. Een gevolg hiervan is dat vrouwen zich veel nadrukkelijker moeten bewijzen om serieus genomen te worden. Dat blijkt uit een onderzoek waarnaar eind vorig jaar werd verwezen in een krantenartikel over de positie van Nederlandse vrouwen. Het artikel heb ik niet bewaard. Wel herinner ik mij, dat er elders in die tekst het woord ‘vrouwenhaat’ staat.

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk is bij mij het kwartje gevallen. Dat artikel werd een openbaring en het werd een verlate gewaarwording. Want sinds dat artikel besef ik pas, dat het stelselmatig minder serieus nemen van vrouwen feitelijk één van de subtielere gedaanten vormt van vrouwenhaat. Daar moest ik dan bijna 58 jaar oud voor worden.

Vrouwenhaat heb ik altijd geassocieerd met de extremere uitwassen, zoals ik die voornamelijk ‘ken’ uit een aantal ontwikkelingslanden. Het woord riep bij mij ook beelden op van zwaar gefrustreerde blanke Amerikaanse mannen. Bepaalde ultra-conservatieve Trump-stemmers, bijvoorbeeld. Maar vrouwenhaat als fenomeen in Nederland? Daar had ik zelf geen ervaring mee, dus daar kon ik mij minder makkelijk iets bij voorstellen.

Tot dat artikel. Ineens vielen diverse raadselachtige puzzelstukjes op hun plek. En ineens verscheen daar die rode draad tussen de losse voorvallen.

14 gedachtes over “Een vorm van vrouwenhaat

  1. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Er is trouwens een interessante documentaire reeks geweest: Waarom werken vrouwen niet?
    Het gaat om Nederlandse vrouwen: wij bungelen onderaan de ladder in Europa als het gaat om percentage vrouwen in leidinggevende functies en aantal uren werk per week. Het is echt een cultuurding: vrouwen zelf hebben sterk het gevoel dat als ze kinderen hebben, dat ze die dan ook veel willen zien en opvoeden, dus niet 5 dagen naar de opvang. Vrouwen in bijvoorbeeld Frankrijk zien kinderen als iets tijdelijks waar je niet je hele carriëre voor gaat remmen.
    Verder is kinderopvang in Nederland duur; met een minimum loon is in Frankijk een dag kinderopvang 3 Euro, inclusief maaltijden!
    Het woord vrouwenhaat is niet gevallen geloof ik, maar ik heb niet alles gezien.

    1. Ha Ingrid, Over die documentaireserie heb ik gelezen en het raakt aan onze eerdere uitwisseling onder https://raamopen.blog/2019/03/08/vrouwendag-vaders-dag/. Je weet dat ik sterk voorstander ben voor een vrije keuze tussen fulltime en parttime werk, voor zowel mannen als vrouwen. Waarom zijn de kosten van kinderopvang in NL relatief hoog; ofwel: wat is de gedachte daarachter qua beleid ten opzichte van vrouwen? Zie jij daarin een verkapte vorm van vrouwenhaat/misogynie?

      1. Just a thought… nu ben ik niet helemaal zeker, maar ik denk dat in Frankrijk alle sociale voorzieningen goedkoper (meer gesubsidieerd) zijn dan in Nederland.
        En voor de rest ga ik er niet echt over nadenken, anders kijk ik beter eens naar de reportage. En vrouwenhaat, ik kan me er iets bij voorstellen, maar ben blij opgegroeid te zijn in een omgeving waar die volgens mij helemaal ontbrak.

      2. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

        Ik vind vrouwenhaat een groot woord. Ik denk dat het een wisselwerking is. Nederlanders, vooral vrouwen, vinden over het algemeen dat je geen kinderen krijgt om ze 5 dagen op een kinderopvang/na schoolse opvang te zetten. Als fulltime werken de norm was dan hadden we misschien meer protest gehad tegen de hoge kinderopvangkosten. Omgekeerd zorgt het er ook voor dat vrouwen met een lager inkomen eerder thuis blijven als er kinderen komen, want anders kunnen ze een groot deel van hun salaris doorschuiven naar de opvang en dan is het niet meer de moeite financieel gezien. Dus het houdt elkaar in stand.

      3. Oké, helder. Alleen ben ik nu een beetje het spoor bijster hoe dit aansluit op mijn logje over vrouwenhaat in de vorm van vrouwen in gesprekken stelselmatig niet serieus nemen. 😉
        Bedoel je in de politieke discussie over de kosten van kinderopvang of in de gesprekken tussen partners over wie er thuis op de kinderen past als beide partners werken?

  2. Kees Groen

    Nee, ik herken geen vrouwenhaat in hoe de Nederlandse maatschappij op de werkvloer functioneert (uitzonderingen daargelaten, maar daar gaat het nu niet over). Ik denk dat er eerder wat anders aan de hand is, en eigenlijk schrijf je dat zelf al op. Vanuit de afgelopen 150 jaar communiceren we “op mannelijke wijze” op de werkvloer. Onderdelen daarvan zijn stemverheffen, een mening poneren alsof het een feit is, in de rede vallen, en flauwe grappen tussendoor maken. Meer bescheiden mannen EN een zeer flink deel van de vrouwen kan moeilijk wennen aan die werkwijze, en daardoor raakt hun mening, en ook hun kennis van zaken gemakkelijk ondergesneeuwd. Het heeft helemaal niets met haat (een actieve, gerichte emotie met bijbehorend gedrag) maar met ingeslepen patronen die moeilijk worden doorbroken, en die zo leiden tot een onbewust negeren van veel vrouwen. Ter verdediging van al die “foute mannen” wil ik er ook nog even op wijzen dat succesvolle vrouwen dit gedrag nog wel eens kopiëren, alsof het vanzelf ontstaat in (vermeend) leidende rollen. Behalve de grove grappen natuurlijk, want vrouwen hebben geen humor (;)

    1. Dat de manier van communiceren vrouwen in een gesprek met mannen tegen kan werken, is mij zeker bekend. Het is behoorlijk triest dat ik mijn van nature zachte stem moet aanpassen (lagere toon, bijvoorbeeld), omdat anders het risico bestaat dat ik minder serieus word genomen.
      Er zijn vast meerdere definities van ‘vrouwenhaat’ en welke gedragingen / denkbeelden daaronder vallen. In mijn stukje hou ik het vooral op geringschatten en niet serieus nemen op basis van geslacht. Haat mag een sterk woord zijn, achter het al dan niet onbewust negeren van vrouwen schuilt toch een gedachte. Daarin wordt zacht/aardig aangezien voor zwak en vrouwelijk. En kracht/assertief als sterk en mannelijk. Als dat laatste de norm moet zijn (en wie bepaalt die norm?) dan zal een vrouw wel minder belangrijk zijn. Overigens betreft mijn stukje geen situatie op de werkvloer, maar een gesprekssituatie over een bouwkundige kwestie.

      1. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

        Ik bedoel met het stukje van Kees Groen. In de chat staat mijn opmerking op een rare plek.

  3. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Je vraagt: Alleen ben ik nu een beetje het spoor bijster hoe dit aansluit op mijn logje over vrouwenhaat in de vorm van vrouwen in gesprekken stelselmatig niet serieus nemen. Bedoel je in de politieke discussie over de kosten van kinderopvang of in de gesprekken tussen partners over wie er thuis op de kinderen past als beide partners werken?
    Nee, dat bedoelde ik niet. De verwijzing naar de serie op tv, was meer aanvullend bedoeld. Ik denk dat het feit dat vrouwen in gesprekken stelselmatig niet serieus worden genomen, overal speelt. Het is een subtiele vorm van vrouwenonderdrukking. Ik vind het woord haat vergezocht. Vrouwenhaat associeer ik meer met mannen die een hele nare moeder hebben gehad en hun haat onbewust projecteren op alle vrouwen. Wat mij betreft komt vrouwenhaat voor bij individuën, maar niet algemeen.

    1. Oke, nu wordt het voor mij wat duidelijker. Het punt is dat ik over een specifieke persoon en situatie heb geschreven in mijn logje en er in de reacties aangehaakt wordt op meer algemene situaties. Ik wil juist wegblijven van algemenere voorbeelden, want er gaat volgens mij een heel scala aan gevoelens, denkbeelden en bedoelingen schuil achter het stelselmatig niet serieus nemen van vrouwen in gesprekken.
      Naar mijn idee loopt er overigens slechts een flinterdunne grens tussen vrouwenonderdrukking en vrouwenhaat. Want vanuit welke gedachte moeten vrouwen eronder worden gehouden?
      Met de opmerking van Kees ‘Vanuit de afgelopen 150 jaar communiceren we “op mannelijke wijze” op de werkvloer.’ heb ik moeite. Waarop is dat gebaseerd en waaruit blijkt dat? Ik heb 450 jaar familiegeschiedenis en Leidse industriële geschiedenis uitgezocht en herken geen duidelijke grens bij 1870 in de communicatie. Op mij komt zo’n stelling als nogal stellig over; dus eigenlijk typerend voor hoe mannen gewend zijn te communiceren.
      Ik ben bang dat vrouwenhaat als aanduiding toch minder vergezocht is dan het lijkt. Of moet ik zeggen ‘angst voor de kracht van vrouwen’? 😉

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.