4 gedachtes over “Kindertjes die vragen …

  1. Izerina van der Linden

    Wij leerden al in de jaren ’60,dat we mochten vragen of iets zeggen tegen volwassenen. Maar dan op een nette manier. Dat was niet “brutaal”, zoals je dan te horen kreeg.

  2. Vragen om een koekje, of een snoepje, of een plakje worst bij de slager, dat mocht ik niet nee. Maar de vijf W’s en de ene H, die ik later zo vaak gedurende mijn journalistieke periode gebruikte, heb ik in mijn kindertijd gelukkig altijd ruimschoots mogen oefenen zonder dat ik daarvoor berispt werd 🙂

  3. Kees Groen

    Volgens mij gaan de twee uitdrukkingen over twee verschillende situaties, zelfs al in (onze) kindertijd. Als vragen over kennis gaat, werd veel getolereerd, al waren er wel een paar taboes. Als vragen over het vergaren van bezittingen gaat, werd het duidelijk onbeleefd gevonden. Dat zouden ze nu ook weer zo moeten vinden, vind ik.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.