Depeche Mode, waardering na 40 jaar

Onlangs zag ik Depeche Mode: SPiRiTS In The Forest, een concertfilm van Anton Corbijn. Eigenlijk had ik weinig op met die band en hun elektropop. Neem het nummer ‘Just can’t get enough’. Da’s typisch zo’n gangmaker voor feesten en partijen. Het vrolijke deuntje ligt makkelijk in het gehoor en is mij te gelikt. Maar Anton Corbijn staat garant voor kwaliteit. En als hij een film aan een band wijdt, dan moet die groep wel speciaal zijn. Dus nieuwsgierig geworden keek ik toch. Het werd een openbaring.

Depeche Mode bestaat al veertig jaar en krijgt nog altijd hele stadions vol. De film toont tegelijk een portret van enkele fans die desnoods de halve wereld over reizen om hun idolen te zien. De songteksten hebben een diepere, bijna spirituele betekenis voor hen. Het weerzien, de sfeer, de muziek en veertig jaar levenservaring: dit alles maakt elk concert intens.

Live speelt Depeche Mode rauwer en anders dan ik van hun hits gewend ben. Dit is één van die bands die er altijd al waren, maar die ik onvoldoende heb opgemerkt. Gewoon, omdat ik volledig in de ban was van U2. In werkelijkheid is Depeche Mode beter dan ik al die jaren heb gedacht.

Frappant genoeg valt in diverse nummers een uitwisseling van invloeden te bespeuren. Bij I feel you van het album Songs of Faith and Devotion uit 1993 hoor ik zang van Oasis en kort gitaarspel van The Edge. Barrel of a gun van het album Ultra uit 1997 roept bij aanvang associaties op met Miami van U2. Dat nummer stamt eveneens uit 1997. En mijn favoriet, Never Let Me Down Again, herinnert vagelijk aan een concert van Siouxsie and the Banshees.

Dit is best logisch, want Siouxsie and the Banshees heeft Depeche Mode beïnvloed. Sterker, Siouxsie had daarvoor al Joy Division beïnvloed. En Joy Division kennen ze allemaal. Van die groep loopt er een regelrechte lijn naar U2, Depeche Mode, Oasis én Anton Corbijn.

6 gedachtes over “Depeche Mode, waardering na 40 jaar

  1. Ik hoorde gisteren op de radio Dolf Jansen met zomerspijkers. Ik weet niet wie zijn gast was, maar het was een regisseur. Die had het over Anton Korbijn, en ook over I just can’t have enough. Dat dat net zo erg was als Live is life van Opus. Toevallig.

    1. Goh, dit is een kwestie van twee zielen één gedachte. Live is Life van Opus vind ik nog een paar gradaties erger. Of maakt Opus toevallig ook onverwacht goede muziek? Ik ga er toch liever niet naar op zoek.

  2. Anton Corbijn is top. Als U2 naar België komt, dan probeer ik iedere keer te gaan. Als Depeche Mode komt ben ik er. Punt. U2 is over de jaren afgelikter geworden, Depeche Mode niet. Live echt van het beste dat er is. Mijn favoriete album: Sounds of the Universe. Ik krijg alweer “kiekebiesj”. Ik denk dat ik de CD nog eens ga opleggen.

    1. Dus jij bent één van die echte Depeche Mode fans? Kippenvel van Sounds of the Universe … Mogelijk onderschrijf ik jouw observaties. Hun muziek zit nu al dagen in mijn hoofd en jij maakt mij extra nieuwsgierig naar wat er nog te ontdekken valt.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.