Hou dat ongevraagde advies maar

Een van de vrijwilligers voor werkzoekenden twijfelt al jaren welke kant zij op wil met haar carrière. Het lijkt voortdurend alsof zij om advies verlegen zit door de weifelende manier waarop zij praat. Dus is er altijd wel iemand die haar voorziet van goedbedoelde raad. Alleen dat is niet de bedoeling. ‘Advies is als een klap in mijn gezicht’. Zo ervaart zij dat. Ze beseft nauwelijks hoezeer haar houding bij anderen de behoefte oproept om advies te geven.

Ongevraagd advies geven is een riskante bezigheid. Toegegeven; ik maak mij er soms ook schuldig aan. Het wordt je vaak niet in dank afgenomen. Op de ontvanger komt het namelijk al gauw dominant, betuttelend en bemoeizuchtig over.

Zelf zit ik evenmin te wachten op ongevraagd advies. Toch denken anderen kennelijk dat ik daar behoefte aan heb. Een goede verstaander zou aan mijn toon of vertelstijl best kunnen afleiden dat advies onwenselijk is. Dan wil ik slechts mijn verhaal kwijt, meer niet. Maar veel raadgevers beginnen eerder met praten dan met luisteren, vandaar.

Ben jij ook zo iemand die ongevraagd advies wil geven? Vraag jezelf dan eerst af waarom je dat wil. Want wat zijn je achterliggende beweeg-redenen? Wil je de ander werkelijk helpen? Of wil je jezelf bewijzen? Wil je de ander afhankelijk maken? Voel je je soms superieur? Zie je de ander wel staan? Misschien wil je die ander vooral corrigeren op basis van je eigen normen en waarden. Deze zouden weleens kunnen afwijken van wat de adviesontvanger belangrijk vindt.

En als je beslist advies wil geven, vraag jezelf dan ook eerst af of je goed hebt geluisterd naar de ander. Klopt het wat je denkt dat je begrepen hebt? Verifieer dit gewoon. Want voordat je het weet, ontstaat er een misverstand.

En als je dan toch per sé advies moet geven, weet dan dat de ander volledig vrij is om het advies naast zich neer te leggen. Want die ander heeft helemaal niet om jouw advies gevraagd. En het gaat tenslotte om zijn of haar eigen leven.

Voor de goede orde: ik heb niemand gedwongen om tot hier te lezen. Daarom volgt hier mijn welgemeende raad over advies geven. 😉

Wees oprecht belangstellend. Luister. Leef je in. Begin niet gelijk over jezelf. (Nee, ook niet met voorbeelden uit je eigen leven.) Toon begrip en vel geen oordeel. En tot besluit: check of de ander advies wenst. Dan help je iemand echt.

23 gedachtes over “Hou dat ongevraagde advies maar

  1. Marja

    Je hebt gelijk, maar wie zal van zichzelf kunnen zeggen dat hij nooit ongevraagd advies geeft. Vaak gebeurt het ongemerkt. Zelf heb ik er niet zo’n last van als andere mensen mij zomaar advies geven.

  2. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Inderdaad, ipv ongevraagd advies geven, kun je actief luisteren en daarbij gebruik maken van de LSD-techniek: luisteren, samenvatten en doorvragen.

  3. Ik zou mijn logjes wat korter houden. Dit verveelt de lezer al snel. Kijk eens naar mijn logjes, daar kun je wellicht nog wat van leren. Tevens zou de lay-out wat levendiger kunnen. Ik kan je daar zeker bij helpen. Verder ben ik het geheel eens met de inhoud van het logje. Ik vind het echter niet altijd nodig om emoticons te gebruiken. Een intelligente lezer, of in elk geval degene voor wie dit bedoeld is, ziet wel aan de stijl van een blog of van een commentaar welke emoticon er bedoeld wordt. Zelf zie ik dat ook al heel snel, ik zal je wat voorbeelden van mijn weblog doormailen, dan zie je wat ik bedoel. Nou, succes ermee.

      1. Izerina van der Linden

        Nee,het heette toen “actief luisteren”. Moeilijk om je eigen geklets in je hoofd te stoppen en echt blanco te luisteren. Dan volgde er geen advies-drang.

  4. Kees Groen

    Het lijkt me wel verstandig om twee soorten advies te onderscheiden. Het ene heeft te maken met het aanbieden van / doorverwijzen naar kennis en informatie. Daar mag ik me graag aan schuldig maken.
    Het tweede is advies over keuzes en beslissingen. Dat veld heb je naar behoren afgedekt, daar heb ik niets aan toe te voegen
    .
    Zo dat lijkt dus allemaal gemakkelijk. Maar er is altijd een Adder onder het gras.Mensen vragen vaak eerst naar feitelijke informatie, maar zijn via een omweg, en vaak onbewust, op zoek naar een grond voor een beslissing.Daar mee omgaan vraagt een atletisch brein en inzicht in waar het gesprek werkelijk over gaat. Het geven van een goede antwoordrichting is voor de ontvanger vaak nog inspannender dan de stress van de vrager die ongevraagde adviezen moet verwerken.

    Dit is de straf voor ons doorgeschoten brein in combinatie met het gaan hanteren van taal. Alle andere planten en dieren horen, ruiken of voelen wat de bedoeling is en weten zo meteen de juiste respons te geven.

    1. Mooie analyse Kees, met name die laatste alinea. Zelf hou ik er ook niet van als mensen mij doorverwijzen met een linkje naar bepaalde kennis. Dan is het net of ze mijn mening afkeuren en dat de absolute waarheid daar ligt waar je door hen wordt heen verwezen.

    2. Hier kan ik mij ook in vinden en wat je over de adder onder het gras schrijft, herken ik zowel bij mezelf als bij anderen. Het is voor de vrager een vorm van hardop denken om zelf tot een conclusie/beslissing te komen. Als je in zo’n geval aan de aanbiedende kant zit, kan je vragen: ‘Waarom vraag je dit?’ Dat geeft direct meer richting voor beide partijen. (Toch weer een advies. 😉 )

    3. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

      Atletisch brein klinkt wel heel vermoeiend, alsof je peentjes moet zweten. Degene die iets vraagt of voorlegt, zou eerder de inspanning moeten leveren, dan degene die luistert. En er is wel meer dan het brein, in de zin van, onze mogelijkheid tot logisch redeneren en taal gebruiken. Ik verwijs graag door naar Oosterse filosofieën. Ik durf me er bijna niet aan te wagen wat dat dan inhoudt voor mij, voor je het weet klinkt het zweverig, maar het is in de richting van heel geconcentreerd en tegelijkertijd ontspannen luisteren zonder oordeel. En om zo min mogelijk te missen is het goed om helder te zijn. Dit alles kun je trainen. Het wordt dan makkelijker om het juiste te zeggen of doen, of juist niks te doen, dan dat je je hersens afpeigert. Als je zelf te hard denkt, luister je ook minder goed.

      1. Ha Ingrid, Voor het geval Kees dit niet leest: je schrijft hier weer over allerlei interessante zaken die mij aan het denken zetten. Onder andere over wie de inspanning zou moeten leveren. Bedoel je daarmee: situaties of vragen duidelijk formuleren?
        ‘Heel geconcentreerd en tegelijkertijd ontspannen luisteren zonder oordeel.’ is iets waar ook ik veel waarde aan hecht, al moet ik daarvoor soms even een knopje omzetten. Zou het daarbij uitmaken of iemand introvert of extravert is?

  5. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

    Als ik aan mijn studie denk, dan werd er een indeling gemaakt in adviseur, expert en coach. En in de rol als coach leer je vooral dat degene die iets voorlegt het werk moet doen. Dat kan denk ik op allerlei manieren: meestal krijgt degene die iets voorlegt het al beter op een rijtje door erover te vertellen of inderdaad de vraag of situatie duidelijker te formuleren. Dan kom hij er vaak pas achter wat precies zijn vraag is. Net als bij een intake bij een psycholoog komen mensen vaak met een probleem of klacht, en daaronder zit dan de ‘echte’ hulpvraag. Het helpt als degene in de luisterende rol oprecht aandachtig is, dat moedigt de ander aan.
    Het is eigenlijk als ik erover nadenk ook waar van dat atletisch brein, want ik herinner me van praktijkdagen dat je op 100 dingen moet letten: non-verbale zaken: van hoe iemand binnenkomt (bijvoorbeeld gespannen of ontspannen), zijn persoonlijke verzorging (lijkt deze persoon zich wel of niet meer te verzorgen?), of dat iemands gezichtsuitdrukking verandert als je een bepaald onderwerp aansnijdt, tot de inhoud van wat er gezegd wordt en waar je soms op moet doorvragen en dan op tijd samenvatten ook om te checken of je het nog begrijpt.
    Maar dan nog als dat heel krampachtig gebeurd, dan mis je iets, want dan ben je zelf te hard bezig. Het is natuurlijk ook een kwestie van vaak doen.
    Ik zit bij een Zen-groep. Eén keer per maand komt er een Zen-leraar en die kun je na de meditatie vragen stellen. Als je bij hem komt zit hij in opperste concentratie en is het eerst een tijdje stil. Daar word ik zelf ook al rustiger van. Hij geeft een kort en bondig antwoord, soms een wedervraag. Tot nu toe is het altijd raak, bij mij althans. Ik geloof niet dat hij de ellenlange lijsten afgaat van waar je allemaal op moet letten zoals ik in mijn toegepaste psychologie studie heb geleerd. Een hulpvraag bij een psycholoog is vaak anders als een vraag aan een Zen-leraar, maar niet altijd. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest hoe je bovenstaande kan combineren. Het analytische zoals ik in mijn studie leer en deze andere invalshoek meer vanuit een soort rust. In de gangbare psychologie wordt bijna alleen met het brein gewerkt. In de boeddhistische psychologie ook met het lichaam: waar zit de spanning, verkramping, ga daar met je aandacht naar toe, etc. Dan merk je dat er meer ruimte komt, meer vrijheid. Je wordt minder een slaaf van je beperkende gedachten en je identificeert je minder met die altijd veranderende gedachten en gevoelens.
    Wat betreft je vraag: Ik heb geen idee of introvert of extravert uitmaakt.

    1. Rust in een gesprek kan zo effectief zijn, maar in praktijk schiet dat er regelmatig bij in. Hierbij denk ik aan concrete voorbeelden waarbij de situatie minder gunstig was. De persoon uit de eerste alinea van het logje heeft de neiging om anderen te overladen met haar verhalen en steeds terugkerende dilemma’s. En lang niet iedere luisteraar beheerst de gesprekstechnieken van een coach. Vermoedelijk worden veel ongevraagde adviezen gegeven, omdat er onvoldoende tijd voor een gesprek wordt genomen. Soms onbewust, soms omdat de luisteraar zelf met iets worstelt, soms om er maar van af te zijn, of vul maar in.
      Wat je hier beschrijft over de rol als coach, beschouw ik ook als een goede manier om mensen op weg te helpen. Zo te lezen heb jij echt een passend ‘klankbord’ gevonden in de Zen-leraar.

      1. Ingrid van Bouwdijk Bastiaanse

        Ja, hij is inderdaad één van de passende klankborden, maar hij is er maar één keer in de maand en niet altijd heb ik een vraag en soms willen er veel mensen aan de beurt komen, dus vaak komt het niet voor.

      2. Oh, maar als je meerdere passende klankborden kunt benaderen, ben je al ruim bedeeld. Elke persoon afzonderlijk kan weer iets toevoegen wanneer je dezelfde vraag stelt.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.