Het schilderwerk van de dakkapel

De dakkapel vraagt om een nieuwe verflaag en dat klusje besteed ik graag aan een schilder uit. Toevallig woont er een twee huizen verderop. Deze buurman ken ik oppervlakkig, al hebben wij elkaar een keer uitgebreid gesproken. We zijn namelijk lotgenoten. De beruchte buurman van het riool woont tussen ons in en met die man hebben wij allebei beroerde ervaringen opgedaan. Zoiets schept een band.

Voor een offerte benader ik uit loyaliteit als eerste mijn schilderende buurman. Toch is er een moment van twijfel. Want wat als er iets onverhoopt mis gaat? Ik heb al bij herhaling gedoe met bouwvakkers gehad. Het gebeurt regelmatig dat zij afspraken anders interpreteren, zelfs al staan die zwart op wit. (‘Twee waterafvoeren, dus niet één.) Of dat er iets vergeten wordt. (‘Oh, moest daarachter nog een elektriciteitskabel komen?’) Lang niet iedere bouwvakker wil een fout of vergissing onder ogen zien. Maar het is wel makkelijk als de buurman het werk uitvoert, dus hij wordt het.

Op de afgesproken dag brengt hij onverwachts versterking mee. Hij heeft er namelijk ‘een project’ van gemaakt. Bij de overburen heeft hij ook een klus. Daarom staan er ineens twee schilders voor mijn deur. Binnen no time wordt de rolverdeling duidelijk. Buurman is de baas c.q. meewerkend voorman; de andere man is de braaf luisterende goedsul.

Buurman is trouwens best een praatjesmaker en een druk baasje. Hij weet dit goed te etaleren met een ladder. Die ladder wordt als eerste daad tegen de dakrand geplaatst. Vervolgens gaan ze bij de buren verder. De achtergelaten ladder wekt intussen mooi de indruk dat er hard gewerkt wordt. Ook wanneer er urenlang niemand op staat.

Verder delegeert buurman op een manier die ik sinds de jaren zeventig niet meer heb meegemaakt. (Behalve in Frankrijk en in Afrika. Daar slijten traditionele omgangsvormen minder snel.) Het is een waar staaltje patron versus gezel.

Ondertussen voel ik mij vanwege hun nadrukkelijke aanwezigheid wel ietwat opgelaten. De ladder staat in de voortuin en je kijkt zo door het raam de woonkamer in. Dus kunnen ze de hele dag mijn bezigheden zien. Het ene moment zit ik aan de eettafel op mijn computer dingen te doen. (Zij kunnen op het scherm meekijken, wanneer ze de ladder op klimmen.) Het andere moment zit ik op de bank de krant te lezen. Het moet een indruk wekken alsof ik de hele dag niets beters heb te doen. Maar dat komt omdat zij er steeds niet zijn wanneer ik juist heel actief ben.

Strikt genomen kan ik gewoon weggaan. De overburen hebben de schilder/buurman al hun sleutels gegeven. Hij toont ze mij, wanneer ik vraag tot hoe laat zij bezig zullen zijn. (Omdat ik boodschappen wil doen. Omdat ik uit hun zicht wil verdwijnen. Omdat, als zij telkens naar de overburen gaan, die onbespiede ladder in mijn voortuin naar mijn openstaande raam toe leidt. Nou ja, eigenlijk omdat ik alle onrust in mijn voortuin zat ben.) Hoeveel werk kan je nou helemaal maken van zo’n pietepeuterig dakkapelletje?

Uiteindelijk zijn ze af en aan 2 ½ dag bezig, samen met een timmerman. Aan het eind van dag 2 zie ik dat een stukje houtrot onbehandeld is gelaten. Toevallig staat de schilder/buurman net buiten met een andere buurman te praten. (Ook zoiets, hebben jullie enig idee hoeveel mensen er in een dorp voor je huis blijven dralen wanneer er een buurtgenoot op de ladder staat? Er komt gewoon geen eind aan de parade.)

In elk geval loop ik naar de schilderende buurman toe en vraag: ‘Dat plekje met houtrot, dat ga je morgen nog doen, toch?’ Jazeker, dan zal hij ‘het spul’ er op smeren. Prima. Alleen besef ik dat hij zich niet realiseert dat het vermolmde hout nog niet is weggehakt. Daar wijs ik hem de volgende ochtend alsnog op. Overigens had de timmerman er net een trespa-plaat tegenaan bevestigd …

Even later gaan de mannen twee deuren verder thuis bij de buurvrouw koffie drinken en hoor ik vanuit hun achtertuin hoe de patron zijn gezel een uitbrander geeft. Die had dat klusje de vorige dag moeten uitvoeren.

Nu heeft de patron in hoogst eigen persoon na het reinigen, schuren, plamuren, twee lagen grondverf aanbrengen en tussendoor weer schuren, de buitenste verflaag aangebracht. Nadat de ladder was weggehaald en de verf een uurtje had kunnen drogen, ben ik naar buiten gelopen om een foto te maken. En toen zag ik het. Groene verf, in plaats van het donkerblauw wat er op moest.

4 gedachtes over “Het schilderwerk van de dakkapel

  1. Het zal natuurlijk wel op te lossen zijn, maar soms zijn dit soort geintjes erg stressvol, al heb je het hier erg leuk verteld Je had natuurlijk eerst moeten vragen of buurman toevallig kleurenblind is. Ik heb namelijk ook een nagenoeg kleurenblinde schilder, maar met gele (hahaha) plakbriefjes op muren, ramen en deuren en door mij gemaakte duidelijke schema’s met verfnummers en zo… komt het toch allemaal prima voor elkaar. Hij werkt al meer dan 20 jaar voor ons. Maar ik hou het zelf wel in de gaten.

    1. Stressvol is hier wel het goede woord, ja, maar hij zal er komende week weer blauw van maken. Hopelijk blijft het bij deze geintjes, want de rekening moet nog komen. Als je een goede schilder hebt en zijn ‘gebruiksaanwijzing’ kent, hou hem dan vooral. 😉

  2. Hein

    Al dat gedoe is voor mij altijd de reden geweest alles maar zelf te doen. Besteed je het uit moet je er feitelijk met de neus op blijven zitten is mijn ervaring. Mijn vrouw, zij bewoont een eigen huisje, wil niet dat ik daaraan klus of zelfs maar dat ik me er mee bemoei dus het eenvoudig te plaatsen hek gaat door een bedrijf gedaan worden. Ik heb toch maar een bestek gemaakt om er van verzekerd te zijn dat zij krijg wat zij wens maar zij vertrouwd liever op een mondeling gemaakte afspraak met de hekken plaatser. Haar eigenmachtig optreden heeft al vaker geleid tot een zeer onzorgvuldige uitvoering en daarbij een hoop achteraf gedoe dat onze zoon desgevraagd dan weer moet opknappen. Hij wil er sindsdien ook vooraf bij betrokken worden om toestanden te vermijden maar ze wil zo krampachtig zelf de regie in handen houden dat dat niet gaat lukken. We vrezen dan ook het resultaat. Phoe dat lucht op.

    1. Als deze reactie opluchting geeft, dan is dit logje in elk geval ergens goed voor geweest. Soms denk ik: ‘Waarom sta ik hier alleen voor?’ Of: ‘Had ik maar een man in huis met twee rechterhanden.’ In werkelijkheid is het vaak makkelijker om in je eentje beslissingen te nemen en een man met twee rechterhanden is meestal veel gevraagd, dus elders bezig, terwijl hij de klussen in eigen huis laat liggen. 😉

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.