Reizen op de bonnefooi

Ineens moet ik terugdenken aan hoe ik vroeger vakanties en reizen plande. ‘Plannen’ was een groot woord, begin jaren tachtig. Vaak raakte ik per toeval door een ontmoeting of film in een land geïnteresseerd. Vervolgens bezocht ik de openbare bibliotheek. Daar stond de kast met algemene boeken over landen en volken, per werelddeel gerangschikt. Er zaten ook reisverslagen tussen van vrijgevochten types, die met tent en motor, fiets of auto een heel continent hadden doorkruist. Vooral deze reisboeken spraken enorm tot mijn verbeelding.

Met een beetje geluk bevatte de kast ook een meer toeristisch boek over het gewenste land. Zo’n kleurrijk fotoboek met een gedetailleerde landkaart. En met reistips, vervoersmogelijkheden en adressen van hotels op de laatste drie pagina’s. Steevast maakte ik kopietjes van deze praktische informatie. Die vormden mijn belangrijkste houvast bij de planning en op reis. Ook vroeg ik nationale verkeersbureaus schriftelijk of telefonisch om informatie. Dan was het feest wanneer de dikke envelop met brochures en folders op de deurmat plofte. Later bezocht ik de vakantiebeurs in de Jaarbeurshallen. Daar liep ik als een kind in een snoepwinkel rond. Sommige brochures uit die periode bewaar ik nog.

Na drie georganiseerde vakanties met Club Escolette en een vriendin, begon de opmars naar het echte avontuur. Dat was in 1983. Toen boekte ik voor het eerst alleen een vakantie naar Griekenland. De deal met Holland International betrof een pakket van vliegtuig, transfer en hotel. Ter plaatste ging ik met een lokale busmaatschappij op pad, of ik bleef een dagje luieren op het strand.

Die vakantie werd een heuse test. Want: zou zelfstandig en alleen reizen in een vreemd land mij bevallen: ja of nee? Zo niet, dan betwijfel ik of ik hiermee door zou zijn gegaan. Maar het werd een topvakantie.

Het jaar daarop waagde ik een forsere stap. Op naar Amerika, de eerste vakantie buiten Europa. Alleen al de voorbereidende fase heeft veel indruk gemaakt. Nog zie ik het interieur van het Greyhound kantoor voor me, met het embleem van de zilveren hazewindhond. Voor het ticket moest ik naar de toenmalige vestiging in Amsterdam. Ook herinner ik mij de ingelijste tronie van Ronald Reagan, hoog aan de muur van het Amerikaanse consulaat. Daar regelde ik het visum en kwam er een driekleurig stempel in mijn paspoort. Multiple, for entry until indefinitely.

Vliegtickets kocht ik jarenlang bij de NBBS. Het blijft jammer dat dit Leidse studentenreisbureau in 2001 ten onder ging. Je moest in hun reiswinkel wel geduld hebben, want veel mensen hadden uitgebreide plannen. En het computersysteem was traag. Maar de reisverhalen van andere klanten zorgden voor een heerlijke sfeer. Medewerkers namen er de tijd voor, terwijl ze telefonisch in de wacht stonden bij een vliegmaatschappij.

Vanaf 1985 heb ik jarenlang geheel onafhankelijk gereisd en vakantie gevierd. Dan boekte ik enkel het trein- of vliegticket en een hotelkamer voor de eerste dagen na aankomst. Ter plaatse regelde ik de rest met lokale vervoersmaatschappijen. Globaal stippelde ik voor vertrek een route uit. Maar als een plaats tegenviel, gebeurde het wel dat ik ’s morgens aankwam en ’s middags gelijk met de eerstvolgende bus verder ging.

Regelmatig gooide ik mijn reisschema ter plaatse helemaal om. Op zo’n moment begint het op de bonnefooi reizen echt. Na elke routewijziging moest ik in een vreemde plaats eerst op zoek gaan naar een hotel. Soms was het dan na aankomst al donker. Toch heb ik op vakantie nooit op straat hoeven slapen. Er zijn overal backpackers en hulpvaardige lokale mensen die je de weg willen wijzen. Bovendien werkten in veel landen ronselaars voor taxi’s en budgethotels op stations. Je leert snel genoeg hoe je moet zorgen dat je op een betrouwbaar adres terecht komt.

De ene keer pakt zoiets goed uit en ontdek je een paradijselijk oord, waar je na een maand nóg wil blijven. De andere keer bevalt het minder en zit je met vlooien op een hotelkamer.

Er is een wereld van verschil tussen deze manier van reizen en het ingesleten spoor volgen van Lonely Planet. Om maar te zwijgen van een reisvoorbereiding via internet. Naar mijn idee is de huidige overvloed aan informatie absoluut dodelijk voor de beleving van een waar reisavontuur.

Nee, dan die goeie ouwe tijd. Toen ‘echte’ reizigers nog op pad gingen met weinig meer dan een one way ticket en wat adressen op een kreukelig vodje papier … 😉

8 gedachtes over “Reizen op de bonnefooi

  1. Ontdekken is wat je deed, je was echt een ontdekkingsreiziger. En die ‘romantiek’ is er dankzij internet en – onder meer – Google Streetview inderdaad helemaal af. Ik bewonder je met terugwerkende kracht hoor, om deze manier van reizen. Ik ben altijd heel veilig samen, vooraf uitgestippeld of (toen ik alleen was) in een gezelschap op reis gegaan. En nu staat de tent gewoon in de achtertuin 😉

    1. Achteraf gezien had het inderdaad elementen van ontdekkingsreizen, maar dit kwam nog niet in de buurt bij de reisomstandigheden van Stanley en Livingstone. Op bescheiden schaal heb ik wel gepionierd in gebieden waar vrijwel geen toeristen kwamen. Ik kwam op dit logje door een opmerking van iemand gisteren, die het zo avontuurlijk vond dat ik naar een ander deel van het land ben verhuisd, zonder dat hier familie of vrienden wonen. Dat hebben meer mensen gezegd. Maar door mijn reiservaring wist ik al dat ik hier wel zou aarden.

      1. Bezien vanuit het perspectief van degene die je sprak kan inderdaad verhuizen naar een plek waar je niemand kent ook een heel avontuur zijn. Goh… ben ik bij nader inzien toch ook wel avontuurlijk… 😉

      2. Izerina van der Linden

        dat “pionieren in gebieden, waar vrijwel geen toeristen kwamen” was geweldig vroeger. Ik googel wel eens op oude vakantiebestemmingen en ben blij, dat we die in rustiger tijden bezochten.

  2. Sinds de mobiele telefoon is het niet meer hetzelfde. Alleen al voor Frankrijk moest je vroeger Franse Francs halen, je paspoort mee nemen en Frans kunnen. Nu kun je er zonder paspoort heen, ze spreken er Engels, en alle gevaren zijn afgedekt. Mijn meest avontuurlijke vakantie was de eerste keer zelf met de auto naar Zuid Frankrijk of met een groepsreis mee wildwatervaren. En nu struin ik over de Veluwe.

    1. ‘De eerste keer zelf …’ is eigenlijk altijd een avontuur. Daarvoor hoef je niet eens ver te reizen.
      Ah, die goede oude tijd met Francs en gestuntel met een beperkt aantal woordjes Frans.
      En vandaag durfde ik mijn vertrouwde rondje-met-stuk-bos niet eens te maken. De Veluwe is dezer dagen een groot risicogebied, met al die vallende takken en zo.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.