Bedgeheimen en een levensvraag

Het is zo’n beddenzaak van de luxere soort, waar ik naar binnen stap. Zachte sfeerverlichting. De boxsprings en ledikanten zijn smaakvol opgemaakt met kwalitatief goed linnen. Levensgrote foto’s van kasteelachtige interieurs en natuurtaferelen op de tussenwanden. Elk bed komt mooi tot zijn recht in een eigen hoekje. Discreet staan enkele aanbiedingen vermeld. Het zijn er slechts een paar; ze doen hier onnadrukkelijk mee aan de wintersales.

Dit is de eerste van drie winkels die ik vandaag wil bezoeken. Elders is nog een andere woonboulevard met beddenzaken. Ik wil een weloverwogen keuze maken; een goed bed luistert nauw. En een degelijk bed gaat lang mee. Zo lang, dat dit weleens het laatste bed in mijn leven kan worden. Misschien slaap ik er nog op wanneer ik al hoogbejaard ben. Het is een wat vreemde gedachte.

Die lange levensduur plaatst mij wel voor een acuut dilemma. Daar is die prangende vraag: blijf ik alleen wonen, of komt er in de toekomst een partner? Da’s toch handig om vooraf te weten. Ik moet namelijk kiezen tussen een éénpersoons- of een tweepersoonsbed en gelijk de gewenste maten doorgeven. Bovendien is een goed bed nu meer dan ooit maatwerk. Dat blijkt even later.

Bij het betreden van de winkel verkeer ik nog in de oriënterende fase. ‘Eens kijken wat er allemaal te koop is.’, denk ik. Nou, elk bed biedt een scala aan mogelijkheden. Wil je een bed met of zonder hoofdbord en/of voetenbord? En welke van de drie soorten pootjes (desgewenst op aangepaste hoogte) in welke van de acht kleuren mag het worden? Ook de bekleding is in verschillende stoffen verkrijgbaar. Het aanbod bestaat uit zestig kleuren.

De winkelier laat mij rustig rondwandelen. Hij heeft feilloos door hoe en wanneer hij mij moet benaderen. Juist als ik wat langer om een specifiek bed heen draai. Dan staat hij ineens naast me. En dan begint het keuzeproces pas echt.

Voor een passende bedbodem en het matras wordt eerst je slaap-DNA in kaart gebracht. Ja heus, dat is een persoonlijk slaapprofiel. De winkel heeft hiervoor speciale cabines met bedden beschikbaar. Het is best vermakelijk en comfortabel allemaal, terwijl ik liggend de video-instructies opvolg. Ondertussen doen de sensoren hun meetkundige werk. Ze registreren precies waar en hoe groot de drukverdeling is op het matras.

‘Dit zien we niet vaak’, zegt de winkelier achteraf, als hij mij de uitgeprinte details overhandigt. Ik heb weer eens een uitzonderlijk profiel.

Oh, en ik heb wat moois gezien, waardoor ik gelijk niets anders meer wil. Vanzelfsprekend valt mijn keuze in de hoogste prijscategorie. Deze keer speelt er nog iets mee. Want heb je eenmaal het comfort ervaren van een speciaal op jouw profiel ingestelde lattenbodem met meebuigend matras, volledig afgestemd op jouw hoogsteigen slaap-DNA, dan wil je echt geen standaard bed meer. Dus.

Nu moet ik kiezen tussen een één- of een tweepersoonsbed. Het maakt qua prijs opvallend weinig verschil. Maar bij een tweepersoonsbed horen een extra bodem, matras en dekbed. Alles meegerekend, tikt het flink aan. (En welke maten hou je aan voor een nog onbekende eventueel toekomstige partner?)

Bij bedden werkt het net zoals bij hotelovernachtingen. Neem je een éénpersoonskamer, dan betaal je vrijwel evenveel als een echtpaar. Soms vind ik dergelijke situaties gênant. Het lijkt wel alsof een alleenstaande niet serieus meetelt. Alsof je een soort tweederangsburger bent. Of nog niet helemaal volwassen. Alleenstaanden moeten kiezen tussen een kinderbed of een bed voor hoogbejaarden. Tot deze twee opties blijft het assortiment éénpersoonsbedden beperkt. Dat is vreemd.

Volgens het CBS telt Nederland wel 2,8 miljoen alleenstaanden en hun aantal groeit. Blijkbaar is deze ontwikkeling nauwelijks tot de beddenbranche doorgedrongen. Slapen alle alleenstaanden dan in een tweepersoonsbed? Rekenen ze na een scheiding weer op een nieuwe partner? Vermoedelijk kopen weinig mensen tussen de 21 en 75 jaar oud een éénpersoonsbed. Volgens mij bepaalt het aanbod hier de vraag. Of is er sprake van een taboe dat angstvallig wordt verzwegen?

17 gedachtes over “Bedgeheimen en een levensvraag

  1. Wat een heerlijk onderwerp om weer eens mee bij je ‘binnen te vallen’! Ik vermoed dat er sprake is van het laatste: een angstvallig verzwegen taboe. Je slaap-DNA in kaart brengen… wauw. Dat dat kán… en ja, ik kan me goed voorstellen dat dan zelfs een Espevär niet lekker meer ligt 😉 Toen ik weduwe werd heb ik ‘ons’ tweepersoons bed verkocht via Marktplaats (ik wilde dit bed niet met een andere partner delen) en een extra breed 1-persoons bed gekocht. In een lief klein antroposofisch winkeltje in Zutphen. Had daar toen overigens in het geheel geen taboegevoelens. Ben benieuwd naar je keuze, overigens! 😉

    1. Ja, zo zie je maar tegen welke grote persoonlijke en sociaal-maatschappelijke vraagstukken je aan kunt lopen bij de aanschaf van een nieuw bed. Inmiddels neig ik meer naar de keuze voor een twijfelaar. Zo’n bed past perfect bij mijn actuele situatie. 😉

      1. Ah, het poldermodel! 😉 Super-de-luxe in je eentje, en heel knus met z’n tweetjes. Wij hebben er ook één, maar onze keus werd bepaald door de grootte van de slaapkamer…

  2. In mijn ouderlijk huis sliep ik op een 1-persoonsbed, maar toen ik op mezelf ging wonen kocht ik een 2-persoons. Daar heb ik zeven jaar alleen op gelegen, heerlijk ruim. Maar nu met zijn tweeën is ook prima natuurlijk 😉 Maar op zich is een tweepersoons dus best te doen als je alleen slaapt. En als het prijsverschil toch klein is…
    En het is inderdaad raar dat veel dingen nog steeds niet ‘single-friendly’ zijn. Er zijn meer alleenstaanden dan ooit en wellicht groeit het aantal in de toekomst. Tijd dat daar inderdaad meer rekening mee wordt houden.

    1. Dat laatste ben ik met je eens. Overigens is er soms wel meer mogelijk wanneer je even doorvraagt. Zo wordt mijn voorkeursledikant op internet slechts als tweepersoonsbed aangeboden, terwijl het toch als éénpersoonsbed kan worden geleverd.
      Dus jij bent direct van samenwonen in de toekomst uitgegaan toen je op jezelf ging wonen? Mijn eerste zelfstandige onderkomen was een kleine eenkamerwoning in een pand voor werkende jongeren. Mijn alleenwonende buren en ik hadden bedden in alle soorten: éénpersoons, twijfelaar en tweepersoons.

      1. Nee, ik ging er vanuit dat ik alleen zou blijven maar wilde wel graag een groot bed. Dat ik toch nog een partner gevonden heb is één van de wonderen in mijn leven, daar had ik niet meer op gerekend.

    1. Dat lijkt mij nu ook de beste optie. 🙂
      Toevallig ben ik juist vanmorgen van 1.20 m breed uitgegaan om in te schatten hoe die afmeting zou bevallen. Hopelijk kan het bed in deze maat worden geleverd.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.