Veranderende kijk op jezelf

Weet je al wie je bent?

Bij een loopbaan heroriëntatie staan drie vragen centraal. Namelijk: Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Wellicht weet je het antwoord op de vraag over identiteit. Je kent jezelf. Toch valt dat tegen, want wie je bent, wordt mede bepaald door hoe anderen jou zien. En vaak leer je jezelf pas goed kennen in confronterende situaties. Bijvoorbeeld als er iemand tegenover je zit die echt doorvraagt. (Waarom doe je dit, waarom vind je dat, waarom?) Heb je eenmaal een helder beeld van je identiteit, dan verwacht je dat die vastligt. Maar naarmate je ouder wordt, verandert je identiteit geleidelijk.

Stel dat je een uitnodiging krijgt om wat over jezelf te vertellen. Waarschijnlijk schets je dan niet gelijk een totaalbeeld, maar belicht je enkele aspecten. Welke dat zijn, hangt af van de situatie en van de persoon die tegenover je zit. Het scheelt of je iemand spontaan in een café ontmoet of dat je een sollicitatiegesprek voert. Welke kenmerken van je identiteit benoem je dan het eerst, en welke daarna in volgorde van belangrijkheid? Zijn er kenmerken die je het liefst verzwijgt?

Met elke levensfase wijzigen de kenmerken die je voorop stelt. Neem mij als voorbeeld. In 1979 was ik een verveelde scholier en een onzekere puber. In 1989 was ik een zelfstandige en onderzoekende wereldreizigster (opbouw mensenkennis). In 1999 was ik een qua beroep vastgelopen administratief medewerkster (consciëntieus) die verlangde naar verandering. Ik haalde toen wel voldoening uit genealogisch onderzoek (leergierig). Eind 2009 was ik werkloos, maar had ik ook een eigen bedrijf (ondernemend, wilskracht). En nu ben ik vooral een tevreden blogger (authentiek, verbeeldingskracht), wandelaar (bedachtzaam), en huiseigenaar.

De pagina ‘Over mij’ gaat over twee met elkaar verweven identiteiten: die van Raam Open en die van mij. Steeds wanneer de tekst begint te knellen, neem ik een verschuiving waar. Wie ik ben, is veranderlijk. Wat wil je als lezer over een blogger weten, trouwens?

Weten wie je bent Jezelf kennen

(De foto’s zijn afgelopen winter en onlangs genomen op landgoed ’t Waliën.)

7 gedachtes over “Veranderende kijk op jezelf

  1. Ook wat je van een blogger wilt weten volgt wat je beschrijft. De ene dag ik heb ik meer interesse in wat je beleeft qua bouwperikelen. Op een andere dag is het interessant om te weten hoe je omgaat met werk.

  2. In eerste instantie begon ik te steigeren, waar je schrijft dat wie je bent (ook) afhangt van de mensen om je heen. Maar doorlezend snap ik wat je bedoelt. En het is maar goed dat we niet steeds hetzelfde, dezelfde zijn. Ik denk ook dat naarmate je ouder wordt, je meer ‘jezelf’ wordt. Wijzer.

    1. Kijk, nu komt meteen weer die nieuwsgierige aard bovendrijven: Waarom begon je in eerste instantie te steigeren?
      Die vorming van ons karakter of onze identiteit naarmate we ouder worden, vind ik zo boeiend. Ik denk dat we al jong een aantal bepalende karaktereigenschappen hebben die, mede afhankelijk van omstandigheden in de ‘vormende’ jaren, steeds duidelijker naar voren komen. Ontplooiing is dan het optimaal benutten van je beste eigenschappen en vaardigheden. Zodra we onszelf goed kennen, kunnen we besluiten welke eigenschappen we toelaten/accepteren. Op het moment van volledige acceptatie, worden we onszelf, denk ik. Nu jij weer. 😉

      1. In eerste instantie begon ik te steigeren omdat ik dacht dat ‘wie ik ben’ niet afhangt van anderen. Zo van: ik ben altijd mezelf, ongeacht het gezelschap. Dat zou wellicht kloppen als je het over ‘mij’ en ‘vandaag’ hebt en ik zou vandaag na een harpworkshop lekker thuis even bijkomen voordat ik naar een vergadering over de webshop zou gaan. Want dan ben ik vandaag zowel de harpiste als de introverte die het liefst lekker thuis is als de creatieve sparringpartner van de webshopeigenaar en de kern van al die drie is eenzelfde ik: iemand die zich niet meer druk maakt over fouten maken, de beste moeten zijn, deadlines etc… Maar door de tijd heen verander je ja, door de omstandigheden én de mensen om je heen. Ik luisterde gisteravond naar Adele, en deze zin viel me op in de songtekst: Who would I be without you? En ja, dat kun je je inderdaad afvragen. Wie zou ik zijn als jij (jij kan in dit geval ieder persoon zijn) er niet was geweest? En daarnaast sluit ik me helemaal aan bij jouw woorden hierboven: ‘Zodra we onszelf goed kennen, kunnen we besluiten welke eigenschappen we toelaten/accepteren. Op het moment van volledige acceptatie, worden we onszelf’. Prachtig gezegd.

      2. Mooie observaties en bedankt voor het delen. In dit opzicht is het best prettig om ouder te worden: dat we niet meer zo veel van onszelf of volgens anderen moeten. Ik realiseer me dat dit mede kan dankzij gunstige omstandigheden.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.