Nu weten jullie ook hoe het voelt

Hittegolf Perth Australië 1988

In 1989 was ik na een reis van anderhalf jaar net terug in Nederland. Onderweg naar mijn zus zag ik toevallig haar schoonvader staan. Hij was al wat ouder en kwam zelden verder dan de naburige stad, voor zover ik mij herinner. Bijvoorbeeld voor een bezoek aan de veemarkt. Ik liep over het polderweggetje waarlangs zijn boerderij stond. Hij wachtte op de brug over de sloot naar zijn land.

‘Dus je bent er weer?’, vroeg hij ter begroeting. Of eigenlijk was het een constatering. Anderhalf jaar samengevat in een enkel zinnetje.

Hoe het was geweest, in al die landen op drie continenten? Ik had het hem kunnen vertellen en uitleggen. Maar vermoedelijk had hij zich er weinig bij kunnen voorstellen. Mijn interesses en reiservaringen stonden zo ver af van zijn leefwereld. En dat gold voor meer mensen.

Op reis heb ik tevergeefs geprobeerd om aan het thuisfront uit te leggen hoe een echte hittegolf aanvoelt. Een monsterhittegolf, wel te verstaan. Eentje waarbij het iedere dag 40 tot 42 graden Celsius is en ’s nachts niet kouder wordt dan 25 graden. Die hittegolf hield zes weken lang aan. Het was in Perth, West-Australië. Ik geloof niet dat ze mij toen helemaal begrepen, mijn familie en vrienden. Maar nu hebben zij ook een idee van hoe verzengende hitte voelt.

Misschien trek ik maandag weer een wollen trui aan, als de thermometer overdag blijft steken op 20 graden. Dat deed ik ook in 1988. Want na die zes weken voelde 20 graden ineens behoorlijk koud aan.

6 gedachtes over “Nu weten jullie ook hoe het voelt

  1. Als kind woonde ik op Borneo (Kalimantan). Als kind heb ik het niet zo in de gaten gehad. Mijn moeder had er veel last van: het was ook vochtige warmte. En er kwam geen eind aan. Ik weet nog dat ik als kind dagelijks op de thermometer keek: boven de 100 graden Fahrenheit (=37,8 graden).

    1. De hoge luchtvochtigheid maakt het inderdaad zwaarder//klammer/benauwder. In dat opzicht is dezelfde temperatuur in een woestijn aangenamer. Ik denk dat het verschillend aanvoelt wanneer je ouder wordt, omdat de bloeddruk licht stijgt. Als twintiger kon ik er ook beter tegen dan nu.

  2. Ooit fietste ik bij 35 graden-plus in Kenya, zonder problemen. Maar dat was een droge hitte, en dat is inderdaad zo anders dan wannee het vochtig wordt. We dronken ons suf (hoe heetten die energiedrankjes toch ook al weer?) en hoefden amper plaspauzes te houden (dat je alle vocht eruit zweette, merkte je niet). Woestijnhitte kan ik hebben, maar dat vochtige gedoe… nee. Hier kwamen we deze dagen niet verder dan 33 graden en 70% luchtvochtigheid, en dat vind ik al erg genoeg… En heerlijk zinnetje, dat ‘dus je bent er weer’… 😉

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.