Afhaken bij onweer: verstandige keuze of aanstellerij?

De schijnbare exactheid van Buienradar is misleidend. Het kaartje toont heel precies de regenvoorspelling van uur tot uur. Daarbij moet je wel voor ogen houden dat dit een verwachting is. Dat de situatie later kan wijzigen. In werkelijkheid vallen buien soms op een andere locatie. Of ze komen vroeger. Of ze zijn milder. Of ze zijn heviger dan verwacht. Gisteren liep het met dat onweer en die stortbuien ook een beetje anders dan gedacht.

Rond half elf gaat ons groepje vanaf Otterlo op pad. De wandelroute loopt westwaarts door het bos naar Lunteren en halverwege doorkruisen we het Wekeromse Zand. Onze kaartlezer is zo’n stoere meid die op een boerderij is opgegroeid. Dan weet je het wel. Zij gaat zich niet door een buitje laten tegenhouden. Ik ook niet, trouwens, meestal. Maar deze keer komt er onweer bij en dan zit ik liever binnen.

’s Ochtends verwacht Buienradar dat de bui rond vier uur losbarst. ‘Mooi,’ denk ik, ‘bij een afstand van 18 kilometer, een tempo van 4,5 km per uur en een lunchpauze van een half uur, bereiken we ruim voor 16:00 uur het Lunterse station.’
De zon schijnt. Toch het is al klam en drukkend. Tegen de tijd dat we het Wekeromse Zand naderen, dreigt de lucht en begint het te rommelen.

De anderen om mij heen lopen onbezorgd te babbelen. Geen van hen is bezig met het onweer. Hebben ze dan geen weersvoorspelling gezien? Weten ze niet wat er aan komt? Ik kijk nog eens op Buienradar. Die geeft nu een heel andere voorspelling aan. Over een half uur krijgen we de volle laag en daarna wordt het ook niet meer droog tot het station.

Wat is wijsheid? Doorlopen? Dan treffen we straks midden op een open zandvlakte onweer. Schuilen? Dan moeten we onder bomen wachten tot het ergste voorbij is. Er zijn geen huizen of boerderijen in de buurt. En overal kruipt de eikenprocessierups. Afhaken dan maar? Ik raadpleeg 9292ov. Er komt een schoolbus in de buurt, alleen zie ik zo gauw niet of die deze week nog rijdt. De halte is een flink eind verderop. Onze kaartlezer zal wel willen doorlopen. Moet ik dan als enige afhaken? Dilemma, dilemma.

Wanneer ik de kaartlezer aanspreek over de situatie, vindt ze mij duidelijk een aanstelster. De rest reageert ook laconiek en wandelt verder. ‘Zal wel meevallen’, denken de anderen. Ze adviseren wat bij onweer de beste tactiek is. Voeten bij elkaar, je zo klein mogelijk maken, niet bij een metalen hek gaan staan, et cetera. (Heb ik dat gevraagd?) Vervolgens ontstaat er discussie over die tactiek, want sommige mensen weten het beter. En iemand wil nu eerst lunchen, want zij heeft alleen koffie gedronken bij de vorige horecastop.

Intussen naderen we de rand van het Wekeromse Zand. Het regent flink en de wolken gaan tekeer. Sommigen tellen de seconden tussen elke flits en klap van het onweer. Hoe zat dit nu precies? Staat een seconde voor een afstand van 100 meter, of is het 300? En daar begint de discussie weer.

Afijn, ik ben dus verder meegelopen. Blijkbaar was de groepsdrang groter dan mijn eigen wil. We kwamen als een stel verzopen katten aan op het station, ondanks alle regenkleding. Uiteraard kan een Hollandse meid daar best tegen. Al denk ik dat ik voortaan toch maar wat eerder afhaak.

18 gedachtes over “Afhaken bij onweer: verstandige keuze of aanstellerij?

  1. Ik liep laatst ook in een onweer, de kans mag dan uiterst klein zijn dat je wordt geraakt door de bliksem, maar als de kans er is, is de angst er ook, en loop je dus niet meer lekker. Afhaken dus.

  2. Oh ja, en die afstand tellen, ik geloof dat het 400 meter is, maar wat heb je eraan? Het ene moment kan het onweer twee kilometer weg zijn, het volgende moment is het de klap boven op de flits.

    1. Klopt ongeveer. Op internet staat dat geluid circa 340 meter per seconde aflegt. Volgens het KNMI is het al gevaarlijk wanneer er tien seconden zit tussen de flits en de klap. Nou ja, ik vind onweer toch al niks.

  3. Er raken nog steeds mensen gewond en erger door onweer, ik heb (vroeger + nu mijn kinderen) altijd geleerd om bij onweer als het even kan ergens naar binnen te gaan en niet onder bomen te blijven lopen. Onweer is de laatste jaren toch niet minder gevaarlijk geworden?

  4. Onweer vind ik altijd ongelooflijk ontzagwekkend. De onheilspellende groene lucht en die harde wind die de donderbui aankondigt, boezemen veel respect in bij me. Ooit sloeg de bliksem op minder dan 15 meter in van de plek waar ik toen woonde. De knal was oorverdovend. Vlakbij was de bliksem ineen boom ingeslagen. Die was tot aan de grond gespleten. Heb inderdaad maar respect voor onweer.

    1. Nou en of is onweer ontzagwekkend en het is ook zo onvoorspelbaar. Net als een zware storm. Ik geloof best dat die inslag oorverdovend was, zo dichtbij. Jaren geleden kwam er een rollende bliksem (of bolbliksem) vlakbij het appartementencomplex waar ik toen woonde. In meerdere woningen gingen daardoor elektrische apparaten kapot. Ik ben even vergeten hoe dat effect wordt genoemd.

  5. Gadverdamme, da’s niet fijn, wandelen tijdens onweer! Ik zou er ook respect voor hebben, ook al heb ik er nooit nare ervaringen mee gehad. Maar de verhalen zijn duidelijk genoeg: als je een keus hebt, is het wel zo verstandig ergens binnen te schuilen. Even los van deze zeer serieuze ondertoon, leveren jouw groepswandelingen altijd wel vermakelijke verhalen op… 😉

    1. Ja, die vermakelijke verhalen schuilen in bijna iedere groepswandeling. Dat kan aan mij liggen. 😉
      En nee, onweer is niet fijn. Ik durf er pas sinds kort vanachter het dubbele glas van het zolderraam naar te kijken. Volgens familieverhalen was een tante van mijn vader zo bang voor onweer dat ze sidderend en biddend in een hoekje kroop en pas weer bij zinnen kwam als het over was. In de tussentijd ‘konden de kinderen het hele huis afbreken’, zonder dat zij iets merkte. Dus die angst en die verhalen zijn kennelijk familietrekjes.

  6. Ellie Schmitz

    Ooit in een hevig noodweer was ik met de auto onderweg, totale paniek, ook al zegt men ‘in een auto ben je veilig’. Gelukkig dicht bij huis en een oprit in de buurt, ben daar gewoon gaan staan bij mensen in de tuin en Man is lopend in het helse weer mij op komen halen. Over buiten en bang zijn met onweer. Ik ben het en hoe.

  7. Ik fietste gewoon door bij onweer, altijd gedacht dat fietsbanden de bliksem geleidden. Maar ja, ik heb totaal geen verstand van natuurkunde. Totdat er een keer een rolbliksem voor me over het fietspad denderde. Ik heb dagen lang problemen met mijn oren gehad en bij alle metaal wat ik aanraakte voelde ik een schok. Pas toen ben ik me in het gevaar van onweer gaan verdiepen. Nee, dat was niet verstandig om bij onweer gewoon door te fietsen (…)

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.