Onbeantwoorde vraag krijgt onaangename staart

Ik hou niet van losse eindjes, want ik geloof dat iedere daad een gevolg heeft. Losse eindjes zijn handelingen waarvan je weet dat je ze nog moet verrichten. Je denkt bijvoorbeeld: ‘Hier zal ik nog eens op terugkomen. Even wachten op een gunstiger moment.’ Terwijl je intuïtief aanvoelt dat je beter gelijk actie kan ondernemen. Maar dat schiet er al gauw bij in. Totdat de hele zaak als een boemerang bij je terugkomt. Dan is het te laat en het kwaad al geschied.

Ik weet nog precies hoe en wanneer het misverstand is ontstaan. Het gesprek heb ik namelijk vrijwel woordelijk op Raam Open gezet. Dit zijn de passages waar het om gaat:

‘Vorig jaar vroeg hij [de bejaarde buurman] om mijn telefoonnummer. Dat vond hij wel handig, voor als er eens wat was. Stel dat hij zou vallen, dan zou hij mij kunnen bellen. Ik zou ook niet willen dat hij urenlang alleen op de grond zou liggen. Dus zei ik dat hij mij in zo’n noodsituatie kon bellen.

Onlangs sprak ik hem weer. Hij wás die week gevallen en had anderhalve dag op de grond gelegen. Want zijn mobiele telefoon lag buiten handbereik. Ik opperde dat hij eigenlijk beter zo’n pieper bij zich kon dragen, waarmee je een zorgorganisatie alarmeert. Dat werd al geregeld; de zorgcoach kwam diezelfde dag nog langs.’

Hier moet ik even iets verduidelijken. Ik veronderstelde toen dat de buurman met zo’n pieper direct een hulpverlener van een nabijgelegen zorgcentrum kon oproepen. Iemand die in een noodgeval bij hem langs zou gaan. Zoals dit is geregeld bij een aanleunwoning.

Het verhaal gaat verder:

‘Gisteren belde deze buurman aan. Of ik hem mijn telefoonnummer kon geven, want dat was hij kwijt. Voor het geval hij weer op de grond lag. Ik wilde al met ‘06’ beginnen toen ik een formulier in zijn hand zag. Dus vroeg ik voor wie mijn nummer bedoeld was. Voor hem, of voor een organisatie. ‘Ja, zodat ze je kunnen bellen als ik weer op de grond lig.’’

Daarmee was de weergave van ons gesprek niet af. Want ik dacht dat hij bedoelde dat als er een zorgverlener bij hem zou komen, en hij bijvoorbeeld naar het ziekenhuis zou moeten, de zorgorganisatie een naaste contactpersoon nodig had. Dus vroeg ik enigszins in verwarring: ‘Maar daarvoor moeten ze toch bij de familie zijn?’ (Hij heeft drie kinderen.) Waarop hij monter zei: ‘Oké.’, zich direct omdraaide en zonder gedag te zeggen vertrok.

Pas later vertelden anderen hoe het systeem werkt. De buurman zocht kennelijk voor de zorginstelling (waarmee de pieper verbonden is) een contactpersoon in de buurt. Deze persoon kan als eerste bij hem polshoogte nemen zodra hij de zorginstelling alarmeert.

Ik dacht nog: ‘Ik moet eens bij hem navragen of dit is wat hij bedoelt. En ik moet nagaan om welke organisatie het gaat, want hij heeft geen naam genoemd. Ook moet ik vragen wat er na zo’n alarmering precies van mij wordt verwacht. Daarover heeft hij niets gezegd. Verder moet er een sleutel worden geregeld, anders kan ik niet eens naar hem toe. Dit alles indien ik besluit om contactpersoon te worden.’ (En waar blijven zijn drie bloedjes van kinderen in dit verhaal?)

Want ja, deze buurman is een probleemgeval. Rond die tijd speelde onder meer de rioolkwestie al, dus verliep ons contact stroef. Uiteindelijk vergat ik om navraag te doen. En zelf zweeg hij er ook over.

Per toeval ontdekte ik gisteren hoe hij het gesprek van een jaar geleden heeft geïnterpreteerd. Uit een brief van iemand die hem onlangs sprak: ‘Hij heeft aan u gevraagd om als een van de eerstehulp-oproepers te fungeren. U schijnt daar geen gehoor aan te hebben gegeven.’

Zucht …

14 gedachtes over “Onbeantwoorde vraag krijgt onaangename staart

  1. Zo zie je maar weer dat een misverstand zo is gecreëerd. Mijn moeder heeft ook een pieper om haar nek, maar dan komt er direct iemand van de wijkverpleging. Lijkt mij een betere oplossing dan een buur of familie, want die zijn ook niet altijd beschikbaar.

    1. Zeg dat wel over een misverstand.
      Goh, dus een hulpbehoevende kan dus toch een wijkverpleger oproepen met een pieper. Dat lijkt mij ook een betere oplossing. Als ik ergens midden op de Veluwe wandel, kan ik evenmin ff snel langsgaan bij de buurman.

  2. Ellie Schmitz

    Hè, zo werkt het met misverstanden, zijn meestal snel gecreëerd. Ik denk dat een zorginstantie snel ter plekke kan zijn, maar wat ik mij herinner van de pieper bij mijn vader is dat er altijd een ‘dichtbij’ telefoonnummer moet worden opgegeven. Kan van familie, vrienden of buren zijn. Voor jou nu heel vervelend te lezen wat er in de brief staat….zucht…

    1. Kennelijk geldt voor de buurman het systeem zoals jij beschrijft. De man heeft snel kritiek op anderen (zelf doet hij vanzelfsprekend nooit iets fout) en communiceert zoals ik hier heb weergegeven. Vermoedelijk hoopt hij dat ik mij schuldig voel en dat hij mij zo in beweging krijgt. Fat chance.

  3. Lekker dan. Word jij als de zwarte piet afgeschilderd… ik neem je waarschuwing ter harte. Ik wil ook nogal eens losse eindjes her en der laten slingeren, en daar komt nooit iets goeds van. En dat moet ik zeker hier in een nieuw land met een nieuwe taal niet te vaak doen, want dan hopen de misverstanden zich in rap tempo op… 😱

      1. Klikbeet. 🙂 Met andere woorden, en om bij de buurman met zijn piepersysteem terug te komen: als ze in de zorg het geld aan de juiste zaken besteden, wordt de kans op dit soort misverstanden tussen buren gelijk voorkomen. Dat verlaagt vervolgens het stressniveau over en weer en daardoor hebben minder mensen zorg nodig. Wat vervolgens de kosten reduceert. Dus als ze nu … afijn, vul maar in.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.