Uit de tredmolen geslingerd

Hortensia's in schemerdonker

Sommige mensen doen alles om aan sleur te ontkomen. Steeds verzinnen ze wat nieuws. Maar het leven bestaat uit een natuurlijke cyclus en dat heeft een bedoeling. Kijk naar het verloop van de seizoenen. Op de winter volgt de lente en daarna begint de zomer. Et cetera ad infinitum. Toch verandert er ook voortdurend iets definitief. Doorgaans gaat dit heel geleidelijk; het meeste bemerken we niet. Je gaat het pas zien wanneer je de tijd hebt.

Binnenkort heb ik een trouwfeest op het strand. De meeste feestgangers die daar komen, rennen 24/7 rond in de tredmolen. Zelfs hun jachtige zoektocht naar soms buitenissige vormen van ontspanning past in een stramien. Ik was één van hen en nu ben ik de uitzondering.

Dat zal weer confronterend zijn, als ze er achter komen. Meestal proberen zulke mensen mij te bekeren. Zij werken hard en hebben meer geld dan ik. Veel meer. Ik betwijfel alleen ten zeerste of zij het momenteel beter hebben dan ik hier.

Hun tijd komt nog, zodra de buit binnen is. Dan gaan ze royaal leven van hun investeringen. En dan begint het grote genieten. Waarschijnlijk. Misschien. Of nooit. Wie overziet de consequenties van zijn leefwijze echt, terwijl hij nog overal middenin zit?

Het leven verloopt in cycli en gaandeweg wordt de cirkel groter. Ook het melkwegstelsel is rond.

15 gedachtes over “Uit de tredmolen geslingerd

    1. Zo, deze keer ben jij degene met de doordenker! 😉 Ik heb voor die kracht Wikipedia geraadpleegd en zie het in lijn met Newton zo: ‘een voorwerp verzet zich tegen een verandering van zijn bewegingstoestand.’ Bedoel je dat?
      Is het fijn om de uitzondering te zijn? Goh, ja en soms nee. Hier gaat veel achter schuil.
      In gesprekken deel ik weleens speldenprikjes uit om te laten zien dat het ook anders kan. Sommigen kunnen zich daar echt niets bij voorstellen. Maar ik besef dat het voor hen soms ook heel confronterend is om over de eigen situatie na te denken. Er zit nogal wat aan vast en veel van deze mensen ken ik slechts oppervlakkig. Wat richt je aan? Wat als iemand gaat twijfelen, ongelukkiger wordt, maar geen alternatief heeft/ziet?

      1. Alleen al dat je dat betwijfelt is een goed teken. En ik zit ook in die tredmolen, maar het is niet zo dat ik uitkijk naar het grote genieten van het pensioen. Lijkt me wel leuk, daar niet van, maar ik besef ter dege dat het nu moet gebeuren. Dus ik probeer het om me heen te zien, in mijn gezin, de huisdieren, het bos, maar ook de vakanties. Zoals je weet heb ik geen bucket list, ik hoef me niet druk te maken over dingen die ik nog moet zien in vakanties, dat geeft me teveel stress.

      2. Die spreekwoordelijke tredmolen is een wezenlijk onderdeel van ons bestaan, maar zoals jij beschrijft en ermee omgaat, blijf je toch met beide benen op de grond staan. Dat is stabiliteit. Veel mensen zijn daar naar op zoek.

      3. Ja, dat bedoel ik: iets (of iemand) die zo ‘vast zit’ in het midden van de tredmolen dat het/hij/zij er niet uitgeslingerd KAN worden. De vraag die je aan het eind stelt, heeft me tot nadenken gestemd. Zijn wij, als wij speldenprikken uitdelen of proberen te helpen de tredmolen langzamer te laten gaan, zodat ze er wellicht uit kunnen stappen, verantwoordelijk voor de keuze die de ander dan zelf maakt? Of niet maakt (en ook niet kiezen is een keuze). Want ja: het is voor de meeste mensen (te) confronterend om over hun eigen situatie na te denken. En ja: dan ben jij als boodschapper al gauw de zondebok. Maar ik vind dus dat je (wij) best kunt laten zien dat het anders kan, maar als dat leidt tot twijfel etc dan is dat niet meer aan jou (ons) om te ‘redden’. Ik zie die twijfel als de confrontatie. En het is dus de keus van de ander om die (met zichzelf) aan te gaan…

      4. Wat je beschrijft, is ook wel mijn ervaring. Een volwassene is altijd zelf verantwoordelijk voor het vergaren van voldoende informatie om een weloverwogen eigen keuze te maken.
        Overigens ben ik geleidelijk terughoudender geworden in het ‘etaleren’ van mijn minder gebruikelijke keuzes, behalve op dit blog. 😉 Ik vind de vragen over mijn keuzes soms net zo goed confronterend. Zo van: moet ik het weer gaan uitleggen.

  1. Ellie Schmitz

    De uitzondering zijn, zo zie ik het niet, wel degene die kiest voor ‘iets’. En daar heeft men wel eens moeite mee. Zouden zij ook voor dat ‘iets’ willen kiezen, maar durven zij niet of kunnen zij niet?

    1. Klopt hoor, het is niet helemaal uitzonderlijk, alleen wel binnen het gezelschap dat op de bruiloft komt. Dit zijn mensen die weten wat er speelt in de wereld. Ze maken allemaal hun eigen keuzes binnen de ruimte die ze zien. Sommigen zijn zeer materialistisch ingesteld, anderen minder. Vermoedelijk hangt hun ‘keuze’ ook samen met hun door opvoeding meegekregen overtuigingen. Als de situatie hen bevalt, waarom zouden ze dan veranderen? En wie ben ik om de boel op te porren? Mijn ‘keuze’ hangt onder meer samen met omstandigheden.

      1. Ellie Schmitz

        Mooi, je uitgebreide reactie. Eigenlijk ben ik het wel met je eens zoals je het omschrijft, keuzes zijn zo afhankelijk van de situatie of hoe sterk een mens zich voelt. Opvoeding speelt ook meestal nog een rol hoewel ik dat niet van mezelf zo kan zeggen, mijn ontwikkeling is pas gekomen nadat ik op eigen benen ging staan. Door vallen en opstaan mijn keuzes zelf en ‘met hulp van’ leren bepalen.

      2. Ja, meestal is het niet zwart/wit en zit er meer achter. Wat opvoeding betreft, weet ik van diverse aanwezigen op het feest dat zij met de ‘calvinistische’ norm van hard werken en hard genieten zijn opgevoed. Zij voelen zich daar goed bij, al lopen ze soms tegen hun grenzen aan. Ook dat is onderdeel van de norm en dat nemen ze voor lief.

  2. Het is voor mij de vraag of 24/7 mensen wel echt zo lekker in hun vel zitten. Het zou zomaar kunnen dat ze zo bezig zijn met moeten, dat er van ontmoeten helemaal geen sprake is. Ze hebben het druk, maar ze zijn van binnen erg alleen. In een extreme vorm zie je dat bij de celebreties. Als ze achteraf naar hun leven kijken vertellen ze soms hoe leeg het allemaal was en hoe verslaafd ze waren geraakt aan continue contacten, hoe bang ze waren om alleen te zijn en hoeveel ze gemist hebben. De hele wereld over gereisd, maar het park in je eigen stad nog nooit bekeken…

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.