Grenzen aan een mensenleven

Hoe oud zou je willen worden? Gisteren was Last Days op tv; de nieuwe reportageserie van Lieve Blancquaert. Zij onderzoekt hoe mensen wereldwijd omgaan met de eindigheid van het leven. In de eerste aflevering zien we topfitte tachtigplussers in een Disney-achtige Amerikaanse enclave. Zij lijken gezonder dan menige veertiger met een jachtig 9-tot-5-bestaan. Ik vraag mij af of ik als vijftiger even gezond oud zal worden. En hoe ziet de wereld er dan uit?

Het is bekend hoe we zo lang mogelijk kunnen leven. Dagelijks minimaal een uur bewegen en je spieren blijven trainen. Verder veel vers voedsel eten: vis, groenten, fruit en volkorenproducten. En vooral ook aan het sociale leven deelnemen. Volgens hersenwetenschapper Erik Scherder vergroot je juist de kans op ouderdomskwalen wanneer je elke dag een dutje doet. Hij is vast een calvinist. Toch is de boodschap duidelijk: we kunnen het beste actief blijven.

Statistisch gezien worden we echt steeds ouder, wereldwijd. Volgens de Wereldbank is de gemiddelde levensverwachting al gestegen van 52,6 jaar in 1960 naar 72 jaar in 2016. Die dansende Amerikanen in hun suikerspin-roze enclave doen mij echter denken aan welgestelde feestvierders op de Titanic.

Want eens komt toch het keerpunt door vervuiling en klimaatverandering. Zo is het opmerkelijk dat Nederlanders relatief weinig roken, maar wel in de Europese top 3 zitten qua longkankerdoden. (Bronnen: RIVM en Trimbos.) Vermoedelijk is er een verband met de aanzienlijke luchtverontreiniging boven ons land. Tegelijk neemt wereldwijd de kans toe op oorlogen om grondstoffen en leefbare gebieden. Syrië is daar een voorbeeld van. In Afrika is al veel langer het nodige aan de hand.

We worden dus voorlopig gemiddeld nog ouder, maar in wat voor wereld? Hoe oud we willen worden, hangt af van onze gezondheid, de beschikbare middelen én leefomstandigheden. Over de Inuït wordt verteld dat ouderen zich in tijden van grote voedselschaarste vroeger van het leven beroofden om de jongere generaties te sparen. Wie weet welke maatregelen onze generatie over een jaar of dertig treft. Of gaan anderen die maatregelen dan voor ons bepalen?

28 gedachtes over “Grenzen aan een mensenleven

  1. Ellie Schmitz

    Ik doe ook wel eens dutjes…je zet mij erg aan het denken, wat kan beter aan beweging, wat is haalbaar met een aandoening enz., maar in mijn hoofd wil ik nog lang 😉

      1. Ellie Schmitz

        Ik dacht dat ik er wel op reageerde door te zeggen dat je mij aan het denken hebt gezet. Als dat niet zo is, klopt het wat je zegt, we hebben het over de eigen dutjes. Ik ook, weet wel dat ik er al vanaf dat ik het las over nadenk, maar het wel beangstigend vind hoe en op welke wijze de grenzen voor mij worden bereikt 🙂

      2. Ellie Schmitz

        Dat geld niet voor mij, ik denk erover na, wik en weeg, heeft niets met verdringing te maken.

      3. Reactie van Ingrid, nu verschijnt die hopelijk op de door haar bedoelde plek:
        Ik wilde mijn opmerking (zoiets heet verdringing) na jouw opmerking (Wat mij nu juist opvalt, is dat de reacties uitsluitend over de eigen dutjes gaan. Alsof hetgeen waarover dit logje werkelijk gaat teveel is om te bevatten.) schrijven, maar het lukt niet. Ik heb het opnieuw geprobeerd en hij komt weer op de verkeerde plek…

        Kortom, het begint hier in meerdere opzichten te ontaarden in een grote Babylonische spraakverwarring. Kunnen we het hier nu allemaal bij laten? Dank u. 😉

  2. Nou durf ik niks meer over dutjes te zeggen… maar serieus: ik denk dat artificial intelligence tegen die tijd voor en over ons beslist. Ik moet er niet aan denken. Frappant dat ik zojuist een ander blog las over ‘leeftijd’, waarin werd gerefereerd aan een artikel over het feit dat het menselijk ras vanaf 2050 ‘vergaat’. We vernietigen onszelf, door de manier waarop we met de aarde en met al het leven in het algemeen omgaan. Fijn trouwens om te lezen dat er ook nog programma’s op tv zijn die je tot nadenken stemmen…

    1. Nee zeg, waag het eens. 😉
      Het lijkt mij ook aannemelijk dat kunstmatige intelligentie een veel grotere rol gaat spelen. Wat de aarde betreft hoop ik dat het dubbeltje de goede kant op valt. Met goed beleid en voortschrijdende kennis kunnen we voorlopig nog best ver komen, als de wil en de samenwerking er maar is.
      En ja, inspirerende programma’s heb ik echt nodig. Zit een beetje op een dood spoor op dit moment.

      1. Op een dood spoor in welk opzicht? Niet wat je blogs betreft… (vind ik, die vind ik elke keer weer pareltjes) Je bent overigens niet de enige. In blogland lijken veel sporen wat dood te lopen deze dagen… bij mijzelf in ieder geval ook. Wat zit er in de lucht?

      2. Telkens als ik bijna wanhopig wordt, komt er weer wat opborrelen. Nee echt, ik zit te lang thuis, mis een inhoudelijke uitdaging, het kringetje is te klein, etc. Terwijl ik niet mag klagen, heel mooi woon, regelmatig mensen ontmoet, etc.
        En je hebt gelijk dat het her en der wat stiller wordt op blogs. Waarom is een goede vraag. Brengt het niet wat sommigen er in zoeken, zit het even tegen, kabbelt het leven te rustig voort, vul maar in … ?

      3. Misschien knaagt er bij meer mensen een soort besef van ‘mijn eigen kleine veilige zeurwereldje’ versus ‘de grote boze wereld waar drastische dingen gebeuren’. Hoe verhoudt zich dat? Hoe ga je daarmee om? In je hoofd, en in de praktijk? Wat voor invloed heb je? Ik hik daar in ieder geval (soms) tegenaan. Voorbeeldje: we hebben laatst een nogal verhitte discussie gehad met een nieuwe Deense vriendin over het feit dat wij niet stemmen bij verkiezingen. Denen zijn heel braaf, het landelijke opkomstpercentage was hier bijna 85 procent. We hebben geprobeerd uit te leggen dat onze manier van invloed uitoefenen op het grote geheel zich op ons niveau afspeelt, door gesprekken als deze, uit te leggen (en te laten zien als men bij ons op bezoek komt) hoe wij leven en waarom. Wat daarmee onze bijdrage aan ‘het grote geheel’ is. Wij zoeken hier bewust dat rustig kabbelende leven en genieten daarvan. Dát gevoel te verspreiden voelt beter dan onder angst en zorgen gebukt te gaan over wat er gaande is op mondiaal vlak. Nou ja, dit is geen onderwerp voor een hokje van 10 bij 3 cm om in te schrijven, dit is langewandelingenvoer….

      4. Wat dat hokje betreft in je laatste zin: werk dit gerust verder uit op je blog. Ik ben benieuwd. 😉
        Je eerste vijf zinnen zijn treffend. Ook ik zwalk tussen mijn kleine wereldje (waarin ik nog altijd het inhoudelijke mis van de grote kwesties uit mijn vroegere baan) en diezelfde grote wereldwijd spelende kwesties waar ik/wij zeer weinig grip en invloed op hebben.
        In de beginjaren van Raam Open schreef ik veel vaker over die kwesties, maar op een gegeven moment was het belangrijkste wel gezegd en je komt in je eentje niet verder. Zoals jullie ook doen, probeer ik in mijn dagelijkse leven wel invulling te geven aan milieubewustzijn, rechtvaardigheid o.a. via consumptiegedrag, etc.
        Ik heb lang gedacht/gehoopt dat ik enige invloed kon uitoefenen met dergelijke stukjes op Raam Open. Dat is een illusie, vermoedelijk. We schrijven hoofdzakelijk voor onze eigen parochie.
        Maar opgeven is zelfverloochening en geen optie. Intussen is dat rustig kabbelende leven en die eenvoudige(re) leefstijl heerlijk, inderdaad. Hopelijk gaan meer mensen dat inzien.
        Overigens ben ik toch in herhaling gevallen met dit logje. Want de basis blijft De wereld vergaat heus niet. Over gezonde relativering van onze eigen bestaan gesproken. 😉

      5. Je oefent wel degelijk invloed uit met je stukjes hoor, vind ik, denk ik. Op mij in ieder geval, en ik weet zeker op meer mensen die je wel lezen, aan het denken worden gezet, maar (nog) niet reageren. Elk blog is een zaadje, wat jij bewust ergens neerlegt, maar vervolgens miet loslaten. Het is niet (meer) aan jou óf het ontkiemt, wanneer, en hoe hetgeen er gaat groeien, eruit ziet. Maar dát dit gebeurt met jouw kritische logjes, weet ik zeker. En met jou hoop ik dat meer mensen gaan inzien dat een rustig, eenvoudig leven heerlijk kan zijn.
        Ik heb je basislog ook even gelezen, mooi! Ik duik je pronkkamer eens in, en ga inderdaad ook maar eens tijd maken voor een blogje over dit onderwerp. 😉

      6. Oké, af en toe twijfel ik over die invloed. Jij bent een van de mensen die heel bewust in het leven staan (eigen parochie ;-)) en vermoedelijk blijven sommige gedachten die we opschrijven wel hangen bij anderen. Het stomme is dat ik bepaalde lessen zelf gewoon weer vergeet, totdat ik weer een oud logje van mezelf lees. Enkele inzichten (opgedaan in een heel leven) beklijven wel. Waarschijnlijk is bepaalde kennis op enig moment belangrijk en daarna vervliegt het weer. Daarnaast is er natuurlijk het principe van dat steentje in de rivier.
        Laten we afspreken dat we het eenvoudige leven blijven promoten. Want wat zou de wereld er mooier uit gaan zien als … 😉

  3. Ellie Schmitz

    Nou, je bent anders nog heel goed met het schrijven van je logjes! Ik merk weer dat ik eens aan de tv moet denken en kijken…vergeet dat het ding in huis staat.

      1. Ellie Schmitz

        Ben er ook van overtuigd, maar moet dan bv een wekker gaan zetten om op te zoeken wat de tv mij vandaag biedt en dan de wekker zetten dat ik er ook aan denk te kijken…als kind keek de hele straat naar Pipo de Clown of Pipo Langkous of wat er destijds werd uitgezonden, behalve Ellie en zo gaat het nog steeds. Maar weer, je zet mij aan het nadenken hoe ik zover kom. Bij Man werkt het precies hetzelfde 😊

      2. Eigenlijk bedoelde ik dat er een wereld voor je open kan gaan als je jezelf wat minder centraal stelt.
        Iedereen is met zijn eigen dingetje bezig, terwijl er om ons heen nogal wat aan de hand is. Daar gaat het logje over.

      3. Ellie Schmitz

        Ik heb heel goed begrepen waar je logje over gaat. Ik stel mezelf niet centraal, zou niet eens in mij opkomen dat te doen. Ik ben mij heel bewust van de wereld. Ik lees kranten, nieuws via internet, docu’s en andere programma’s op ‘uitzending gemist’. Ik doe het misschien anders dan gemiddeld of gewoon 🙂

  4. Sjonge. Wat een vraag als afsluiter. Moest mijn hoofd al niet op barsten staan ik dacht er even over na. Maar ik denk dat ik anderen ga laten beslissen. Mijn impact is veeeeels te klein.

    1. Ha ha, heel goed. Soms bereik je de gewenste impact juist door niets te doen. Ik blijf hoopvol optimistisch uitkijken naar slimme ideeën en een positieve wending. Denk aan insecten als vleesvervanger en verdragen die tegen de stroom in worden gesloten.

  5. Ik wordt slaperig van lezen en ik lees veel…na enige tijd capituleer ik dan, leg het boek op de kop in mijn schoot en sluit de ogen enige tijd 🙂 . Dus die dutjes ken ik…
    Ik hoef niet persé oud te worden, als ik maar een beetje zekerheid krijg over wat er achter de horizon ligt.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.