Over een overlijdensbericht

Terwijl ik een logje schrijf, verschijnt er een overlijdensbericht. Het komt van de organisatie waarmee ik vaak op pad ga. Een van de vrijwillige organisatoren van wandeltochten is overleden. Zijn naam klinkt mij bekend, al was de laatste van drie wandelingen met hem vier jaar geleden. Ik had toen geen idee wat er speelde.

Had ik echt geen idee? Was er niets over bekend? Of heb ik signalen en opmerkingen gemist, die een hint hadden kunnen geven?

Hoe goed ken je iemand waarmee je toevallig een dagje samen oploopt? Vaak praat je onderweg wat langer met een of twee mensen in de groep. Soms gaan die gesprekken regelrecht de diepte in, omdat je belangrijke raakvlakken deelt. Met deze man heb ik geen persoonlijke gesprekken gevoerd, denk ik. Maar helemaal zeker weet ik dat niet meer.

We hebben wel over zijn hondje gesproken. Of liever: het hondje van een oude dame dat hij die dag uit wandelen meenam. Vrijwillig, omdat zij er vanwege haar gezondheid niet meer toe kwam. Voor dat hondje was het een groot feest. Ik schreef zelfs een logje over dat beestje, waar de nu overleden man ook terloops in voor kwam. Vorig jaar heb ik dat van Raam Open gehaald. Nu is het net alsof het nooit heeft bestaan.

Bij een andere groepswandeling kwamen we hem in een heideveld tegen. Meerdere mensen uit onze groep kenden hem. We zeiden gedag tegen hem, en achteraf tegen elkaar: ‘Dat is E. Da’s een sympathieke man. En heb je S. weleens gezien? Het hondje dat hij steeds meebrengt.’ Ja, S. kenden we ook allemaal.

Hij was vier jaar ouder dan ik en geboren in Perth, Australië. Ik herinner mij niet dat die stad ter sprake kwam op onze wandelingen. Terwijl Perth wat mij betreft wel een raakvlak was. Misschien was ik tijdens de derde wandeling met mijn gedachten te veel bij mijn nieuwe woonplaats to be. Want hier, op nog geen 500 meter van mijn huidige woning, begon onze laatste gezamenlijke wandeltocht. Het was twee maanden voor de verhuizing. Wist ik veel wat er toen al bij hem speelde.

Kon ik het weten? Viel er niets aan de blik in zijn ogen af te lezen?

5 gedachtes over “Over een overlijdensbericht

  1. Ellie Schmitz

    Lees ik ‘spijt voor onvoldoende aandacht’ voor de man of lees ik totaal verkeerd? Mooi wel dat je je gedachten en herinneringen hierover deelt.

    1. Wat vooral in mij opkwam, was het besef hoe weinig je weet van mensen die je kortstondig ontmoet. Er zit ook iets in van onuitgesproken wensen en behoeften. Dat was mede inherent aan de situatie en de rol die hij vervulde binnen groepen.

      1. Mooi besef, en het heeft weer een tot nadenken stemmend blogje opgeleverd. Maar wíl je meer weten van mensen die je kortstondig ontmoet? En in zo’n groep delen dat je dood gaat is nou niet bepaald het makkelijkste onderwerp… toch?

      2. Treffend opgemerkt, soms zit je eigen hoofd al vol genoeg en wil je niet altijd meer weten van mensen die je toevallig ontmoet.

        Verder, ik weet dat mijn logjes raadselachtig kunnen zijn. Ze lenen zich vaak niet voor snelle veronderstellingen. Ook dit logje niet. Het overlijdensbericht laat eveneens ruimte voor interpretatie, maar dit betreft hoogstwaarschijnlijk zelfdoding.

      3. Dat is heel erg triest. En het geeft het waarom jij dit log schreef ook een andere laag. Het schoot even door me heen dat dit het geval zou kunnen zijn. Het is hoe dan ook schrikken, zo’n bericht.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.